Kë "përfaqëson" në Parlamentin e Kosovës, shoku Xhavit Haliti-Zeka!?

[drenica martire]

Special për Llapin dhe llapçinët tjerë!


Letër e hapur shokut Xhavit Haliti-Zeka

--------------------------------------------------------------------------------

22 mars 2004 / TN

PO NDËRLIDHEM ME PYETJEN E NJËRIT NGA DIASPORA: VËRTET, KË E „PËRFAQËSON“ NË PARLAMENT SHOKU XHAVIT HALITI-ZEKA !?!

Shkruan: Kadri MANI, prof

„Tërë udhëheqja kaloi ne kuadër te Kryesisë se KP te Degës j.v. Me këtë filluan te duken edhe fërkimet e para, sepse dy anëtarët e sektorit (Xhavit Haliti dhe Azem Syla) kishin krijuar lidhje me disa força brenda vendit, te cilat pretendonin te dilnin ne udhëheqje, edhe pse ne asnjë sferë nuk kishin aftësi profesionale, njohuri e nuk zotëronin as artin e luftës dhe te ushtrisë. Këta te dy se bashku me disa brenda vendit, krijuan klanin që bëri grusht politik.“

(Mr. Muhamet Kelmendi: ”PSE NUK U NDËRTUA FRONTI PËR ÇLIRIMIN E KOSOVËS?“, Botoi Shtëpia Botuese - „ILIRIA“-Tiranë, 1999)


Më 17.3.2004, të mërkurën në mbrëmje pas Ditarit, të ftuar nga RTK-ja në një tryezë, në lidhje me eskalimin e situatës në Kosovë, merrnin pjesë treshja partiake: Nekibe Kelmendi-LDK, Bajram Kosumi-AAK dhe Xhavit Haliti-Zeka, PDK.

Fillimisht të paranishmit në Klubin “Besa“, te zotni Adil Ismailit nga Tetova, në Neuhausen Am Rheinfall, pandehnin se treshja ishte “unike”, derisa shoku Xhavit Haliti-Zeka-(dikush tha se ky qenka krejt- zekan!), nuk i bëri tri skandale:

1.Në pyetjen e njërit nga Diaspora, se kë e përfaqëson ai, Xhaviti nuk tha se e përfaqëson PDK-në, por tha se e përfaqësoka tërë Kosovën!!!

2.E përmendi “Shkollën e Kumrovcit”, për t`i hedhur romuze LDK-së, se na paskëshin njëfarë shkollimi titoist!!!

3.Akuza e tij e turpit kundër kryetarit Dr.Ibrahim Rugovës, përse nuk po shkon qe 8-vjet në Tiranë, te vëllezërit!!!

Këtu më bëri borxh t`i kthehem këtij, derisa po merresha me pozat pispillosëse të ish-shokut tim të burgut, Bajram Kosumit: flokët e lyera me gëll, balluket me fitila, sikur një i ri lazdran, dhe me poza duke qitur me duar andej-këtej!!!

Në lidhje me pikën e parë, Xhaviti është dashtë të thotë se përfaqëson PDK-në, madje edhe atë me një dridhje e ndjenjë faji, sepse ajo “D” e shpifur-“demokratike”, e dini si ju rri?-tamam sikur shala gomarit!! Dhe që Xhaviti nuk e përfaqëson as familjen e vet, këtë e dinë edhe harabelët e gabelët!! Por, pasi po do të mësojë ende, po e njoftoj se Xhaviti nuk më përfaqëson mua as rrethin tim familiar as shoqëror, nuk i përfaëqson as nxënësit e mi e as prindërit e tyre.

Socializmi liberal i Titos dhe komunizmi ortodoks i Enverit

Në lidhje me pikën e dytë, për romuzet e Shkollës së Kumrovcit, po e bëj me dije se ajo shkollë ka qenë pakrahasimisht më e mirë se çdo shkollë enveriste-staliniste.

Në lidhje me pikën e tretë, Xhaviti le të shkojë vetë te vëllezërit e vet, ose le të shojnë bashkë me Adem Demaçin, sepse duke i pasur vëllezër: Fatos Nanon, Skënder Gjinushin, Neriatan Cekën, Sabit Brokajn, Sabri Godon, Hysni Milloshin…ata kanë vëllezër: Millosheviçin, Koshtunicën, Sheshelin, Arkanin, Karaxhiçin, Mlladiçin…

Banda e batakçinjeve të xhavit halitëve e të azem syliçëve, të apakënaqur për mossuksesin e atakut brutal kundër Presidencës, për akt terrorist të II-të të mundshëm parapëlqen që ai sukses të arrihet në Tiarnën tiaranike, ku mund të vritet apo të helmohet Dr.Rugova, sikur që i vranë apo i zhdukën disa të tjerë: Ahmet Krasniqin Ali Ukën, Azem Hajdarin, Remzi Hoxhën…në zhdukjen e këtij të fundit përmendet të ketë marrë pjesë aktive edhe ish-shoku im E. Xh., shok i tashëm i Xhavit Halitit-Zeka!?!

Kështu, sepse titoistët e reformuar janë 100 herë më të mirë nga enveristët e pareformueshëm, të cilët aktualisht po kërkojnë edhe njëfarë “Unioni” me kriminelët e Tiranës, të cilët është dashtë të arrijnë në Hagë përpara Millosheivçit, sepse varrezat masive në Shqipëri janë ca më të vjetra nga varrezat masive në Bosnjë e në Kosovë, apojo!?

Xhaviti paska pas ardhur në shtëpinë tonë për t`i lidhur plagët nga rrahja e demonstruesve në Prishtinë, të cilët e kishin hetuar spiunin në mesin e tyre!? Edhe mua m`i pati dhënë 100 franga për revistën “Arbëria”-1995, të cilën po këta tipa ma bllokuna shitjen në Disporë, për shkak se atje dyshohej Ibrahim Kelmendi për atentatin në Shtutgard, në vëllezëti Gërvalla dhe në Kadri Zekën.

Më vonë lexuam se Xhaviti paska qenë major i SHIK-ut, dhe në Kosovë ka zhvilluar luftë ideologjike e përçarëse-vëllavrasëse.

Këtë e vërteton katercipërisht ftesa dhe pritja e kriminelit Faton Nano në Kosovë: të gjithë ata që e kanë ftuar dhe që e kanë pritur me-Mirëseerdhe!!-janë kundër çdo lirie e çdo pavarësie, në krahasim me liridashësit e parullës: Nano ik.

Karkalecët: shkëlzen maliqët, veton surrojët e baton haxhijët me kompani, do të biejnë kryengul në - hi!

Edhe trazirat e tashme kanë lidhje me atë vizitë kombndjellëse: sikur edhe çdo herë kur Kosova ishte në prag të ndonjë kthese, në Tiranën tiranike kërciste e përlciste skandali, sikur rrufeja nga qielli i pastër!! Tirana titanike kaherë ia ka falur dreqit Kosovën dhe Çamërinë bashkë!!

Andaj, unionistët me Shqipërinë, fare lehtë mund të jenë unionistë me Serbinë sipas Kushtetutës të 1974, vetëm po të udhëheqnin ata me sivëllezërit e tyre serbë, se sa po ta shpallte Dr. Ibrahim Rugova pavarësinë e Kosovës!!

Edhe në vitet `95 në Tiranë, Xhavit Haliti në grupet tona ishte i futur nga SHIK-u!

Rrinte me neve, si një heshtak i përmbajtur, i shkujdesur, ama me veshtët antenë se çka po flisnim ne për luftën e ardhme në Kosovë dhe për indiferencën e “Shtetit” as nënë as njerkë!!

Të vetmet shenja kundërshtuese ndaj meje i shprehte me fjalët e veta budallaqe:”Nuk e di se kush po të shtin!?”-(kundër nesh, nënkuptohej, e që tiranasit shprehen:”me të futura”!). Pokështu më kishte thënë edhe shoku Bajram Ajeti. E unë iu thoja: Pse manjetofon jam unë që të incizojë dikush në trurin tim!?

E tash që ne e morëm vesh se kush iu shtinte juve, ju, skllotë e kotë, a zbuluat gjë që për mua nga atëherë e sot!? Cili nga ne kemi qenë të pavarur sikur zogu në degë, e cili kemi qenë të varur sikur do gjela nëpër çengela!?!

Aty kah fundi i viti 1996, unë me gruan time të devotshme, zonjën Sukrije Bunjaku-Mani, po plevitoseshim përpara Ambasadës Gjermane në Tiranë: po kalonte muaji duke pritur në shirat e vjeshtës. Nuk na ndihmonin as çadrat: pranë një gardhi të gjelbër, shtyheshim në rreshtat e gjatë para prapa, dhe ose çadrat ose gjethet na pikonin qafës tatpjetë, dhe vetëm sa s`po plandoseshim përtokë.

Nje ditë atypari po kalonte Xhavit Haliti, i cili kur na pa, u afruar dhe na tha:”Edhe ambasadat e huaja po marrin ryshfete, shikoni e merrni vesh sa po kërkojnë, dhe ejani te “Çaplini” ua jap të hollat. Nuk caktuam termin, por ne ashtu pa termin shkuam tri ditë rresht, me tekst të parapërgatitur: Do ta pyetja Xhavitin se të kuajt janë ato para?- dhe po të thonte të tijat, do ta pyetja për afatin e kthimit. Ama në momentin që do të thonte se ato para janë të LPK-së, do t`i shkrehesha:”Dhëntë zoti e blefshi qefiene e arkivole për të më të dashurit tuaj!”

Xhavitin nuk e takuam, por e zbuluam dy spiunë: Namik Vehbi Fadile Hoti bisedonte intimisht me Riza Lahin, gazetar, poet dhe pilot. Ata flisnin gojë më gojë e evesh më vesh, dhe njëri dilte nja 3-5 minuta përpara e tjetri pas. Kjo skenë u përsërit dy ditë, të tretën e ditës, na pa Riza Lahi dhe erdhi te ne në këndin tjetër të restoranit:

”Për kokën e atyre f¨ëmijëve unë rastësisht sot e takova Namikun, se nuk flas me të, për kokën e fëmijëve, po ju betohem…”!!!

“Ani, ore shoku Riza, ani, po në demokraci jemi, dhe të lirë të flasim me këdo, apojo!?”
E dyshova Riza Lahin se ka mundësi t`ia bart Namikut postën nëpër Shkodër për Mal të Zi!?
Drenica e Vlora janë motërzuar, apo Drenica është vlorizuar!?

KËNDO SERBISHT I THANË ELIZA HOXHËS NË VLORËN E ISMAIL QEMALIT

A e keni humbur ndonjëherë kontrollin në skenë?
Dhe nëse po, përse?
Kontrollin nuk e kam humbur tërësisht, por jam ndjerë keq. Kam qenë në Vlorë dhe një person më kërkoi të këndoj këngë serbe, jam stepur...
Në këtë rast jam ndjerë keq.
(Eliza Hoxha te gazeta „Anza”, 6-12 shkurt 2004, f. 2)

Prapanikëve iu ka ngelur në kokat e veta të mykura „Vlora historike” dhe “Drenica e kuqe”!!
Ish-Vlora heroike e kohës së Ismail Qemalit dhe ish-Drenica e Kuqe e Shaban Polluzhës, që nga viti i mbrapshtë 1997, i kanë zbehur dhe i kanë nxirë bigrafitë e veta, aq sa nuk mund të parashihet kthimi i lavdisë së tyre as për 50 vjetët e ardhme!?

Prandaj edhe ne atje do të shkojmë me kënaqësi, pasi ato ata shajnë veteveten e tyre për faqet e galme e të nxira të historisë vetanake.

Antiinstitucionalistët në Parlament!!

Parlamenti ynë i ri, kush të ka qitur me krye në hi!? O vajhalli e vaj medet: Hyda, Dukolli, Bajrami-(arsimi), Bajrami-(Kosumi), Zeka…- në Parlament!?! Po a iu njohim ne se ju jeni antiinstitucinalistë-(fare të pistë!), pra: ku mje nis ku je tuj shkue!?
Ore, po e shihni ju veten ne pasqyrë!? Çfarë jeni bërë - mënxyrë!! Të mjeku po duhet të shkojmë për pika të syeve, se nuk mund t`iu shohim më,- ikni! Shkoni e kërkoni azil tok me Mira Millosheviqin:

Arkivore: Gazeta „Blic“ për keqpërdorimet e familjes Milosheviq
Urdhërpagesat devizore të Mira Markoviqit

A PO E MERR VOTUESI SERB BARRËN E FAJIT KOLEKTIV PËR KRIME KUNDËR NJERËZIMIT…!?

Dhe ne e kemi për detyrë të distancohemi e të diferencohemi nga ju, që të mos dalim fajtorë kolektivë sikur serbët.
Keni mbjellur të keqen dhe erën, korreni tash turpin dhe furtunën

[drenica martire]

Mr. Muhamet Kelmendi


PSE NUK U NDËRTUA FRONTI PËR ÇLIRIMIN E KOSOVËS


Redaktore: Ada Hyso
Lektor: Skënder Zogaj

Shtëpia Botiuese „ILIRIA“
Tiranë, 1999

Hyrje

Çështjet që do te shqyrtohen këtu, kanë te bëjnë me organizimin politik e ushtarak te lufts në Kosovë. Në njërën anë, do të flitet për vetë subjektin politik e ushtarak (LPK-në dhe UÇK-në), ndërsa, në anën tjetër, për subjektet politike legale, etj. Vetë ideja për ndërtimin e sistemit çlirimtar është e bazuar në programin e LPK-së. Kjo organizatë deri në maj 1998, bëri çka mundi për të ndërtuar Frontin Çlirimtarnë Kosovë. Por, për të kuptuar këtë, do të ndalemi ne anën historike te UÇK-së, te punës se saj dhe te lidhshmërisë me LPK-në, si subjekt krijues dhe udhëheqës i kësaj force ushtarake.

Lidhur me këto çështje është shkruar, diskutuar e folur mjaft. Ka shkrime shumë pozitive, sikundër që ka edhe të kundërta me te, përkatësisht negative. Ka të tilla që ende nuk e kanë kapur si duhet atë, ndonëse çeshtja ka shkuar aq para, saqë tani me ka kaluar ne subjekt individual politik e ushtarak, mbi të cilën po e ndërton jetën shoqërore.

Çështjet që do te shtrohen dhe shqyrtohen në këtë vepër, nuk janë gjë tjetër veçse përshkrim i punës se madhe shumëvjeçare për organizimin dhe ndërtimin juridik e politik te luftës çlirimtare ne Kosovë. Kuptohet se qëndrimet e vendimet e marra nga organet udhëheqëse, mbi organizimin tonë ushtarak e politik nuk i kam, sepse ato kanë mbetur ne sekretarinë e LPK-së, si subjekti që e ka organizuar atë punë, por unë do të mbështetem në të dhënat që i kam shënuar gjatë punës sonë. Këndej, do të fus edhe disa letra, kërkesa e vendime origjinale, te cilat ne një kopje kanë mbetur tek une, origjinale siç janë, ndërsa disa të tjera vetëm do të
përmenden.

Është e kuptueshme se një analizë e tillë e punës sonë në fushën ushtarake, shumëkujt nuk do t'i shkonte përshtati, sepse këtu do te theksoj edhe emra te cilët janë te lidhur me çështjen tonë, me atë të UÇK-së dhe të luftës në Kosovë. Gjatë këtij shqyrtimi del gjendja, prandaj edhe për atë, do te përpiqem te jap fakte konkrete te cilat nuk do të priten mire nga disa, ndërsa nga disa të tjerë, ndoshta edhe do te kërcënohem, sepse do t'i theksoj bash ne realitetin ekzistues të kohës.

Ne librin tim me kujtime nga UÇK-ja do te përpiqem te ndriçoj anën politike, atë juridike dhe ushtarake-çlirimtare të veprimtarisë sonë deri ne maj te vitii 1998, duke u mbështetur ne punën e Kryesisë dhe te KP te D.jv. që është bërë për te krijuar tabanin politik ejuridiko-ushtarak dhe atë shtetëror për krijimin, organizimin e ndërtimin e UÇK-së. Duke e kapur këtë çeshtje me kaq rëndësi, do te dalë vetiu dhe koha e lindjes se saj, emërtimi dhe zhvillimi e pengesat e shumta te krijuara ne terren dhe ne forumet tona politike. Ndërsa, një pjesë e veçantë i kushtohet gjendjes duke nxjerrë edhe përfundime mbi pasojat dhe perspektivën e çështjes.

Një çështje po aq e rëndësishme sa edhe vetë krijimi i saj është padyshim edhe mbrojtja politike e juridike e UÇK-së nga LPK-ja, sikundër dhe ajo morale e diplomatike, që iu bë aksioneve te saj kudo ne bote, pa dalë si krah ushiarak i LPK-së, ndonëse ishte e tille dhe për vetë shkakun se LPK-ja ishte për ndërtimin e sistemit politik shtetëror (Frontit Çlirimtar te Kosovës) me te gjitha subjektet politike e organizative ne vend. Veç kësaj, do të përpiqem me fakte te tregoj shkakun e krijimit te fondit "Vendiindja Thërret", si bazë e forte financiare për UÇK-në, e cila u krijua nga Kryesia e Degës j.v. të LPK-së dhe KP i saj, si formë e financimit te luftës brenda ne Kosovë.

Këtu do te flas edhe për raportet me subjektet politike e organizative në Kosovë, Shqipëri si dhe me qeverinë e Bukoshit, lidhjet e kontaktet me te, sepse as këto nuk mund te kalohen pa u
shqyrtuar, pasi jo vetëm që nuk ka pasur bashkëpunim politik, por as financiar. Kjo gjë ka shpënë tek forcimi i fondit tonë "Vendiindja Thërret". Qeveria e pati kundërshtuar edhe unifikimin, (bashkimin) në sistem, të fondit "Vendlindja Thërret".

Po aq e rëndësishme është te kapet pikerisht çështja jonë edhe ne dritën e pikësynimit te LPK-së për ndërtimin e sistemit politik e juridiko - shtetëror në Kosovë (Frontit Çlirimtar ne Kosovë), si formë për te ecur ne luftën tonë te madhe çlirimtare. Nëpënnjet tyre do të ndalem tek puna, aktiviteti dhe pengesat për ndërtimin e këtij sistemi. Këtë do ta përcjell edhe me disa letra që Kryesia u ka dërguar subjekteve dhe UÇK-së, te cilat i kam në pika te shkurtëra, përkatësisht projektet e tyre te cilat ia pata paraqitur organeve udhëheqëse për t'i miratuar. Ato qenë dërguar në emër te LPK-së.

Natyrisht, ne këtë liber do té bëhet fjalë edhe për grupin politik (klikën) e krijuar ne kuadër te LPK-së e UÇK-së, si dhe për faktorët që kanë ndihmuar ne ndërtimin e klikës se tille, jashtë sistemit tonë te përcaktuar né programin e LPK-së, që mori nën kontroll UÇK-në. Nuk do të lihet pa u vënë ne shqyrtim odhe roli i subjekteve politike ne Kosovë,, sidomos i disa politikanéve, të cilët bënë çmos te mos lejonin ndërtimin e saj, kuptohet, për shumë fakte, po mbi te gjitha nga pozitat e tyre karieriste, bajraktare, financière e frikacake, sepse ai sistem kërkonte kalimin tonë ne vendin e çliruar duke qenë të lidhur me popull'n. Po këtu do te shqyrtohet edhe roli i Tiranës zyrtare që ne periudhën 1997-98, ishte mjaft negatw dhe pengues.

Një punë jashtëzakonisht negative ka qenë lufta për të mos e ndërtuar Frontin. Ne këtë anë, ka punuar vetë grupi politik i UÇK-së,

Kryesia Teknike e Degës se LPKj.v. dhe klika e ndërtuar nga ana e tre anëtarëve te Kryesisë se vjetër për te mbizotëruar UÇK-në jashtë sistemit. Për te arritur formën e tashme te organizimit dhe këtë klikë e tille, ata krijuan grupe akuzuese ndaj Kryesisë se vjetër, duke e ngarkuar atë me akuza te pavërteta dhe pa fakte mbi vrasjen e shokëve ne Kosovë. Çdo gjë u vërtetua, sepse botërisht ishte treguar se ata kanë rënë në përleshje e sipër me pushtues, si ne Vushtëri ne janar te vitit 1997, kur ranë tre heronjtë e kombit tonë. Veç kësaj, bënë bllokimin politik te UÇK-së dhe me shpejtësi, duke u ndihmuar nga Kryesia Teknike e Degës se LPK-së jashtë vendit, e cita nuk ftoi për me se tre muaj asnjë mbledhje te KP e LPK-së, u devijuan përcaktimet politike dhe u ndërtua baza aktuale politike e UÇK-së, jashtë sistemit polilik te përcaktuar ne Front Çlirimtar, si dhe nuk lejuan lidhjet me te.

Nuk kam dëshirë që ky punim te keqkuptohet, ne mënyrë që nga ai te kalohet ne hakmarrje fizike, ndonëse as asaj nuk i frikësohem. Por, jam i mendimit se ata që do te vihen ne spikamë, nëse kanë prova te paraqesin mendimet e veta dhe po ashtu të vihen ne ballafaqim faktet, ne mënyrë që lexuesi t'i peshojë faktet pa qenë nën presion.
Kjo është demokratike.









KAPITULLI I

ORGANIZIMI USHTARAK (UÇK) NË KOSOVË

Gjatë tërë historisë, populli shqiptar ka luftuar për çlirimin e vet kombëtar. Ai u kacafyt me armiqtë e shumtë, duke u përleshur e luftuar, në mënyrë që të çlirohet nga pushtuesit, ata që e kishin pushtuar me arme dhe me dhunë e terror e mbanin nën okupimin barbar. Nga luftërat e gjata te popullit tonë doli shteti shqiptar, por i përgjysmuar. Shqipërisë iu shkëputën vise te tëra, te pastra shqiptare. Nga trungu i atdheut ndanë Kosovën dhe shumë vise te tjera, te pushtuara nga Maqedonia, Serbia e Mali i Zi, Greqia, te cilave edhe ua aneksuan.
Mirëpo, përkundër ndarjes, populli ynë e vazhdoi luftën e tij çlirimtare. Pas LDB-së ai luftoi pandërprerë kundër pushtuesve serbo-jugosllavë. Me arme ne dore dhe nëpër rrugët, sheshet e malet e Kosovës, u ndesh me armikun dhe luftoi për çlirimin e vet. Nga dhuna e terrori i ashpër serbomadh u mbytën me mijëra e mijëra shqiptare. Ndërsa, me qindra e mijëra te tjerë, fëmijë e gra, burra e pleq, u dëbuan nga trojet e veta shekullore. Kjo dhunë e ashpër, terror e masakrim çnjerëzor nuk e ndali kombin tonë nga rruga e lirisë, por përkundrazi, ai dhjetëvjeçar pas dhjetëvjeçari, pas çdo goditjeje u riorganizua, duke dalë edhe me i forte se me pare. Natyrisht, edhe armiqtë e thelluan luftën dhe ndjekjet kundër kombit tonë, masat e dhunës dhe terrorin shtetëror.
Ky veprim i ashpër i armikut, i kombinuar me masa dhunuese e terror fashist nga bazat shtetërore, te papara ne histori, parashtroi detyrën e organizimit te popullit tonë konform kushteve dhe rrethanave te krijuara te luftës për ekzistencë fizike e shoqërore. Ky pushtim mund te luftohej vetëm me organizimin ne përputhje me normal e ligjshme politike për te luftuar për liri, pavarësi e vetvendosje kombëtare, forma këto te lejuara me akte ndërkombëtare. Organizimin ushtarak te Kosovës e paraqiti koha si kusht te domosdoshëm, pa te cilin kombi ynë nuk do te mund te luftonte me te gjitha mjetet dhe format për çlirimin e vendit, për pavarësi e demokraci, për një shtet te pavarur te Kosovës.
Por, për te ardhur deri tek ky organizim politik e ushtarak natyrisht që kishte vështirësi te mëdha juridike, poirtike e te karakterit kushtetutor. Këto vështirësi e pengesa u tejkaluan, sepse, vetë kompetentët sipas dispozitave kushtetutore nuk e organizuan atë punë. Kështu, u fitua ligjshmëria dhe, me punë e angazhim te madh te LPK-së, u organizua subjekti ushtarak ne Kosovë mbi bazat e dispozitave kushtetuese te shtetit.
Subjekti ushtarak (UÇK) u emërtua nga organizatori i këtij subjekti, përkatësisht Kryesia e KP te LPK-së, Dega j.v., e cila e pati edhe përgjegjësinë politike, morale e diplomatike përballë këtij subjekti, kombit e organizmave ne bote. Ky subjekt ushtarak kishte edhe normat e përcaktuara për ndërtimin e Frontit Çlirimtar te Kosovës dhe e financonte atë me vetkontributin e anëtarëve. Me ndihmën e LPK-së u ndërtua, u dha kahja e aksioneve dhe u financuan njësitë e para te Ushtrisë Çlirimtare te Kosovës. Ne atë kohë (vitet 1990-1993) ende nuk ishte ky emërtim, por njësitë ushtarake sic ishin organizuar edhe vepronin. Atyre iu dha kahja politike e luftës çlirimtare te kombit tonë, duke krijuar bazën politike.

1. Bazat politike e juridike-organizative te UÇK-së

Duke u mbështetur ne dokumentet e organizatës, ne programin edhe ne statutin e LPK-së, në rezolutat dhe ne vendimet që dolën nga mbledhja e Pare dhe e Dytë, si dhe e Tretë e përgjithshme e LPK-së (vitet: 1987, 1989 dhe 1991), para organeve udhëheqëse te LPK-së, sidomos Kryesisë se KP-së, qoftë brenda qoftë jashtë vendit, u paraqit nevoja e organizimit
te një subjekti ushtarak që do te fuste ne veprim te gjitha format dhe mjetet demokratike e ligjore te luftës, për te çliruar vendin dhe për te realizuar bashkimin kombëtar te popullit shqiptar, aspiratë historike e kombit tonë (Dokumentet e LPK-së deri neMP te Trete).

Shumë herët u punua ne këtë fushë. Për te ndërtuar një ushtri u mbështetëm ne vijën politike te LPK-së dhe ne dispozitat juridike te kësaj organizate te popullit tonë. Ne organet udhëheqëse te kësaj organizate (ne Kryesi) nxorrëm edhe sektorët për te gjitha sferat e veprimarisë sonë çlirimtare, nga ato politike e juridike, deri tek sektori ushtarak, etj. Mirëpo, për te arritur këtë organizim ushtarak dolën edhe shumë detyra te mëdha ne fusha te ndryshme, sidomos ne ato politike, juridike e luftarake te cilat duhej te rregulloheshin, ne mënyrë që te arrihej tek organizimi i një subjekti ushtarak.

Këto çështje e preokupuan me vite te tëra Kryesinë e LPK-së.

a) Çfarë kishte sanksionuar LPK-ja

Sic dihet, LPK-ja ishte vete e përcaktuar si organizate çlirimtare. Ne programin e saj thuhej:
"Populli shqiptar lufton për te arritur çlirimin e Kosovës dhe formimin e shtetit te pavarur që do te përfshijë te gjitha trojet e veta nën pushtim, ku shqiptarët janë shumicë" (...).

Ndërsa për te arritur këtë pikësynim ishte sanksionuar: "Për te arritur pikësynimet kornbëtare, çlirimin e vendit, LPK-ja do te përdorë te gjitha format e luftës çlirimtare: demokratike, paqësore dhe te kryengritjes se armatosur çlirimtare" (Programi i LPK-së).

Këto dy përkufizime juridike ishin bazë e veprimtarisë sonë politike e juridike ne kuadër te luftës për çlirimin e vendit. Megjithatë, me kalimin e kohës ne aspektin ushtarak, përveç ne atë politik e organizativ, LPK-ja u stërkeq dhe nuk kishte mundësi veprimi. Këtu ndikoi jeta plurale ne vend, përkatësisht krijimi i një numri te madh te partive politike. Dalja ne skenë e këtyre partive si dhe përpjekja që te bëhej rezistencë për ekzistencën juridike e organizative te LPK-së, bëri që ky pikësynim programor te neglizhohej dhe graduaiisht LPK-ja te kalonte ne parti politike. Ajo nuk u legalizua tek organet si parti, por veprimtarinë e vet,
ne fakt e kishte te tille. Ndonëse e legalizuar ishte si organizatë, vetëm emërim e kishte te tille.
Kështu jeta e organizatës u dyfishua. Pas mbajtjes se Mbledhjes se Përgjithshme te Tretë ne vend, ne vitin 1991, ajo përfundimisht e humbi karakterin e vêt çlirimtar. Ne mbledhje brenda vendit u përcaktua vetëm karakteri politik i organistës, si subjekt gjoja "legal'". Për atë shkak mbetën disa këshilla jashtë ingranazheve te saj, sepse nuk e pranuan atë legalizim. Ndërsa, ne botën e jashtme, ende u mbajt ne jetë kombinimi i formave legale me ilegale te veprimtarisë, por ne fakt, përballë subjekteve politike shqiptare dilte si subjekt legal. Kjo ne një anë dhe, ne anën tjetër neglizhimi i udhëheqjes se daië brenda vendit për te vazhduar punën, për çka edhe Kryesia dha dorëheqje, bënë që tërë aktiviteti i LPK-së brenda dhe jashtë, përsëri te kalonte ne botën e jashtme, tek Dega j.v. Ne fakt ky ishte edhe vendimi i
LPK-së. Nëse baza jonë atje mbetej pa organe udhëheqëse, detyrat e saj t'i kalonin Krvesisë jashtë vendit.
Pushimi faktik i veprimtarisë se saj brenda vendit, e nxorri Kryesinë e LPK-së, Dega j.v. para një akd te vështirë. Kësaj i duhej te punonte ne dy fronte: se pari, ne drejtim te zgjerimit te radhëve te LPK-së brenda vendit dhe, se dyti, ne drejtim te krijimit te bazës politike e juridike, për te organizuar një force ushtarake për te luftuar për çlirimin e Kosovës. Ne fakt, njësitë e para vetëm sa ekzistonin. Ato lindën nga ish-këshillat popullore ne vitet '90-'91, atëherë kur, pas dorëheqjes se Krvesisë u stërkeq organizata brenda vendit dhe shumë këshilla kaluan vetvedu ne njësi ushtarake çlirimtare. Por, kjo forme nuk mjaftonte për një luftë çlirimtare. Duhej te punohej ne krijimin e bazës politike e shoqërore, përkatësisht te platformës se subjektit që krijohej. Kjo ishte përcaktuar politikisht vetëm nëpër mbledhjet e përgjithshme te organizatës.
Baza juridike e politike ishte ndërdmi i një Fronti Çlirimtar te Kosovës, me bashkimin e te gjitha subjekteve shqiptare, pa dallim pikëpamjeje politike, ideje, krahine a vendi, por që janë për çlirim. Përjashtim bënte vetëm baza tradhtare. Kjo ishte e sanksionuar ne dokumente te LPK-së. Edhe ne mbledhjet e LPK-së, kuptohet, ato te përgjithshme, sidomos ne Mbledhjen e Dytë dhe te Tretë te Përgjithshme, te organizuara ne botën e jashtme, u nxorrën edhe disa rezoluta ku tregohej baza politike e shoqërore dhe bëhej detyrë parësore e LPK-së, përkatësisht e udhëheqjes se saj, ndërtimi i një subjekd ushtarak, jashtë radhëve te LPK-së. Kjo duhej te luante vetëm rolin e udhëheqjes, kuptohet ne anën politike, juridike, diplomatike dhe ta financonte atë. Prej kësaj, madje para shpërthimit te luttes se armatosur, ishte përcaktuar ndërtimi i Frondt Çlirimtar te Kosovës, si forma e mjeti i vetëm për te çliruar Kosovën nga pushtuesit shekullor.
Mbi këtë bazë u kalua ne krijimin e bazës juridike për organizimin e njësive ushtarake. Që ne vitet 1991-1992 u vendes ne Kryesi platforma politike për subjektin e ri. Me atë bazë parashiheshin format e mjetet e luftës te cilat, përveç atyre pasive e aktive, përfshinin edhe mjetet çlirimtare për çlirimin e Kosovës. Kryesia e pranonte jetën plurale ne vend dhe ndërtimin demokratik te shtetit te Kosovës. Këtij përkufizimi politik te paraqitur nga Sektori politik e juridik i organizatës i mungonte vetëm ana juridike. Për këtë shkak, si sektor u mbështetëm ne rezolutat e MP te LPK-së dhe mbi atë bazë nxorrëm vendimin për organizimin dhe ndërtimin e subjektit te ri. Ky ishte vetëm një përforcim juridik i vendimit për subjektin e ri, i cili ishte duke u organizuar (Vendimet dhe Rezolutat e LPK-se Degaj.v. të MP te Tretë).

b) Baza organizative për ndërtimin e UÇK-së

Detyrë tjetër që doli para organit tonë ishte gjetja e formave për të dalë nga gjendja që u krijua brenda vendit. Degës jashtë vendit i duhej te merrte rolin udhëheqës, jo vetëm për ndërtimin e radhëve të saj brenda vendit, por edhe te subjektit ushtarak.
Mbledhjet e LPK-së e përcaktuan këtë lloj organizimi, sepse brenda vendit, pas MP te tretë te saj, vitin 1991, u larguan Hydajet Hyseni, Mehmet Hajrizi, Gani Syla, etj, nga udhëheqja, madje Gani Syla edhe si krvetar. Kësisoj, mbetën radhët pa udhëheqje, gjë që i kaluan kompetencat e saj tek udhëheqja e LPK-së jashtë vendit. Kjo ndodhi për shkak se ky grup pati kërkuar zyrtarisht te dilej me deldarimin për te shpallur LPK-në inekzistente (Roporti informativ i Grupit te Organizimit te LPK). Ndërsa, si arsyetim jepej se, kjo organizatë gjoja ishte e tepërt ne jetën plurale te Kosovës, LPK-ja si organizatë ilegale e kishte kryer detyrën e vet politike e shoqërore dhe se, tash ishin partitë légale që vepronin ne vend.
Ne kohën që po diskutojmë, Kryesia e Degës j.v. përbëhej prej Kryetarit Fazii Veliu, Nënkryetarit Muhamet Kelmcndi, Sekretarit Emrush Xhemaili, Përgjegjësit Financiar Gafurr
Eishani dhe anëtarëve: AU Ahmeti, Xhavit Haliti dhe Agush Buja, që ne MP te katërt u zëvendësua me Adem Grabovcin. Si Kryesi e KP te LPK-së Dega j.v. e zgjedhur pas MP te Tretë mori tërë aktivitetin e LPK-së. Nga ky moment iu futëm punës si Kryesi për një organizëm tjetër ne fushën ushtarake, krahas vazhdimit te punës për ndërtimin e LPK-së e cila parashikohej si bazë politike (Shenimet nga ditari i MK).
Mirëpo, për te kryer detyrat që shtronte koha, si organ i tërësishëm, vetëm me mbledhjet tona te organizatës, që ishin sanksionuar edhe ne program, ishte e pamundur. U desh te grimcoheshin punët dhe te zgjidheshin sektorët për çdo fushë e veç e veç. Ne fakt, sektorët i kishim për veprimtarinë tonë te brendshme që nga vitet 1987, por tash lypsej rregullimi i tyre
juridik dhe profesionalizimi i kuadrit ne to.

Ne këtë kohë nxorrëm disa sektorë:

1. Sektori politiko-juridik me udhëheqës Muhamet Kelmendin, anëtarë Fazli Veliun dhe Emrush Xhemailin, i cili ishte kompetent për anën politike dhe juridike. Ky sektor nxirrte
projektvendime, rezoluta, qëndrime e rregullore dhe i paraqiste para organeve për miratim.
2. Sektori për organizimin e radhëve te LPK-së brenda vendit, që kishte udhëheqës Emrush Xhemailin, ndërsa anëtarë Gafurr Eishanin dhe Ali Ahmetin. Këtij sektori i ndihmonte edhe Xhavit Haliti. Ky ishte sektor që duhej te gjente radhët brenda vendit dhe te strukturonte organizatën tonë atje.
3. Sektori i rëndësisë se veçantë, me udhëheqës Xhavit Halitin dhe anëtarë Ali Ahmetin dhe Emrush Xhemailin. Këta ishin përcaktuar si ndëriidhës midis Kryesisë dhe radhëve te njësive çlirimtare. Ky sektor përcillte vendimet e qëndrimet tona atje dhe anasjelitas, te atyre tek ne. Merrej edhe me gjetjen e forcave te reja çlirimtare ne Kosovë (Shenimet nga ditari i MK).

Kishim edhe sektorë te tjerë, si sektori diplomatik me udhëheqës Rexhë Ibërdemaj dhe propagandistik me udhëheqës Fazli Veliun.
Edhe këto i kishin te përcaktuara kompetencat e veta. Pastaj, ishte sektori financiar, për agjitacion, mërgimtar, ctj. Te gjithë këta sektorë vepronin ne kuadër te Kryesisë se Degës jashtë vendit.
Vjen këtu te përmendet edhe puna e madhe për gjetjen e formave te organizimit. Një punë te madhe për këtë ka kryer një ekspert nga Tirana, i cili na pati ofruar materialin e organizimit te kësaj veprimtarie, material që e shqvrtuam dhe e vumë ne bazë te organizimit tonë. Ky u morr edhe me aftësimin e kuadrit tonë për këtë detyrë te madhe kombëtare. Mbi këtë material i dha Kryesia edhe kahjet e organizimit, duke u mbështetur ne format e organizimit te njësive ushtarake te vogla, pa numër te madh, ne konspiracion dhe nxorri vendimet për mënyrën e veprimtarisë se tyre. Ne Kryesi u diskutuan edhe kahjet e veprimit ushtarak. Ndërsa, u vendos që brenda vendit te shkohej vetëm tek ish-anëtarët e LPK-së, tek te burgosurit dhe tek ata që njiheshin për sakrifica, trimëri dhe me vetëdije kombëtare, te paimplikuar ne veprimtari destruktive dhe që ishin treguar me vepra lufëtarë te zotë te çështjes kombëtare.
Krahas kësaj, ne Kryesi u diskutuan edhe format e veprimtarisë ushtarake te njësive që organizoheshin, forma këto që i jepnin karakter politik veprimtarisë çlirimtare, duke dhënë kahjet e saj, objektivat dhe forcën juridike te veprimtarisë. Për këtë nga sektori politik e juridik iu propozua Kryesisë se LPK-së te nxirrej ky vendim: "Njësitë ushtarake çlirimtare duhet te organizohen ne njësi te vogla ushtarake, me konspiracion dhe disiplinë te rreptë. Ato
kanë te drejtë te yeprojnë vetëm kundër forcave pushtuese te armikut, njësive policore e ushtarake te pushtuesit dhe objekteve me rëndësi ushtarake e shtetërore. Ne punën e sipër duhet te zgjerohen dhe te riorganizohen.
Ne punën e vet çlirimtare, njësitë nuk guxojnë te kryejnë aksione kundër popullsisë civile, fëmijëve e grave, ne vendet publike dhe kundër objekteve social-kulturore, etj. Kjo për shkak se, nëpërmjet kësaj kalohet dhe vierësohemi ne ushtri "terroriste", akuzë te cilën pushteti i Beogradit po e përdor kudo, ne bote dhe brenda vendit" (Projektvendimi i LPK-së).

Ky vendim u aprovua njëzëri.
Megjithatë, ky vendim paraqiti për detyrë dhe po ne këtë mbledhje u vendos, që ne te ardhmen, te shkohej kah rregulli juridik i subjektit që po organizohej, kuptohet nie akie normative e me dokumente tjera. Ne Kryesi u kërkua që te ushtroheshin anëtarët që do te futeshin ne këtë subjekt ushtarak dhe, te gjendeshin e te punohej edhe me forçat ushtarake, oficerët shqiptarë ne Shqipëri, që ishin aktivë a te pushuar nga puna dhe me oficerët shqiptarë nga Kosova, që gjendeshin nëpër vendet e ndryshme ne bote. Me vonë krijuam edhe grupe te veçanta te punës për çështjet e tilla, përkatësisht sektori për punë me oficerë si dhe për çështje te tjera te rëndësishme për luftën tonë çlirimtare.

c) Baza politiko-juridike përndërtimin e UÇK-së

Pas nxjerrjes se vendimeve politike ne Kryesi, u kalua ne realizimin e tyre juridiko-politik. Ky organ shkoi kah gjetja dhe dhënia e bazave politike e juridike, si për organizimin, ashtu edhe për aktivitetet dhe veprimtaritë e tjera te saj, mbi te cilatduhej te ndërtohej ushtria jonë.
Çështje që domosdoshmërisht duhet te përmendet, është qëndrimi unanim i atëhershëm i Kryesisë se Degës j.v. për disa çështje politike, juridike e ushtarake, mbi te cilat u punua. Veç kësaj, u përcaktuan edhe disa parime, te cilat duhej gradualisht te zgjidheshin nga ana jonë, ne bashkëpunim me organet që do te dilnin nga njësitet çlirimtare te Kosovës, pra bashkimi politik e ushtarak ne Front. Kryesia e Degës pati vendosur mbi disa çështje, mbi te cilat u punua deri ne vket 1997-1998.
a) Ishte vendosur që shtrirja territoriale e njësive te ishte ne gjithë territorin shqiptar te pushtuar nga ish Republikat e Jugosllavisë, sepse ne atë kohë ato nuk ishin ende shtete te pavarura, ndonëse ishte marre vendimi që aksionet ne Maqedoni dhe ne Mal te Zi te kryheshin vetëm me urdhër te Kryesisë, pavarësisht nëse ekzistonte bashkësia shtetërore apo jo (Jugosllavia). Kjo duhej te bëhej duke i analizuar rrethanat ne tërësi, qoftë te brendshme, qoftë te jashtme, prej nga duhej te vendoste edhe për subjektin që do t'i merrte ne përgjegjësi aksionet çlirimtare ne këtorepublika jugosllave.
b) Sanksionimi juridik i njësive ushtarake me emërtim te subjektit dhe me nxjerrjen e statutit te saj juridik, forme e cila ndalonte kalimin apo rrëshqitjen e njësive ushtarake ne njësi te pavarura jashtë kontrollit politik, duke e ndërtuar atë juridikisht. Kjo, për faktin se, pa rregulla te tilla, ato mund te pavarësoheshin shumë lehtë dhe nga ndonjë situatë edhe te shndërroheshin ne subjekte te pavarura. Ato, kështu, mund te kryenin edhe aksione te paparamenduara te cilat mund te vierësoheshin terroriste dhe kështu, te dëmtohej lufta jonë çlirimtare, që me program i luftonte këto forma veprimtarie, përveç atyre çlirimtare.
c) Ndërdmi i Frontit Çlirimtar te Kosovës si forme e mjet i vetëm për te bërë te mundur bashkimin e tërë forcave shqiptare, te subjekteve politike e shtetërore, te njerëzve me influence, pa dallim përkatësie fetare, bindjeje ideologjike e vendit ku shtrihej veprimtaria, ne luftë për liri, pavarësi e shtet, si forme që i jepte luftës sonë karakter kombëtar unik, prej nga edhe krijohej tabani politik e juridik, që do te shpinte kah institucionalizimi i luftës dhe força jonë çlirimtare (UÇK) shndërrohej ne ushtri te shtetit.
d) U hap Fondi "Vendlindja Thërret" si fond që i dedikohej kryesisht njësive çlirimtare. Ky fond, fillimisht u fut ne kuadër te sektorit financiar që e udhëhiqte Gafurr Eishani. Kështu vazhdoi deri ne vitet e me vonshme (1994-1995), kur me propozimin e Kryesisë; KP i LPK-së Dega jashtë vendit zgjodhi përgjegjës një shok te KP-së, Jashar Salihun dhe nëpër shtete e nëndegë nërejegjësit e tjerë te fondit. Që te gjithë i përgjigjeshin sektorit financiar te Kryesisë se KP te LPK-së, përkatësisht përgjegjësit te tij. Ndërsa, financimi bëhej nga baza detyruese e anëtarëve, duke dhënë nga një mijë e me shumë DM. Ka patur raste kur vetëm Kryesia (anëtarët) kanë dhënë mbi 30-40 mijë DM për njësitë e UÇK-së (Vendimet e Kryesisë se KP e LPK-së D.J.V., maj 1993).
Për te gjitha këto detyra ishin sektorët e veçantë te punës. Çdo sektor e kishte lëmin e vet dhe ato fllluan nga puna ne aspektin juridik. Shpejt u nxorrën rregulloret nga Kryesia dhe u futën ne fuqi. Udhëheqëse mbeti Kryesia e LPK-së. U rizgjodhën edhe përgjegjësit për çdo sferë te veprimtarisë. Prandaj, me krijimin e këtyre bazave politike ne organizatë u kalua ne fushën, ku, ne mënyrë profesionale, kryheshin detyrat ne lëmitë e veçanta. Kjo shënon edhe fillimin e punës profesionale.
Ky organizim krijoi tabanin juridik e politik për ndërtimin e njësive çlirimtare, te cilat me vonë u lidhën njëra me tjetrën organizativisht, ne strukturë dhe ne komandë dhe u ndanë edhe zonat e veprimtarisë ushtarake ne vend. Ne vitet e ardhshme u emërtua kjo force çlirimtare dhe u ndërtuan zonat dhe Shtabi Qendror i saj.

2.Njësitë e para çlirimtare ne Kosovë, financimi, emërtimi dhe ndërtimi jurdik i UÇK-së

Krahas përcaktimit politik e juridik te platformës se njësive çlirimtare ne Kosovë, u punua me te madhe edhe ne ndërtimin e strukturës se tyre. Themi njësi, sepse këtu fjala është për vitet 1990-1993, para se ky subjekt te emërohej ne "Ushtri Çlirimtare te Kosovës". Që para kësaj, ishin organizuar ne Kosovë njësi te cilat vepronin mbi bazën e përcaktimit politik te organizatës sonë e cila edhe i udhëhiqte. Kryesia e KP te LPK-së Dega j.v. u mor shumë herë me këto çështje. Ajo shqyrtonte situatën ne vend, jepte këshilla polidke dhe bënte financimin e njësive luftarake. Me ndihmën dhe punën e këtij organi ishin organizuar ne Kosovë disa njësi çlirimtare. Ato vepruan disa herë kundër forcave pushtuese serbe, përkatësisht policisë. Mbi një bazë te tille u krijuan edhe njësi tjera çlirimtare, ne viset tjera.
Edhe pse kjo dihet, ka mendime te ndryshme për kohën e lindjes se UÇK-së. Ato janë kontradiktore. Kjo kontradiktë paraqet nevojën e ndriçimit te çështjeve te tilla. Dihet se ne varshmëri me zgjerimin e njësive, përkatësisht me ndërtimin e njësive çlirimtare, ne vitin 1993 u paraqit nevoja edhe e emërtimit te kësaj force ushtarake, gjë që ne këtë vit u bë nga Kryesia e LPK-së, Dega j.v. Natyrisht, veprimtaria donte edhe një bazë financiare, nëpërmjet se cilës u siguruan mjetet dhe u veprua kundër pushtuesit. Ne vitin 1993 u sanksionua edhe baza politike udhëheqëse, përkatësisht LPK-ja, përderisa te organizohej Fronti.
Por, çështja e ndërtimit te UÇK-së pas vitit 1993, duhet domosdoshmërisht te shtjellohet edhe me poshtë, sepse ato pasojnë ndryshim te madh ne jetën e përgjithshme te organizatës dhe te UÇK-së. Janë, pikërisht, mjetet financiare dhe lufta karrieriste e përcjellë me bajraktarizëm, përveç konfliktit që lindi i ashpër midis radhëve tona, për mos ndërtimin e Frontit Çlirimtar te Kosovës, faktorët me kryesorë që kanë çuar deri tek ndarja dhe krijimi i klikave ne organizimin politik dhe ushtarak, si dhe ndërtimin i grupit politik ne te. T'i trajtojmë tard çështjet deri ne vitin 1993.

a) Njësitë e para çlirimtare

Bërthamat e para te UÇK-së janë krijuar nga bazat e LPK-së që mbetën pas dorëheqjes se udhëheqësisë se LPK-së brenda vendit, kryetar i se cilës ishte Gani Syla. Ai pas një periudhe prej disa muajsh jetë tërësisht pasive për LPK-në, u largua edhe zyrtarisht. Me largimin e tij dhe te shokëve që i përmendëm me lart, ne fakt, u paralizua jeta organizative e LPK-së. Kjo bëri që shamë këshilla te kërkonin te organizoheshin ne aspektin ushtarak. Për këtë kërkuan dhe ranë ne kontakt me shokët tanë te Kryesisë j. v.
Nga ky moment, kompetencat e organizatës sonë i mori vete Kryesia e Degës j.v., jo vetëm për ndërtimin e LPK-së brenda vendit, por edhe te organizimit, ndërtimit e udhëheqjes se njësive çlirimtare që u organizuan për te futur ne veprim te tëra mjetet e lejueshme ne bote, edhe luftën e armatosur. Disa këshilla, ne viset e ndryshme te Kosovës, u shkëputën nga jeta politike ne kuadër te LPK-së. Ato e shpallën veten njësi ushtarake, ndërsa ne, si Kryesi, pas raportimit te sektorit, i pranuam (Vendimi iKryesisë se KP).
Natyrisht, ne si Kryesi bash këtë lloj shkëputjeje nga radhët tona dhe organizim vetëm mbi bazën ushtarake nuk e donim. Ne, gjithashtu, nuk i njihnim këta njerëz. Kryesia ishte për
veprimtari te dyanshme, politike dhe ushtarake, duke u kombinuar njëra me tjetrën. Por, sic u pa, këto këshilla nuk donin me te merreshim me punë politike, përveçse me veprimtari çlirimtare. Puna politike, ajo e udhëheqjes, etj, iu la LPK-së. Këshillat kishin frikë nga dekonspirimet te cilat e kishin përcjellë mjaft gjatë organizatën. Bazat e LPK-së, brenda vendit, nuk donin që vetëm për organizim, apo për program, agjitacion a për ndonjë çështje normale, për ide e mendime, pa veprimtari konkrete çlirimtare kundër pushtuesit, te kapeshin e dënoheshin me dënim te rende.
Me dëshirën e tyre dhe me miratim te organizatës disa këshilla te LPK-së kaluan ne njësi luftarake. Ato vepruan ashtu me vulinetin e tyre, pa i detyruar kush. Natyrisht, kjo forme u përshëndet dhe menjëherë u riorganizuan. Ne këtë kohë kishte edhe disa njësi tjera te UÇK-së, te krijuara ne vitin 1990, por ato nuk ishin te lidhura me njësitë tona dhe vepronin te pavarura. Lidhja e tyre me ne u bë ne vitet 1994-1995. Por, e rëndësishme është që te dihet fakti se, njësitë e para te armatosura datojnë nga viti 1990. Këtu fillon organizimi ushtarak i UÇK ne viset tona te pushtuara.
Edhe pse kishte njësi çlirimtare, ende ne këtë kohë nuk kishte ndarje ne zona, nënzona operative, etj, mbi te cilat duhej te veprohej ushtarakisht. Ato {njësitet çlirimtare) ishin te pavarura nga njëra tjetra. Kjo ndarje nuk u bë edhe për faktin sepse kishte jashtëzakonisht pak njësi çlirimtare, sikundër mund te shihet edhe nga vete aktiviteti ne terren. Përveç disa veprimtarive luftarake ne vitet 1990, 1991, 1992; ne vitin 1993 ende nuk ishim ne situatë për te kryer veprimtari te njësishme dhe ne gjerësi te territorit tonë te pushtuar, sepse ende nuk kishte as shtrirje dhe as një komandë unike qendrore për te gjitha ato njësi ushtarake. Njësitet nuk kishin strukturë.
Njësitet luftarake ishin kryesisht ne Drenicë, ne Dukagjin ne anët e Lumthatit, komunat e Gllogovcit e Skënderajt, Malishevës dhe Deçanit. Kishte njësi te vogla ushtarake edhe ne Liap, e ne disa fshatra te Ferizait. Me vonë u zgjeruan dhe u organizuan njësitet çlirimtare edhe ne vendet tjera, deri ne viset e pushtuara shqiptare nën Maqedoni. Viti 1993 shënon për hère te pare datën kur, edhe pse pak, ne tërësi ne vend kishim njësi çlirimtare te cilat vepronin te pavarura dhe te lidhura me Kryesinë e Degës.
Prandaj, me organizimin e njësive te para nga viti 1990 u kalua ne organizimin edhe te njësive te tjera, te cilat çojnë deri tek ndërtimi i saj si ushtri. Kjo u arrit ne vitin 1993 kur u strukturua organi udhëheqës, Shtabi Qendror, si dhe kur u emërtua UÇK-ja nga Kryesia e Degës se LPK-së. Anëtarët e pare te këtij organi ishin nga S.ektori i rëndësisë se veçantë te Degës jashtë vendit. Ndërsa, si organ udhëheqës, me kompetenca politike, organizative, diplomatike, etj, mbeti Kryesia e Degës j.v. e cila e udhëhoqi atë deri me 01.05.1998. Ne këtë kohë bëhet grushti politik ndaj këtij organi dhe nga ky moment kalohet ne kooptimin e organit
udhëheqës te UÇK-së, si dhe te sektorëve tjerë.
Ne këtë kohë, njësitet kishin program te vetin përcaktimin politik te organizatës që i udhëhiqte, përkatësisht LPK-në Dega j. v. Kryesia e saj ishte udhëheqëse politike, për te mos thënë edhe Shtab i Përgjithshëm i njësive te armatosura, UÇK-së. Ky organ lëshonte informatat mbi punën, aktivitetin dhe me vonë edhe komunikatat ne emër te SHQ-së te UÇK-së. Sipas programit te LPK-së dhe udhëheqjes se saj jashtë vendit, u përcaktuan edhe detyrat e saj për pavarësinë e Kosovës dhe bashkimin me shtetin tonë te te gjitha viseve etnike e te pushtuara nga shtetet sllave.
Njësitë ushtarake nuk kishin rregullore dhe as program te vetin te veçantë. Ato vepronin mbi dispozitat që kishte LPK-ja. Dokumentet e kësaj organizate, përkatësisht programi, statuti, rezolutat dhe vendimet e kësaj organizate kishin vierë politike e jundike edhe për njësitet e UÇK-së. Pas kësaj, u dhanë bazat politike nga LPK-ja edhe për UÇK-në e cila me vonë u shndërrua ne subjekt dhe ajo mbi këto dispozita veproi ushtarakisht.

Marre nga : http://de.geocities.com/pse_nuk/

[Llapi]

A edhe ti po i besoishe dikujna a ????!!!!!!

[Llapi]

Se harrova te pergjigjem ne tem
Gjavit Haliti e perfaqson voten e lir qe ja ka dhan populli e qe vet ka merita te mdha qe i ndoqi shoket tu e u mbajten keto zgjedhje por kqyre veten o i shkret qe ske guxim te shkelesh token e kosoves sepse i kie duart e pergjakura qe ke punue e punon ende per shkije .

[RTP]

Llapi
per cilen vote te lire flet?

[Llapi]

RTP
Sigurisht per voten e kohes tane e te rrahman morines jo.

[drenica martire]

b) Fitiancimi i UÇK-së

Ndërtimi i njësive te para paraqiti para organizatës sonë dhe detyrën e financimit te tyre. Ne si subjekt e kishim financimin e brendshëm i cili bëhej nëpërmjet anëtarësisë sonë. Por, ky financim ishte vetëm për organizatën, aq me tepër që ishte shumë simbolik, sepse kuotimet mujore që paguheshin ishin shumë te vogla.
Fillimisht u bë financimi i njësiteve te tilla nga finançat e LPK- së. Ato jepeshin ne forme te parave te gatshme, te mjeteve te ndryshme dhe ne mjete luftarake te cilat siguroheshin ne mënyrë ilegale, kudo ku i gjente grupi i punës, i ndihmuar nga Kryesia ne tërësi. Mjetet ndaheshin sipas territorit, njësive e veprimtarisë që e kryenin ato. Me vonë, pas vitit 1995, sic do te shohim, ato iu dërguan Shtabit Qendror te UÇK-së dhe ai kryente administrimin e mjeteve. Kjo ndodhi deri ne janar te vitit 1997, sepse pas dëmtimit te radhëve te UÇK-së, ne vitin 1997, administrimi i mjeteve përsëri u bë nga Kryesia.
Mirëpo, deri ne vitin 1993, ky subjekt luftarak që po krijohej ende nuk kishte strukturë. Ne nuk e kishim dhënë ende informacionin ne organizatë se mjetet e LPK-së po i dedikoheshin radhëve çlirimtare. Zaten, organet e organizatës as që i informuam për ekzistimin e njësive luftarake ne anëtarësinë e vet, prandaj edhe mjetet financiare që i dedikonim nga anëtarësia e jonë kësaj veprimtarie i fusnim ne kuadër te buxhetit që i dedikohej radhëve te organizuara brenda vendit, ku përfshiheshin edhe njësitet e tilla luftarake. Vetëm ne vitin 1995, para MP te Peste te LPK-së Dega j. vendit, doli zyrtarisht para KP te organizatës dhe informoi për ekzistencën e UÇK-së si force ushtarake (MP e Peste e LPK-së)
Financimi i njësive ne këtë kohë nuk e kalonte shumën 4-6 mijë DM ne muaj. Kishte muaj ku as këto nuk mund t'i siguronim, ndonëse nevoja ishte e madhe. Prandaj, ne vitet 1991-1993, disa herë u nxorr vendimi që anëtarët e Kryesisë se Degës te japin ndihma financiare për punën e njësive çlirimtare. Kjo edhe u bë. Kishte raste, viti 1993, kur u dhanë nga një mijë DM. Kjo u përsërit disa herë në punën tonë. Ndërsa, ne vitet e mëvonshme kësaj iu shtuan edhe anëtarët e KP-së dhe çdo anëtar i LPK-së (Vendimet e Kryesisë dhe te KP e LPK-së mbi çeshtjen financiare). Te gjithë anëtarët e LPK-së ishin te detyruar, me vendim, te paguanin shuma te veçanta.
Ne vitet 1990-1993, për te cilat po diskutohej financimi, nuk kishte asnjë subjekt tjetër, as partiak, as qeveritar, organizëm kulturor, shoqatë, etj, që dha qoftë edhe një ndihmë financiare për UÇK-në. Financimi i vetëm ne vite ishte nga LPK-ja. E tërë anëtarësia e LPK- së shkonte tek njësitet çlirimtare. Asnjë lek nuk kishte mundësi te mbahej për nevojat e LPK-së. Çdo shpenzim tjetër mbulohej individualisht, qoftë edhe për organizatën. Kjo na dëmtoi pa masë. Por, kundruall financave te vogla, kjo ishte domosdoshmëri për kohën.

c) Emërtimi dhe ndërtimi juridik i UÇK-së

Ne vitin 1993 u ndërtua subjekti ynë ushtarak. Atij iu krijua struktura e organizimit dhe u bë ndarja e njësive nëpër terren. Para emërtimit, u nxorr një rregullore e përkohshme për funksionim te brendshëm e cila e përcaktonte strukturën e saj, ndarjen dhe komandimin nëpër terren, por vetëm deri tek emërtimi. Me pas u përcaktua nxjerrja e rregullores.
Ky subjekt nuk kishte ne këtë kohë as emër, as rregullore te përhershme dhe as dokumente normative. Prandaj, ky mosrregullim juridik me dispozita, ishte një ndër çështjet me te rënda dhe mbi te cilën ne Kryesinë e Degës j.v. u diskutua shumë here. Ne këtë kohë ishin tri çështje, për te cilat kishim frikë se shumë lehtë mund te rrëshqisnim ne pozitë te palakmueshme, ku mund te na kapnin si force destruktive, ne mos terroriste. Për këtë, ne emër te sektorit politik e juridik u paraqit platforma mbi këtë çështje:
- Se pari, te gjendej një emërtim që do t'i jepte kësaj force karakter te përgjithshëm kombëtar, mbi te cilën dhe rreth se cilës, mund dhe te duhej, te bashkoheshin te gjitha forçat e popullit tonë, duke ndërtuar Frontin Çlirimtar te Kosovës, subjektin shtetëror te përbashkët ne Kosovë.
- Se dyti, te punohej për rregullimin juridik te këtij subjekti ushtarak me dokumentet përkatëse, ku te përcaktohej karakteri i saj, pozita e saj dhe struktura, komandimi, përgjegjësia ushtarake dhe udhëheqja qendrore ushtarake dhe politike.
- Se treti, te punohej për te gjetur bashkëpunëtorë, subjekte politike, organizative e shtetërore, te cilat se bashku me ne, do te punonin për te ndërtuar Frontin Çlirimtar te Kosovës, si subjekt shtetëror dhe te cilit do t'i nënshtroheshin te gjitha forçat politike ne Kosovë, pa dallim bindjeje politike, organizimi, feje e territori ku shtrihej ai (Ditari i MK).
Çështjet e theksuara i futëm ne shqyrtim ne organin tonë, ne Kryesinë e KP te LPK-së Dega j.vendit. Ne si Kryesi, analizuam këto tri problème që po lindnin. Ne Kryesi përveç emrit aktual te UÇK-së, u paraqitën edhe dy propozime tjera: Forçat e Armatosura te Kosovës dhe Lëvizja Çlirimtare e Kosovës. Mirëpo, pas analizës se tyre mbi bazat politike, ushtarake e juridike, si dhe pas diskutimit te gjerë me vota unanime, 7-të pro dhe asnjë kundër (tërë anetaret e Kryesise), ne maj te vidt 1993, u pranua propozimi i sektorit, që kjo force ushtarake, që u organizua dhe po udhëhiqej nga LPK-ja, te emërohej Ushtria Çlirimitare e Kosovës (Vendimi i KryesisëseKP të LPK-së, maj 1993). Ky emërdm u aprovua për shkak te tri çështjeve që i theksuam me lart, te cilat i jepnin asaj force karakterin e një ushtrie te rregullt shtetërore. Ky emërdm kishte rëndësi edhe për fakdn se kështu krijohej baza juridike e politike për ndërrimin e Frondt Çlirimtar te Kosovës, ndërsa nëpërmjet saj përcaktohej karakteri i luttes për liri përballë pushtuesit dhe qendrave polirike ndikuese ne bote.
Ndërsa, për te marre karakterin shtetëror, pas emërtimit u paraqit edhe çështja e rregullimit juridik te përhershëm me dokumente dhe te shndërrimit te UÇK-së ne ushtri te shtetit. Me emërtim dhe rregullim te tille juridik, si ushtri e shtetit, askush nuk kishte te drejtë dhe as mundësi te akuzonte këtë subjekt ushtarak për terrorizëm a me ndonjë akuzë tjetër kriminale. Ky përkufizim i lidhur me aksionet që duhej te kishin karakter thjesht çlirimtar, te liruar nga veprimtaria që futej ne terrorizëm. Me urdhërat që kishte lëshuar LPK-ja Dega j.v. e shndërroi këtë ne ushtri te rregullt.
Lidhur me këtë rregullim u diskutua mjaft gjerë ne organin udhëheqës te LPK-së. Ne Kryesinë e Degës u paraqit propozimi ne emër te sektorit politiko-juridik me anë te një projektrregulloreje ku ishin përpiluar dispozitat dhe propozohej te miratoheshm disa qëndrime mbi karakterin politik e juridik te UÇK-së. Pas diskutimit te gjerë doli kjo rregullore e saj: "UÇK-ja duhet te kryejë aksione çlirimtare me karakter te drejtë, ku nuk goditen objektet social-kulturore, popullsia civile e objektet me rëndësi për jetën e popullit".

UÇK-ja duhej te godiste:

1. Objektet ushtarake dhe policore, vetëm makinerinë pushtuese, si dhe te gjitha mjetet e komunikacionit dhe te telekomunikacionit te atyre objekteve që pushtuesi i fut ne shërbim te luftës kundër popullit tonë.
2. Te goditen njësitet spéciale policore dhe forçat ne shërbim te armikut, si vulinetarët serbe, paramilitarët e ushtarakët e sjellë nga Kroacia e Bosnia e Hercegovina ne Kosovë te cilët kryejnë vepnmtari te rënda kriminale përballë kombit tonë.
3. Edhe elementët shqiptarë, përkatësisht tradhtarët, mund te ekzekutohen, por vetëm pasi te ishte bërë analiza dhe te ishte paralajmëruar mbi veprimtarinë tradhtare, duke ia lënë edhe afadn e tërheqjes, ne mënyrë që te përmirësoheshin. Pas kësaj, lejohej te merrej vendimi për ekzekudmin, kuptohet, ne organe me te larta dhe duke lajmëruar popullin, si dhe kërkohej te tregoheshin edhe shkaqet e një mase te dllë.
4. Aksionet nuk lejohen te kryhen ne vende publike, aty ku mund te rrezikohej jeta e qytetarëve, pavarësisht nga rëndësia që paraqet objekti ne aspektin ushtarak. (Platforma e LPK-së për luftëne armatosur ne Kosovë).
Mbi një bazë te tille politike u paraqit një projektrregullore nga udhëheqësi i grupit te punës, Xhavit Haliti i cili deklaroi ne Kryesi se vjen nga SHQ i UÇK-së, për te diskutuar. Këtë miratoi edhe Ali Ahmeti. Ne projekt pranoheshin vendimet tona, por nuk tregohej struktura e brendshme e UÇK-së. Ne fakt, ne këtë nuk e lypnim, sikundër as kuadrin e saj, as organet, kompetencat e aq me pak udhëheqësit. Ne projekt vetëm tregohej se UÇK-ja e pranon LPK-në si organizatë udhëheqëse te cilës i kaloheshin kompetencat ne fushën politike, juridike, diplomatike e financiare (Rregllorja e UÇK-së). Mbi këtë u autorizuam ne te Kryesisë edhe për nxjerrjen e komunikatave ne emër te SHQ te UÇK-së.
Ky projekt hyri ne fuqi. Ne MP te katërt te LPK-së Dega j.v, ne vitin 1993, u diskutua gjendja brenda vendit. Aty u bë fjalë për luftën dhe përpjekjet tona ne këtë anë, por nuk u tregua ekzistenca e UÇK-së. Para mbledhjes sonë jashtë vendit ishte mbajtur MP e Katërt brenda vendit, por ajo nuk pâti jetë, përveç disa ditëve, sepse shumë anëtarë te saj u kapën. Këndej, kaluan përsëri kompetencat tek Dega jashtë vendit. Kjo, me heshtje u pranua edhe nga delegatët, ndonëse nuk u diskutua, sepse ishte vendim. Me këtë u përforcua edhe me shumë pikëmbështetja jonë ne punën tonë te ardhshme.


KAPITULLI II

VEPRIMTARIA DHE NDËRTIMI I UÇK-SË

Vitet që pasuan për UÇK-në ishin te një rëndësie te madhe. Veprimtaria e saj, ndonëse ende jo e gjerë, shtroi çështje te ndryshme për te zgjidhur. Forcave që merreshin me çështjen e ndërtimit te këtij subjekti u duhej një punë e madhe për te ndërtuar UÇK-në, që te ishte ne gjendje për te kryer aksione çlirimtare. Ajo përcaktohej nga qëndrimet politike te LPK-së si subjekt që do te mblidhte rreth vêtes tërë spektrin politik, juridik e shoqëror, tërë kombin tonë, i cili ishte duke kaluar ditët me te errëta ne histori. Atij i duhej një subjekt ushtarak i aftë, që e thyente monotoninë e krijuar ne kuadër te popullit tonë se, gjoja ne s'kemi rrugë tjetër te veprimit, veç asaj pasive.
Dalja ne skenë e kësaj force paraqiste para nesh si Kryesi edhe detyra tjera te mëdha dhe ne shumë sfera. UÇK-ja duhej te organizohej ne ushtri dhe te mbrohej e përkrahej ne aspektin politik, juridik e shoqëror, ne atë moral dhe diplomatik. Ajo kërkonte edhe mjete financiare. Pikërisht për këto shkaqe u përcaktuan disa qëndrime ne vitet 1993-1996, te cilat për disa vite me radhë qenë udhëheqëse te UÇK-së, si ne sferën politike e juridike, ashtu edhe ne atë ushtarake. Ne këtë kohë rame ne kontakt edhe me qeverinë e Bukoshit për te diskutuar situatën ne përgjithësi, sidomos ne fushën politike e financiare.

Çështja filloi te marre edhe kahjen e vêt. Tani punohej në ndërtimin e sistemit çlirimtar ne Kosovë. Ne këtë kohë askush nga ne nuk ishte kundër këtij sistemi. Dukej se zotëronte një unitet i plotë politik e juridik, shoqëror e çlirimtar. Çdo kush e dinte ne Kryesi te Degës se pa bashkimin e tërë forcave kombëtare mbi bazën e sistemit politik çlirimtar, çèshtja jonë nuk mund te ecte përpara ne rrugën e lirisë.

1. Veprimtaria organizative dhe ushtarake e UÇK-së

Uniteti ne Kuadër te Kryesisë se Degës për ndërtimin e UÇK-së ishte, nga emërtimi e deri ne janar te vitit 1997, i mbështetur ne vulinetin për te ndërtuar këtë subjekt ushtarak. Ne kuadër te radhëve tona dhe te UÇK-së'nuk kishte konflikte, fërkimc a grupe te ndara. Te gjithë punonin sipas vendimeve te nxjerra ne Kryesi. Çdo kush i kjshte detyrat e veta dhe ato se bashku përbënin te përgjithshmen e ushtrisë sonë.

Kjo vazhdoi deri né janar te vitit 1997, kur UÇK-ja nga burgosjet dhe vrasjet pësoi dëme te mëdha, kur praktikisht mbeti ky subjekt pa udhëheqje ushtarake te vetën. Tash nuk kishte me Shtab Qendror. Ai nuk funksiononte, sepse anëtarët e tij ishin shpërndarë; ça u vranë madje edhe u burgosën, ça ikën jashtë vendit. Tërë udhëheqja kaloi ne kuadër te Kryesisë se KP te Degës j.v. Me këtë filluan te duken edhe fërkimet e para, sepse dy anëtarët e sektorit (Xhavit Haliti dhe Azem Syla) kishin krijuar lidhje me disa força brenda vendit, te cilat pretendonin te dilnin ne udhëheqje, edhe pse ne asnjë sferë nuk kishin aftësi profesionale, njohuri e nuk zotëronin as artin e luftës dhe te ushtrisë. Këta te dy se bashku me disa brenda vendit, krijuan klaninqë bëri grusht politik.

Mirëpo, edhe përkundër këtyre vështirësive dhe faktit se Kryesia nuk i njihte radhët e UÇK-së, me njoftimin e dhënë nga sektori, bëmë një punë te madhe ne ndërtimin e saj. Kryesia ishte, ne fakt, ai organ që i dha radhët e veta dhe ndihmoi UÇK-në ne shtrirjen e radhëve te saj, duke i dhënë ne gjirin e saj shumë baza (keshilla popullore) te cilat u shndërruan ne baza (njësi) ushtarake te ushtrisë sonë ne ndërtim.

a) Organizimi dhe shtrirja e UÇK-së

Kryesia e dinte se UÇK-ja kishte mungesa te mëdha ne te gjithë fushat e veta. Ajo ishte një subjekt që u krijua nga radhët e LPK-së dhe si e tille, ishte shumë jo profesionale. Ne radhët e
saj zotëronte urrejtja dhe dëshk'a për çlirim, por nuk kishim një organizim e shtrirje ne tërë vendin tonë. Ajo ishte me shumë e karakterit popullor, pa një subjekt drejtues.

Duke e pare këtë ne Kryesi, dhamë shumë këshilla ne ushtri dhe pas organizimit te Mbledhjes se Katërt te Përgjithshme (viti 1993) te LPK-së brenda dhe jashtë vendit, (ndonese brenda vendit u zhduk brenda disa ditëve, pasi u burgosën një numër i madh i shokëve dhe te tjerët u arratisen në botën ejashtmè), kaluam ne organizimin e shtrirjen e radhëve te UÇK-së. Tërë puna e jonë, ne përbërjen e re te KP dhe te Kryesisë se Degës që e udhëhiqte edhe LPK-në brenda vendit, si me UÇK-në ne sferën politike, juridike, shoqërore e diplomatike e cila mori edhe detyrën e Shtabit Qendror te UÇK-së, kaloi ne fushën e organizimit ushtarak te radhëve tona, duke dhënë edhe bazat politike, ato juridike e shoqërore, si dhe diplomatike për ndërtimin e një ushtrie te rregullt për luftë çlirimtare.

Edhe pas MP te Katërt (ne vitet 1993-1995) Kryesia e Degës përbëhej nga te njëjtët anëtarë, me përjashtim te Agush Bujës që u zëvendësua ne vitin 1993, ne mbledhjen e Degës me Adem Grabovcin. Sektorët e Kryesisë se Degës mbetën te njëjtë, përveç sektorit te veçantë dhe atij për lidhmbajtje brenda vendit. Ne sektorin e veçantë ishin vetëm dy shokë, Xhavit Haliti e Ali Ahmeti, që mbetën nga përbërja e vjetër. Si Kryesi ishim ne gjetje te anëtarëve tjerë për këtë sektor. E kishim hequr Emrush Xhemailin të cilit i dhamë sektorin për lidhmbajtje brenda vendit në kuadër të LPK-së. Ky sektor përbëhej edhe nga Gafurr Elshani dhe Ali Ahmeti. I ndihmonte në këtë kohë edhe Adem Grabovci dhe me vonë edhe Rexhep Ibërdemaj të cilët ne vitin 1995 u bënë anëtarë te rregullt të atij sektori (Ditari i MK).

Te gjithë sektorët e tjerë, ai politik me Muhamet Kelmendin udhëheqës, financiar, me Gafurr Eishanin udhëheqës, et), mbetën te njëjtë, sepse mbledhja zgjodhi përsëri te njëjtët anëtarë në organet udhëheqëse te LPK-së, përkatësisht ne Kryesi.

Si u organizua UÇK-ja?

Pas zgjedhjeve në Kryesi të Degës, të gjitha këto forca, si sektor e organ, u përqendruan në organizimin e radhëve të UÇK- së dhe në shtrirjen e saj në të gjitha territoret e pushtuara shqiptare. Për ne, si organizatë, nuk kishte dallim midis viseve dhe popullit tonë që ishte i pushtuar, qoftë nga serbët, qoftë nga maqedonët, qoftë nga malazezët, sepse në programin tonë, që ishte baza edhe e saj, ishte sanksionuar tërësia territoriale, pa dallim pushtimi e ndarjeje që i ishte bërë Kosovës nga armiqtë.

Edhe për UÇK-në mbretëronte ideja e bashkimit popullor të të gjitha viseve shqiptare në një shtet kombëtar.

Nga radhët e LPK-së u dhanë shumë këshilla për strukturën luftarake të UÇK-së. Kështu i kaluam nga viti 1992-93 deri në vitin 1995 disa këshilla popullorë të Pejës, Deçanit e Gjakovës, pastaj te Lumthanit e Prizrenit, të Malishevës e Rahovecit, te Drenicës dhe Llapit, të Gollakut e të Tetovës dhe Kumanovës, të Gostivarit e Kërçovës ne njësi të UÇK-së Raporti i sektorit të veçantë në mbledhje, Ditari i MK-se). Në fakt, ne zgjodhëm rrugën e forcimit te subjektit ushtarak përballë atij politik e organizativ, por duke punuar edhe në ndërtimin e LPK-së. Megjithatë, për ne nuk kishte asnjë dallim midis këtyre dy subjekteve. Kryesia e njihte strukturën, organet dhe aktiviteun që e kryente UÇK-ja.

Në organizimin e UÇK-së më tej u mor sektori i rëndësisë se veçantë. Por, kësaj pune i ndihmuan edhe sektorët e tjerë, sidomos ai i lidhmbajtjes dhe politik e juridik. Mund të themi se në Kryesi u përcaktuan format dhe mënyrat e organizimit të njësive ushtarake. Aty u dha shtrirja territoriale e subjektit dhe u përcaktua lloji i aktivitetit, mënyra e veprimit dhe format e tjera te punës. Me një fjalë, edhe pas emërtimit (viti 1993), sikundër përpara, e tërë puna e UÇK-së u përcaktua në Kryesinë e Degës j.v. Ndërsa, sektori i veçantë kishte për detyrë vetëm lidhjen brenda vendit. Ai përgjigjej edhe për zbatimin e vendimeve të LPK-së nga UÇK- ja dhe anasjelltas.

Këtij sektori, në vitin 1995, nga Mbledhja e Përgjithshme e Pestë e LPK-së jashtë vendit, iu bashkëngjitën me zgjedhje me vote në Kryesinë e Degës edhe disa anëtarë te tjerë. Ai pësoi ndryshime. Nga mbledhja doli një Kryesi e rindërtuar. Tash, anëtarë te Kryesisë ishin edhe Azem Syla, Bashkim Mazreku dhe Rexhë Ibërdemaj. Nga Kryesia kaloi në Këshillin e Përgjithshëm të Degës vetëm Gafurr Elashni. Të tjerët u rizgjodhën. As udhëheqja në Kryesi të Degës nuk pësoi ndryshime, me përjashtim të sektorit financiar, ku përgjegjës u zgjodh Bashkim Mazreku i cili pas disa muajve dha dorëheqje për shkak te mos centralizimit te mjeteve financiare, sidomos te atyre që vinin nga fondi "Vendiindja Thërret". Ndërsa, në sektorin e veçantë futëm edhe Azem Sylen dhe Jashar Salihun, ndërsa ne sektorin e lidhmbajtjes zgjodhëm Rexhë Ibërdemen dhe Adem Grabovcin, veç Emrush Xhemailit e Gafurr Elshanit që ishin anëtarë të këtij sektori që nga përbërja e vjetër e Kryesisë se Degës. Me këtë përbërje u vazhdua me punë për ndërtimin organizativ e juridik të UÇK- së (MP e Pestë e LPK-së, viti 1995).

Ne këtë kohë në fushën politike, diplomatike, financiare, etj, Kryesia e Degës, ende ishte Shtabi Qendror i UÇK-së, përveç fushës aktive ushtarake. Prandaj u vendos që UÇK-ja të kishte një organizim të vetin politiko-juridik, ne mënyrë që të shndërrohej dhe ndërtohej në ushtri të shtetit. Për këtë u veprua në organizimin e radhëve të cilat, në vitin 1995, u shtrinë në të tëra viset e pushtuara shqiptare dhe u ndërtua struktura e brendshme organizative e UÇK-së. Ajo kishte si subjekt edhe dispozitat juridike të veçanta dhe vepronte ushtarakisht si ushtri e shtetit. Nga Shtabi Qendror i UÇK-së u bë edhe rindarja, riorganizimi ushtarak i veprimit dhe komandimit në zona dhe nënzona të veprimit operativo- luftarak, zona që edhe aktualisht janë të njëjta dhe veprohet mbi to. (Raport i Sektorit te veçante.)

Dihet se këtij organizimi i mungonin vetëm forcat profesionale të cilat nuk ishin përfshirë në te. Kuptohet se në atë kohë (vitet 1993-1997) UÇK-ja ishte një subjekt ilegal, i ndjekur me të madhe dhe i nënçmuar nga subjektet politike shqiptare. Askush nuk besonte nga subjektet politike e politikanët shqiptarë se do të ndërtohej një ushtri e tillë çlirimtare, ku pas së cilës do te lidhej e ardhmja e kombit tonë. Shumë forca mendonin, madje edhe nga radhët tona, se ky ishte vetëm emër, pa një strukturë te vetën. Kishte të tillë që nuk besonin se kishte mundësi faktike, përballë forces ushtarake e policore serbe, diktaturës se egër që mbretëronte në viset tona të pushtuara, se kishte mundësi të ndërtohej një ushtri çlirimtare, para hundës së armikut dhe ta luftonte atë.

Pas një pune këmbëngulëse, në vitin 1995 u arrit që të kemi një strukturë unike të organizimit juridik, politik e shoqëror. UÇK-ja u ndërtua organizativisht në ushtri të Kosovës. Tash u krijua një strukturë e ngjeshur, me një komandë luftarake qendrore. UÇK-ja vepronte edhe me mjete çlirimtare kundër forcave pushtuese e tradhtare të vendit. Vetë ky fakt tregonte forcën si subjekt ushtarak.

Ndërtimi juridik

UÇK-ja kishte rregulloren e vet. Por, ajo nuk përcaktonte ende fushën e veprimtarisë dhe as kompentencat e organeve te saj. Ne rregullore ishte përcaktuar struktura, por nuk zbatohej me rigorozitet. Rregullorja e brendshme ishte dokument formal.

Në anën tjetër, mungonte një dokument komplet dhe që të rregullonte në tërësi çështjet juridike, raportet dhe pozicionet midis UÇK-së dhe LPK-së. Ndonëse ishte një rregullore, po jo komplete, nga ana e sektorit të veçantë u paraqit projektrregullorja e raporteve të UÇK-së ne fushën politike e juridiko-shoqërore, si dhe ne atë shtetërore. Me te u rregulluan edhe raportet me LPK-në. Këtë projektrregullore e pranoi Kryesia e Degës dhe e shndërroi në rregullore të saj. Rregullorja e UÇK-së). Me anën e këtij dokumenti kalonin të gjitha kompetencat, në fushën politike, juridike e diplomatike në Kryesinë e Degës jashtë vendit. LPK-ja mbante edhe anën financiare me Fondin "Vendlindja Thëret". Ky ishte organ politik dhe LPK-ja organizata politike e saj.

Kryesia me rregullore u ngarkua që të lëshonte komunikata, si dhe të bënte analizën e gjendjes dhe të jepte ide e mendime, si dhe te përcaktojë vijën për veprimtari çlirimtare te UÇK-së. Ky organ kishte të drejtë te nxirrte qëndrime e vendime, madje edhe te lëshonte urdhëresa dhe të kërkonte zbatimin e tyre. Gjithashtu, nëpërmjet Kryesisë se Degës j.v, kalonte informacioni, puna diplomatike në drejtime të informimit të komuniteti ndërkombëtar mbi çështjen luftarake në vend, luftën dhe aksionet çlirimtare, që kryheshin nëpër vendet e ndrvshme të Kosovës. Ajo duhej që ato t'i mbulonte me veprimtari politike e kërkesa ndërkombëtare. Me një fjalë, ne Krvesinë e Degës kaloi e tërë puna e UÇK-së e cila përgjigjej edhe politikisht para kombit tonë dhe botës.

Duhet informuar gjithashtu se Rregullorja e ngarkonte Kryesinë edhe me marrjen e vendimit kundër nxjerrjes se vendimit për pranimin e saj si subjekt politiko-organizariv të veçantë. LPK-ja pranonte edhe aksionet luftarake, duke i treguar ato dhe duke i komunikuar, kuptohet në bazë të rregullores dhe aksioneve. Ndërsa, UÇK-ja e konsideronte LPK-në me rregulloren e vet të brendshme krah te vetin polirik, si udhëheqëse e saj politike e shoqërore. Mirëpo, ky përkufizim juridik nuk u pranua nga organizata, sepse Kryesia e Degës ishte për organizimin e sistemit çlirimtar në Kosovë nën Fronrin Çlirimtar te Kosovës. Për këtë shkak, Kryesia e la të hapur këtë çështje dhe vendosi të vazhdohej puna duke kombinuar karakterin ushtarak që i mbetej UÇK-së, me atë politik, juridik e diplomatik si dhe financiar të LPK-së. Kjo tregoi sukses të madh, dhe ky funksionim u sanksionua.

[drenica martire]

Zgjerimi i radhëve te UÇK-së

Me dhënien e bazës politike - juridike si ushtri e shtetit të Kosovës, në radhët e UÇK-së filluan të futen edhe njerëz tjerë të viseve të ndryshme dhe te partive të ndryshme, persona që nuk ishin në LPK-ë dhe që ishin të gatshëm për të luftuar për çlirimin e vendit. Ata ishin anëtarë të partive të ndryshme që u futën ne radhët e UÇK-së për te luftuar kundër pushtuesve tanë. Ky ishte hapi i pare i karakterit shtetëror të ushtrisë.

Mirëpo, ne kishim përsëri pengesa te mëdha. Deri në shpërthimin e konfliktit të hapur ushtarak (pas kësaj do te flitej në vend tjeter) radhët ushtarake të UÇK-së ishin jashtëzakonisht të mbyllura dhe shumë konspirative. Këtë e diktonte edhe gjendja e rendë në vend, por edhe vetë dispozitat juridike dhe mënyra e organizimit. Me rritjen e veprimtarisë se saj u diktua puna në gjetjen e formave për ndërtimin e ushtrisë mbi bazat e shtetit, që të institucionalizohej si ushtri e Kosovës. Për këtë shkak u paraqit nevoja e marrjes së masave konkrete juridike, duke e hapur subjektin, në mënyrë që të zgjeroheshin radhët e UÇK-së me anëtarë.

Po, si u zhvillua procedura?

Detyrën për ndërtimin juridik e politik të sistemit çlirimtar e kishim filluar shumë më herët. Kishte kohë që Kryesia kishte të dhëna se radhët e UÇK-së nuk ishin forca të mjaftueshme politike, juridike e ushtarake për të organizuar popullin dhe për ta udhëhequr atë në luftën çlirimtare. Në anën tjeter, populli ynë ishte i ndarë nëpër parti e organizata, gjë që e paraqiste detyrën e bashkimit vetëm në sistem.

Prandaj, gjatë viteve 1993-1997, çështja e ndërtimit te UÇK- së u bë temë kryesore e radhëve tona të organizuara. Shumë punë u kryen, ndërsa ne fillim te virit 1997, menjëherë pas vrasjes
se disa shokëve dhe burgosjeve të disa të tjerëve, Kryesia e Degës mori vendim për të ndihmuar UÇK-në në të gjitha fushat e jetës së saj, jo vetëm në anën politike e juridike, por edhe me kuadro të ndryshëm. Pas vrasjes në pritë afër Vushtrrisë te Zair Pajazitit, Haki Zejnullahut dhe Edmund Hoxhës, si dhe te burgosjes së më shumë se 20 vetave, në janar të këtij viti, u paraqit si domosdoshmëri dërgimi i kuadrove në Kosovë, zgjedhja e një grupi pune për t'u marrë me kuadrin ushtarak, në mënyrë që këta të futeshin ne radhët e UÇK-së dhe ta ndërtonin atë ushtarakisht.
Ne këtë kohë u kap edhe çështja e ndërtimit te sistemit, u përpilua projekti dhe filluan kontaktet me subjektet e ndryshme ne vend dhe jashtë.

Nga janari i virit 1997, UÇK-ja ishte prakrikisht pa Shtabin Qendror ne Kosovë (Raporf i sektorit te veçantë). Atë e udhëhiqte vetëm Kryesia e KP te LPK-së dega j.v. Kjo i lëshonte tërë komunikatat dhe tregonte fushën e veprimit.

Duke e ditur këtë gjendje, ne vitin 1997, u ndërmor një fushatë e gjerë e dërgimit te shokëve ne Kosovë. Përveç kalimit me te madh te radhëve te LPK-së ne njësi ushtarake, dërguam edhe shokë brenda vendit. Ne këtë vit u kontaktua edhe me kuadrin ushtarak ne botën e jashtme. Nga ata u kërkua te futeshin ne radhët e UÇK-së. Por, ne kuadër te kushteve te krijuara, fërkimeve dhe organizimit te oficerëve ne kuadër te qeverisë, ishte e pamundur shkëputja dhe dërgimi i tyre. Ndërsa, vetë qeveria nuk pranonte kontakte dhe as që donte te dëgjonte për luftën çlirimtare.

UÇK-ja kishte nevojë për çdo shqiptar. Prandaj, ne këtë vit rame ne kontakt me shumë subjekte dhe lëshuam thifrje te brendshrne, ku bënim thirrje për vulinetarë që do te shkonin ne
radhët e UÇK-së. Kuptohet se nga sektori, sidomos nga Xhavit Haliti dhe Azem Syla, u kërkua që te lidhemi me shokët e Shtabit që vepromn ende ne Kosovë, para se te dërgoheshin vulinetarë brenda vendit. Këtë e pranuam, edhe pse ata kishin mbetur jashtë, pa shtab. Por, pas një kohe (maj 1997) erdhi përgjigjia se gjoja (anëtarët e Shtabit} nuk kishte nevojë për vulinetarë, përveç për mjete financiarc dhe arme (Raporti i sektorit te veçant'è). Kjo nuk u mor parasysh nga Kryesia. Përkundrazi, duke ditur dëmtimin që kishte pësuar UÇK-ja dhe mos ekzistimin faktik te Shtabit Qendror, iu futëm punës për dërgimin e vulinetarëve dhe kërkuam që te bëhej organizimi i organit udhëheqës. Për ne ishte e qartë se pa atë organ nuk kishte ushtri.

Gjendje e njëjtë ishte edhe tek mjetet financiare. Mjete dërgoheshin, por ato, gjatë vitit 1997, u bllokuan diku ne Kosovë, apo humbisnin nga sektori gjatë rrugës. Shumë radhë te organizuara a njësi te shumë rretheve te organizuara te UÇK- së mbetën pa mjete. Vlen për këtë te përmendet pjesa e Prekazit e forcave te UÇK-së, Liapi e Rrafshi i Dukagjinit (Informacion nga terrent ne mbledhje te KrJesise). Ne këtë gjendje ishin edhe njësitet luftarake ne Tetovë, Kumanovë e viset tjera shqiptare. Këto rrethe e força ishin lënë fare pa mjete financiare, për çka u detvrua Kryesia e Degës (viti 1997-1998) te bënte vête ndarjen e mjeteve financiare.

Ne gjendje me te mire nuk ishte as vetë jeta e brendshme e UÇK-së. Nuk kishte me asnjë organ udhëheqës. Komanda ishte shpartalluar. Çdo njësi, rreth e organ i UÇK-së vepronte sipas vendit dhe rrethanave që ishte. Nuk kishte asnjë lidhje ne kuadër te UÇK-së. Ne këtë kohë, nëntor 1997, disa çeta te Drenicës dalin publikisht para popullit. Kjo theu tërë dyshimin e "ekzistencës" apo jo te UÇK-së si force ushtarake (Koha Ditore, tetor-nëntor 1997).
Pse u refuzuan kërkesat për dërgimin e kuadrove?

Ne kuadër te dërgimit te kuadrit brenda vendit, ne vitin 1996 kishim çuar shumë shokë ne radhët e UÇK-së. Ndonëse kishte luhatje dhe rezerva tek dy anëtarët e sektorit, ne asnjëherë nuk patëm mosmarrëveshje te thella ne Kryesinë e Degës për dërgimin e anëtarëve te LPK-së, simpatizantëve apo te veprimtarëve tjerë ne UÇK. U vendes me vota. Çdo kush kishte te drejtë te paraqiste kërkesën dhe mbi te merrej vendimi. Pas kësaj shokët dërgoheshin nga sektori brenda vendit.

Ne vitin 1996 shqyrtuam kërkesën e Fehmi Ladrovcit te cilën e paraqiti Ali Ahmeti (Ditari i MK). Ai kishte kërkuar lejen nga Kryesia për te shkuar brenda vendit për vetë, për bashkëshorten e vet dhe mëse 10 shokë. Ne si Kryesi e kishim shqyrtuar këtë kërkesë disa here, por kundër shkuarjes se grupit te Fehmi Ladrovcit brenda vendit ishte kryesisht Xhavit Haliti dhe Azem Syla, me arsyetimin se, ky njeri dhe shokët e tij janë kanenstë, njerëz që shkojnë atje për te udhëhequr luftën e jo për te luftuar (Deklarata ne Kryesi e anëtarëve te sektorit te vecante). Ky bllokim kuptohet se bëhej ne emër te Shtabit Qendror te UÇK-së, duke kërcënuar e lëshuar mbledhjen. Den ne maj te vitit 1997 e bllokuan vendimin e dërgimit te Fehmi Ladrovcit me shokë.

Arsyetimi i këtyre dy vetave, ne emër te SHQ te UÇK-së, sepse, Ali Ahmeti ishte për t'i lejuar, ndërsa Jashar Salihu nuk ishte anëtar i Kryesisë, ndaj as që merrte pjesë ne mbledhje, e
bllokoi Kryesinë dhe ishte shumë negativ. Ata, përveç që akuzonin për karrierizëm e mosdëgjueshmëri, me thënien: "shokët brenda vendit nuk kanë nevojë për shokë nga jashtë, por vetëm për para" (Deklarata ne Kryesi e Xhavit Halitit dhe Azem Sylës), krijuan një fërkim dhe mosbesim te madh. Ne emër te kësaj kjo thënie ne Kryesi gjeti përkrahje, u shty për një kohë te pacaktuar marrja e vendimit për dërgimin e Fehmi Ladrovcit me shokë ne Kosovë.

Duke u mbështetur ne këtë gjendje, ne vitin 1997, shkruam një letër drejtuar Shtabit Qendror, ne te cilin bazoheshin dy anëtarët, për te shqyrtuar situatën e krijuar. Këtu po tregoj vetëm përmbajtjen ne mënyrë te përmbledhur.

Ne letër shpjegohej situata jonë politike, juridike e diplomatike ne bote; shkruhej për akuzat ndaj luftës dhe kërkohej që te dy organet, ai i UÇK-së dhe Kryesia te takoheshin se bashku, ne nivel te tyre, apo te dy a me shumë delegatëve, diku ne Shqipëri a ne Kosovë. Ne te lypsej te diskutohej situata aktuale, gjendja e brendshme e dërgimi i forcave, detvrat dhe, sidomos, kërkohej që te bisedohej mbi Frontin Çlirimtar te Kosovës te cilin ne donim te ndërtonim (Projekti i letrës). Letra iu dha Azem Sylës dhe ai na premtoi se do ta dërgonte ne vend, tek Shtabi Qendror. Por, si duket, kjo letër kurrë nuk iu është dërguar shokëve atje. Ajo ka mbetur ne sirtarët e tij, nëse i ka, ne xhepa apo veç është zhdukur. Ne vend te kësaj, ai i kishte lajmëruar shokët brenda vendit, se ne po shkonim për te udhëhequr luftën nga jashtë. Prandaj, filluan edhe fërkimet e para midis Azem Syles dhe Xhavit Halitit ne një anë, dhe pjesës tjetër te Kryesisë se Degës jashtë vendit, duke u mbështetur ne gjoja faktin se "nga bregu do te udhëhiqnim luftën".

Mirëpo, dobësimi i radhëve brenda vendit, megjithë kundërshtimin e tyre, pas janar-shkurtit 1997, kur UÇK-ja mbeti pa organ te vetin udhëheqës, përveç Kryesisë që e udhëhiqte atë, përsën morëm ne shqyrtim kërkesën e Fehmi Ladrovcit. Ne maj te vitit 1997, edhe pse përsëri dy ishin kundër Azuem Syla dhe Xhavit Haliti), u vendos dërgimi i tyre ne Kosovë. Për realizimin e këtij vendimi u caktua Ali Ahmeti, Xhavit Haliti dhe Azem Syla. E bëmë këtë me qëllim që këta te mos i nxirrnin vështirësi grupit te Fehmi Ladrovcit gjatë rrugës dhe ne vendiindje, sepse nëse nuk veprohej kështu kishte rrezik që te precipitonte deri te konfliktet e brendshme, ne kuadër te UÇK-së. Përkundër tërë kësaj ngjarjeje, vendimi nuk u realizua, për shkak te vrasjes nga forçat serbe te Luan Harajdinajt duke kaluar kufirin me shokë. Por, e përbashkët është se, përkundër dobësimit te radhëve te ushtrisë, me bllokimin e vulinetarëve e kuadrove, u veprua edhe kundër kërkesave te shokëve te tjerë te Kryesisë a te KP te Degës j.v. te cilët e shprehën gatishmërinë për te shkuar brenda vendit. Çdo kërkesë që bëhej ne Kryesi nga dy anëtarë te sektorit (Xhavit Haliti dhe Azem Syles), u refùzua kategorisht, ne emër te UÇK-së, e, gjoja se nuk kishin nevojë, ndërsa dërgonin persona te tjerë, anëtarë që i kishin nën kontrollin e tyre. Këtë e refuzonte Ali Ahmeti, duke treguar se ato nuk ishin vendime te UÇK-së (Ditari i MK).

Ne këtë kohë nga këta dy anëtarë te sektorit, paraqitet kërkesa për gjetjen e ndëriidhësve midis Kryesisë se Degës dhe UÇK-së. Nga Xhavit Haliti dhe Azem Syla u paraqitën Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli, si kuadro te vyeshëm e te sakrificës për detyrën e tille. Ne nuk i njihnim, por me propozim te sektorit Kryesia i pranoi dhe ata nga sektori u dërguan si ndërlidhës nga Cyrihu i Zvicrës, ku ishin vendosur brenda vendit. Kjo, natyrisht, ishte e drejtë, por e keqja është se kështu nga këta paraqiteshin dy kute krejtësisht te kundërta: ai i refuzimit te shokëve që nuk i kishin nën kontroll Xhavit Haliti e Azem Syla, si dhe te pranimit nga ata te dy për te dërguar te tjerë brenda vendit, kuptohet sipas raporteve që kishin ata.

Puna e tille e sektorit, me mire te themi e krijuar kështu, nuk kishte asnjë diskutim që bëhej me qëllim moslejimin e ndërtimit te radhëve te UÇK-së me força profesionale, me força që ishin për ndërtimin e sistemit çlirimtar, përveç se me ato força te cilat drejtoheshin prej tyre edhe ishin kundër atij sistemi. Ne këtë kohë këta ende nuk dilnin kundër sistemit a shokëve. Mirëpo, ne emër te saj vepronin kundër, me qëllim për mos ndërtimin e UÇK-së dhe Frontit Çlirimtar te Kosovës. Për këtë, ne emër te luttes, forcuan dv ish ndëriidhësit, Hashim Thaçin e Kadri Veselin, ne emër te radhëve brenda vendit, duke kundërshtuar dërgimin e shokëve që nuk i konsideronin shokë apo mobilizimin e kuadrit te aftë ushtarak, ne llogari te kuadrit te paaftë e karierist.
Ky bllokim e pengoi punën e UÇK-së.

b) Veprimtaria ushturuke e UÇK-së

Krahas ndërtimit organizativ dhe politiko-juridik te UÇK- së, detyrë tjetër që doli para kësaj force ushtarake ne ndërtim, ishte edhe aktiviteti ushtarak kundër forcave pushtuese. Fillimisht ato ishin te ndara, pa një komandë gjenerale, si dhe te një rëndësie jo te madhe. Ndërsa, pas organizimit te Shtabit Qendror dhe rregullimit te saj juridik e te knjimit te sistemit komandues, aksionet ishin me te koordinuara.

Ne këtë kohë lëshohen edhe udhëzimet nga Krycsia e Degës jashtë vendit mbi veprimtarinë e UÇK-së ne sferën politiko-jundikc-diplomatike. Ne ato rregulla, sikundër folëm me pare, përcaktoheshin kahjet e aksionevc, vendi dhe mjetet e objektet që duhej te sulmoheshin. Kjo bëhej thjesht për te mos u akuzuar veprimtaria jonë si vepër penale terroriste. Për këtë qëllim u lëshuan rregullat e veprimit ushtarak dhe njësitë ushtarake kryen mbi këto baza jundike aksione çlirimtare. Prandaj, që nga dita e pare e veprimtarisë, me aksionet ne Kosovë nuk u krye as edhe një aktivitet terorrist, (aktivitet qe me norma ndërkombëtare e teorinë e terrorizmit mund të kualifikohet në të tillë). Ato ishin thjesht akte ligjore çlirimtare.

Duke u mbështetur ne pikësynimin e çlirimit te vendit që nga viti i pare i themelimit te UÇK-së, ne aspektin zyrtar kur u emërua dhe u sanksionua zyrtarisht ky subjekt e deri ne mars- prill 1998, nga Kryesia është kryer punë dualiste.

Se pari, ne sferën e aftësimit te disa kuadrove tona me taktikë e mjete luftarake, me artin e luttes dhe me strategjinë e saj;

Se dyti, u punua ne ndërtimin e njësive te afta goditëse kundër armikut.

Ne sferën e pare ka qenë vetë Kryesia e Degës j.v. që ka organizuar veprimtarinë e përgatitjes se kuadrit ushtarak. Ajo i ka zgjedhur njerëzit dhe i ka çuar ne kurse teorike e praktike. Ka raste kur nga disa vetë kanë mësuar artin e luttes ilegale dhe ne kushte te rënda. Veç kësaj, është punuar edhe ne mënyrë teorike, ne mënyrë që luftëtarët te dinin te vepronin ne kushtet e pushtimit te rende.

Gjatë gjithë kësaj kohë, falë kësaj pune këmbëngulëse e ndërtimit te brendshëm ushtarak, ne kemi shumë aksione te përbashkëta te cilat tregojnë unitetin, komandimin dhe unifikimin e subjektit tonë ushtarak. Këto aksione luftarake kundër forcave pushtuese serbe u kryen ne vitin 1995, ne vjeshtë, kur u sulmuan me mjete te ndryshme luftarake dhe me bomba disa objekte policore e ushtarake dhe ne prill te vitit 1996, kur mëse 10 aksione u kryen ne tërësi ne Kosovë, po ashtu ndaj objekteve ushtarake e policore. Pas kësaj kohë u kalua ne aksione me peshë, inviduale dhe kryesisht kundër forcave pushtuese, si policore e ushtarake, ashtu edhe kundër objekteve dhe mjeteve luftarake. Ato ishin te komanduara nga një qendër deri ne janar te vitit 1997. Me aksionet e armikut kundër udhëheqjes se UÇK-së, ne këtë kohë, ky subjekt mbetet pa organ udhëheqës, komandim te vetin unik. Tash fillon veprimtaria e pavarur dhe ne çdo anë te vendit, tamam sipas organizimit ushtarak.

Ne këtë kohë komandimi kaloi ne zonat operative dhe nënzonat e vendit (Raporti i sektorit të veçantë, 1997). Ato organizuan ne vitin 1997 aktivitet çlirimtar, jashtë komandimit te përgjithshëm. Nga zonat e nënzonat operative u planifikuan dhe u kryen aksione kundër forcave te pushtuesit ne shumë vende. Nga ky moment, nuk kemi me komandë qendrore ushtarake, prandaj edhe shumë aksione u kryen edhe nga njësitet operative, jashtë komandave te zonave operative te veprimit ushtarak, jo vetëm jashtë asaj qendrore, por edhe te atyre te zonave e nënzonave. Kjo, për shkak se nuk ishte Shtabi Qendror për te bërë koordinimin, gjë që bëri që ne -sferën ushtarake, përgatitja, operacionalizimi dhe komanda te kalonte ne zona, nënzona dhe ne njësi te vendit, jashtë rregullave te veprimit luftarak (Raporfi i sektorit te veçante, 1997).

Mirëpo, ky decentralizim ne veprimtari, ndonëse për karakterin e ushtrisë jo i lejueshëm, ne kushtet tona ndikoi pozitivisht. Zonat e nënzonat fituan besim ne aftësitë e veta operative, prandaj aksionet luftarake u thelluan. Edhe njësitet luftarake e shtuan aktivitetin. Këtu duhen përmendur aksionet e njësive operative te Drenicës ne janar-maj dhe shtator-nëntor te vitit 1997. Këto njësi disa hère i thyen forçat pushtuese serbe. Disa hère u thyen forçat e pushtuesit serb nga fshati i Prekazit dhe te fshatrave te tjera te Skënderajt. Aksione pati ne këtë kohë edhe ne Prishtinë, kundër rektorit serb te Universitetit te Prishtinës, pastaj kundër shumë njësive policore ne Llap e ne Rrafsh te Dukagjinit, sidomos kundër stacioneve, policore serbe ne Komaran, ne Kievë, ne Kliqinë e Irzniq te Deçanit. UÇK-ja kreu aksione edhe kundër kriminelëve serbe, tradhtarëve e bashkëpunëtorëve te ndryshëm ne terren (Raporti i sektorit te veçanttë). Kemi, kështu, një veprimtari te gjerë luftarake e cila shkonte duke u thelluar e intensifikuar.

Falë kësaj veprimtarie te gjerë u zgjerua lufta jonë çlirimtare. Ne mars-prill te vitit 1998, ajo shpërtheu me vrullin me të lartë te shekullit te fundit, sepse armiku kreu ofensiva kundër Prekazit e disa fshatrave ne Drenicë dhe me vonë ne Dukagjin, ku masakroi e dhunoi me dhjetra veta, duke shuar familje, gjë që shtroi terrenin për rezistencën popullore. Nga kjo kohë u kalua ne mobilizimin e kombit tonë. Ai u ngrit moralisht dhe nga ai moment u kalua ne kryengritje popullore te gjerë. Me UÇK-në u bashkuan shumë fshatra, lagje e krahina te vendit; u bashkuan punëtorët, intelektualët, fshatarët e gjithë popullsia. Lutta jonë çlirimtare u thellua dhe, për periudhën e marre ne shqyrtim, u çliruan mbi 40% te territorit te Kosovës. Kjo kohë e vitit 1998 shënoi bashkimin me te madh te popullit me luftën.

Përveç aksioneve te përbashkëta dhe unike që u kryen, ku u vendes kontrolli i UÇK-së mbi shumë vise te Dukagjinit e Drenicës, Rrafshit te Kosovës, etj., kemi pasur shumë aksione te veçanta te cilat kryheshin ne disa vende, veç e veç, nga forçat e UÇK-së. Këtu duhen përmendur aksionet ne Lîap, ne Gollak e ne viset e Kaçanikut, ne Shalë te Bajgores, etj. Edhe ne këto vise kishte njësi te UÇK-së, ndonëse jashtë komandës. Pô, veç këtyre aksioneve, kemi edhe nëpër qytete te ndryshme aksione kundër forcave pushtuese te cilat duhej domosdoshmërisht te futeshin ne tërësinë e luttes çlirimitare. Vien te përmenden këtu edhe manifestimet popullore për te bërë mobilizimin e masës.

Por e përbashkëta është: aksionet u kryen jashtë komandës se pergjithshme, kurse populli u bashkua si rezulat i dhunës e emrit te lartë te UÇK-së, jashtë punës se saj.

2. Mbrojtia politike, juridiko-diplomatike e morale e UÇK-së nga LPK-ja

Çështja tjetër që u paraqit para nesh gjatë kohës se kryerjes se aksioneve çlirimtare ishte edhe marrja ne përgjegjësi e veprimeve ushtarake. Fillimisht nuk ishte ndonjë problem i madh, sepse aksionet ishin te rralla, pa ndonjë peshë dhe për përgjegjësi a mbrojtje nuk kishte nevoië. Por, me thellimin e aksioneve dhe me shtrirjen e tyre, kjo çështje u shtrua me force para organit tonë për te shqyrtuar dhe marre vendim.

Me ndërtimin juridik te strukturës se UÇK-së, ne vitet 1993-1994, nga Shtabi Qendror qe paraqitur kërkesa dhe qe lënë nën kompetencat e Kryesisë nxjerrja e vendimit se si te veprohej me këtë çështje. Shtabi Qendror na komunikoi me shkrim se ai, si organ i UÇK-së, ishte përgjegjës vetëm për anën ushtarake te aktivitetk luftarak dhe se nuk donte fare te futej ne çështje tjera, ne ato politike, juridike, shoqërore a diplomadke. Këto anë te sferës se veprimtarisë i takonin Kryesisë dhe LPK-së, e cila duhej te vendoste formën se si te mbroheshin, sqaroheshin e ligjësoheshin aksionet çlirimtare te kryera ne Kosovë nga njësitet
lurtarake te UÇK-së (Ditari i MK).

Duke u mbështetur ne këtë vendim, para MP te Peste, viti 1995, Kryesia e Degës, nëpërmjet sektorit te vêt me anëtarë Muhamet Kelmendin, Fazli Veliun dhe Emrush Xhemailin, te cilët patën bërë projekdn, mori vendimin për mënyrën e mb.rojtjes se aksioneve. Kv vendim iu paraqit edhe KP te Degës dhe vetë MP te Peste te LPK-së.

Ne projekt ishin dy çështje kryesore: se pari, a te dilnim para opinionit me emër te UÇK-së si subjekt ushtarak, ndërsa LPK-ja te dilte ne mbrojtje politike, juridike, morale e dipiomatike. Pas shqyrtimit te gjerë te çështjeve dhe, duke u mbështetur ne gjendjen të zotëronte dhe ne pikësymmin për te ndërtuar Frontm Çlirimtnr Kosovës, u zgjodh rruga e dytë (Projektrregullorja e sektont holitik te i LPK-se). Kjo forme e koordinimit te veprimtarisë ishte shumë me e vëshdrë, por, natyrisht, kështu tregohej karakteri popullor-shtetëror i UÇK-së e liruar nga subjektet politike. Thjesht, vendosëm ta mbronim e ta përkrahnim ne fushat e përmendura.

a) Përkrahjen politike e juridike

Para LPK-sëLPK-ja, Dega jashtë vendit lëshoi te giitha komunikatat deri ne atë te 49-të, ne emër te UÇK- së, duke dalë edhe me emrin e tij vetë ne mbrojtje dhe ne përkrahje e UÇK-së, para qytetarëve, armikut dhe subjekteve ne bote e qendrave atje. Gjatë gjithë kohës, dv ishin veprimtaritë e Kryesisë se Degës, te cilat ajo i kryente njëkohësisht dhe ne marrëveshje me UÇK-në.

- Se pan, informimi dhe përpilimi politik e ushtarak i komunikatave, te cilat Kryesia e Degës i lëshonte ne emër te UÇK-së pas çdo akdvited ushtarak ne terren.

- Se dyti, ishte puna e vêt ne përkrahje politike e juridike, morale e diplomadke, shoqërore, etj te veprimtarisë çlirimtare ne emër te LPK-së brenda dhe jashtë vendit (Ditari i MK).

Veprimtaria ne emër te UÇK-së ishte mjaft e kufizuar. Me anën e komunikatave te saj flitej vetëm për karakterin ushtarak, duke shpjeguar aksionet çlirimtare, veprimtarinë ushtarake te njësive ne terren dhe vetë frondn e luttes. Nëpër to informohej edhe veprimtana e armikut, masat që ndërmerrte, ai etj. Ne komunikata tregohej karakteri ushtarak i veprimtarisë, qëllimi i aksioneve dhe detyrat e UÇK-së si force ushtarake çlirimtare. Shpjegoheshm edhe aksionet kundër armiqve, tradhëtarëve e bashkëpunëtorëve te armikut. Pas shpërthimit te frontit flitej edhe për vijën luftarake, forçat që përdoreshin nga armiku ne terren, si dhe tregoheshin sukseset ne luftë. Me komunikata u bëhej thirrje edhe organizmave ndërkombëtarë, për te përkrahur luftën çlirimtare. Edhe vetë subjektet tona politike shqiptare te popullit ftoheshin që te dilnin ne anën e veprimtarisë se UÇK-së.

Pas kësaj pune, ne emër te UÇK-së, Kryesia e Degës lëshonte komunikatat e veta, dekiaratat politike dhe thirrjet për popullin tonë. LPK-ja lëshonte edhe informacione ne gjuhë te huaja. Nëpër to përkraheshin aksionet çlirimtare dhe merreshin ne mbrojtje politike, juridike e shoqërore, duke i arsyetuar dhe mbështetur ne aktet ndërkombëtare. Një përkrahje e tille politike u bë mbi bazën e gjendjes politike te krijuar brenda vendit nga pushtimi i gjatë dhe i egër i pushtuesit serb. Me komunikata tregohej se shqiptarët s'kishin rrugë tjetër, veç asaj çlirimtare. Kësaj i ndihmonte edhe analiza mbi gjendjen ne Kosovë, mbi te cilën ishte vendosur diktatura e pushtetit racist serb. Me pas, kjo shpjegohej edhe ne aspektin juridik, duke lëshuar informacione, nëpërmjet te cilave tregoheshin vetë ligjet e qeverisë se Beogradit,
me te cilat u sanksionua racizmi serbomadh ndaj shqiptarëve.

Por, përkundër këtyre, ende ishim larg kryerjes se detyrës. Mendimi mbi dy bazat kryesore te mbrojtjes politike e juridike nëpërmjet Fazli Veliut dhe Muhamet Kelmendit, anëtarë dhe përgjegjës te sektorit politik u aprovua ne mbledhjen e Kryesisë se Degës. Ky vendim u miratua edhe nga UÇK-ja. Mbi këto dy baza te mbrojtjes se UÇK-së u punua me vite te tëra.

- Ne anën politike tregohej me fakte se Kosovës i ishte hequr me dhunë autonomia, organet administrative ishin mbyllur e shqiptarët ishin nxjerrë ne rrugë. Edhe ne arsim, kulturë, shëndetësi, etj, ishte vendosur diktatura serbomadhe. Gjuha ishte ndaluar. Shqiptarët s'kishin te drejtë ne jetë. I tërë pushteti politik kishte kaluar ne Beograd.

- Ne sferën juridike kapeshin ligjet. Ne Kosovë ishin futur me qindra ligje raciste dhe terroriste ne fuqi. Ata e mohonin çështjen tonë kombëtare. S'kishte fushë, si ne politike, ne ekonomi, ne kulturë, ne mbrojtje, etj, që nuk u sanksionua pushtimi, dhuna e terrori i egër. Shqiptarët dilnin thjesht qytetarë te cilët duhet te zhdukeshin.

Këto dy baza ishin te forta dhe LPK-ja ne informacionin e vet i sqaronte. Kështu u veprua ne aksionet gjenerale, dy, sa ishin, si dhe ne aksionet e veçanta. Pastaj, me rastet e dhunës, burgosjeve (janar 1997), vrasjet e shokëve ne Vushtërri, janar 1997, me vonë ne Kliqinë dhe ne Drenicë, ne kufi te shteti shqiptar, apo ato ne shkurt-mars 1998, kur u masakruan e terrorizuan me qindra vetë, ose ne kumtesat për demonstratat e studentëve (1997); kudo ne shkrimet e veta këto çështje i trajtonte mbi bazën politike e juridike, duke dalë ne domosdoshmërinë e çlirimit te vendit. Kësaj, kur i shtohej edhe diskriminimi ne sferën e lirive dhe te drejtave njerëzore e qytetarë, te cilat ishin te theksuara, e rrisnin edhe me forcën e tyre.

Mbrojtja politike e juridike u mbështet edhe ne veprimtarinë e serbëve si pushtues, ne konfiskimin e banesave, shtëpive e tokave te shqiptarëve. Edhe djegiet e shkatërrimet masovike ishin objekt shqyrtimi. Ndërsa, masat e dhunës, ato te terrorit, vrasjet e masakrimet, burgosjet, etj, shërbenin si mjet për te treguar shovinizmin fashist serb, qëllimin e tyre për te zhdukur kombin tonë ne Kosovë. Mbi këtë mbrojtje politike e juridike te LPK-së, për UÇK-në, kjo e fundit qartësohej si subjekt ushtarak, duke i dhënë peshën juridike e politike-kombëtare, atë ushtarake. Natyrisht, kjo e përkrahur ne fushën morale dhe diplomatike e rriti UÇK-në ne ushtri te Kosovës.

Ne doiëm me ato dy baza para qytetarëve tanë, subjekteve e organizatave te ndryshme, ne mbrojtje te UÇK-së dhe te aksioneve te saj çlirimtare. Si me shkrim, me komunikata, etj, ashtu edhe ne rubime informative, ne konferenca për shtyp nëpër qendra e ne artikuj, apo ne kontakte me subjekte te vendit e te huaj, deri edhe me qeven i mbronim aksionet mbi bazën politike e juridike.

Ndërsa, duke dalë kundër punës pasive që predikonin dhe mbështesnin subjektet legale, nëpërmjet masave çlirimtare tregohej se, pa bashkimin dhe kombinimin e masave pasive me ato aktive dhe çlirimtare, nuk mund te ecej ne rrugën e çlirimit te vendit. Tehu i gjithë aktivitedt ishte te tregohej me fakte karakteri çlirimtar dhe kjo detyrë e shtetit.

Për te qartësuar këtë, ne komunikata silinim shembuj te shumtë te shteteve tjera, te cilat provuan se vetëm força ushtarake e kombinuar me atë polirike dhe e udhëhequr nga një mekanizëm unik shtetëror, e çliron vendin dhe e shpie çështjen para qendrave ne bote, si problem që duhet te zgjidhet, jo kundër tij, po sipas vulinetit te shtetit.

b) Përkrahja diplomatike dhe morale

Ne mbrojtjen e UÇK-së nuk mjaftonte vetëm ana politike e juridike. Asaj i duhej edhe një përkrahje morale dhe mbrojtje ne arenën ndërkombëtare, para qendrave ne bote. Kjo, për te treguar me fakte se UÇK-ja nuk ishte terroriste, organizatë kriminale, raciste a fashiste, por ushtri çlirimtare, e lindur nga populli dhe që i shërbente shtetit te Kosovës.

UÇK-ja, ne fillim, vierësohej ne bote si një organizatë me elementë çlirimtare, por edhe terroriste. Kishte politikanë, deri edhe ata amerikanë, deri ne fillim te vitit 1998, që e vierësuan si ushtri me elementë terroriste, e cila duhej te ishte me e kujdesshme ne veprimtari, ne mënyrë që te mos kalonte ne një pozitë te tille. Kësaj propagande i ndihmonte shumë edhe propaganda e ashpër e Beogradit e cila kudo dilte me akuza për terrorizëm, duke sjellë gjoja edhe fakte te tilla. Kishte shtete që e përkrahnin këtë. Vetë ky fakt paraqiti para LPK-së dhe Kryesisë se Degës një detyrë te madhe ne shpjegimin e karakterit te saj ne sferën juridike e organizative, te mbështetura ne normat ndërkombëtare. Ne kumtesat tona dhe ne konferencat për shtyp, kudo ne veprimtarinë tonë, ne e shtjelluam veprimtarinë e UÇK-së mbi bazën e dispozitave ndërkombëtare mbi veprimtarinë çln-imtare. Ne tregonim me fakte se terrorizëm nuk èshtë lutta e një populli që lufton për çlirimin e vendit, ku nuk kryhen aksione kundër popullsisë civile, ne vende publike, ndaj fëmijëve e grave, objekteve social-kulturore, etj. Te gjitha aksionet kishin vetëm karakter çlirimtar, sepse kryheshin ne mbrojtje dhe kundër forcave pushtuese.

Kjo ilustrohej me aktet ndërkombëtare te OKB-së dhe organizmave tjerë, si me aktin përfundimtar te Konferencës se Helsinkit mbi OSBE-në, si dhe me dispozitat tjera mbi luftën, terrorin dhe marrëdhëniet midis shteteve, te sanksionuara edhe ne dokumentet e Parlamentit Evropian. Ne silinim prova konkrete dhe te ilustruara mbi terrorizmin serb, te kryer ndaj shqiptarëve mbi baza shtetërore, si dhe pushtetin diskriminues, racist e antinjerëzor te vendosur ne Kosovë nga Serbia. Kjo ilustrohej pastaj me aktet e plaçkitjes, te dhunës e bastisjeve te shtëpive shqiptare, etj. Edhe masakrimet e dënimet e rënda zunë vend me rëndësi ne këtë kapitull.

Sipas rnarrëveshjes se shteteve ne luftë kundër terrorizmit ndërkombëtar, parashikoheshin edhe faktet kur një veprimtari cilësohej terroriste, si brenda shtetit, ashtu edhe përballë te tjerëve, ne bote. Këndej, disa hère ne shkrimet e botuara ne "Zërin e Kosovës", ne vitin 1996-1997 dhe 1998 duke folur për terrorizmin si veprimtari kriminale pénale, shkruheshin këto elementë te veprimtarisë dhe bëhej krahasimi e ilustrimi me fakte i aktivitetit çlirimtar te UÇK-së. Lidhur me këtë, me kërkesën e Kryesisë, u shkruan edhe shumë punime. Ato tregonin karakterin e drejtë te luftës. Ndërsa, ne punimin që Nënkrytari i Degës shkroi mbi veprimtarinë tonë çlirimtare, bëhej krahasimi i saj sipas dispozitave ndërkombëtare te terrorit me veprimtarinë terroriste, prej nga nxirreshin fakte se lufta e jonë ishte luftë e drejtë dhe çlirimtare, pa asnjë élément te terrorizmit. Ky punim u botua ne "ZK" dhe, meqenëse u bë bazë e mbrojtjes se UÇK-së nga LPK-ja, po sjell para jush disa pjes.ë te punimit. Ne punim, mes te tjerash, shkruhej:

"Veprimtaria çlirimtare e njësive te UÇK-së ne Kosovë nuk i ka elementet e terrorizmit, mbi te cilën mbështetet veprimtaria kriminale, sepse me akte mbi terrorin, te sanksionuara ne marrëveshjen ndërkombëtare duhet te plotësohen disa kushte për te cilësuar si te tille një a shumë aksione te subjekteve luftarake.

1. Aktet te kryhen ndaj popullsisë, te goditen qytetarët, civilët, gratë e fëmijët, pleqtë dhe pjesa e pafajshme e saj, si dhe tek objektet e vendbanimit te tyre.

2. Te goditen objektet social-kulturore, ato shoqërore dhe te karakterit historik e që nuk kanë rëndësi ushtarake.

3. Veprimtaria te kryhet ne vende publike, ku rrezikohet jeta e qytetarëve, si ne aéroporté, ne stacione te trenit, ne lokale, ne rrugë publike, shkolla.

4. Subjekti që i kryen aksionet e tilla te ketë organizim terrorist " Zëri i Kosoves" 1997)

Për këtë çështje pas vizitës se zotit Robert Gelbard ne Prishtinë ne ZK u shkrua një punim tjetër me titull: "UÇK-ja nuk bën veprimtari terroriste". Aty shkruhej:

"Ne kohën e fundit bëri një vizitë ne Kosovë i dërguari i posaçëm i presidentit amerikan, Bill Klinton, zoti Robert
Gelbard. Gjatë vizitës ne Prishtinë, pasi ky u takua me Z. Rugovën, me A. Demaçin dhe me përfaqësues te tjerë shqiptarë e serbe te instaluar, mbajti një konferencë për shtyp, ne ambientet e Zyrës Amenkane ne Prishtinë.

Duke falënderuar zotin Rugova për "kujdesin që po tregonte ne bartjen e vijës "paqesore", zoti Gelbard foli për bisedimet me shqiptarë e serbo-malazezë, si dhe për mundësinë e dialogut shqiptaro-serb dhe pastaj nxorri me nikoqirin e vêt, zotin Rugova, edhe konkiudimet mbi luftën e popullit shqiptar, përkatësisht mbi UÇK-në e veprimtarinë e saj. Gjatë kësaj vizitë nuk u la pa u përmendur edhe rëndësia e zgjedhjeve te 22 marsit ne Kosovë, jo ne kuptimin e rrezikimit te pushtuesit serb, por te ruajtjes se një lëvizjeje te qëndrueshme përpara veprimtarisë çlirimitare te popullit shqiptar.

Ne deklarimin e tij lidhur për veprimtarinë e UÇK-së, zoti Gelbard theksoi se ai "është i brengosur thellë mbi ciklin gjithnjë e me te madh te dhunës që po ndodh këtu dhe e dënojnë atë. Policia është përgjegjëse për pjesën me te madhe te dhunës që po ndodh ne Kosovë (...) Ne te njëjtën kohë, une i konsideroj aksionet e UÇK-së, siç kam theksuar me pare, ne aksione
terroriste, dhe është politikë e SHBA-së, që plotësisht te kundërshtojmë çdo aksion terrorist dhe te te gjitha organizatave terroriste". Ndërsa zoti Rugova këtë deklaratë e vërteton me thënien se "ne jemi te kujdesshëm dhe denojme çdo akt dhune dhe terrorizmi ne Kosovë".

Për t'i tërhequr masat shqiptarë pas zotit Rugova dhe si përgjigje ndaj kësaj deklaratë antishqiptare, pa e kualifikuar dhe dënuar taksativisht edhe dhunën serbe mbi bazën e terrorizmit, duke e vlerësuar ashtu sikundër ishte ne dhunë terroriste shtetërore, Gelbard i përkrahur nga zoti Rugova, paraqiti zgjedhjet e 22 marsit, pasi sipas tij "ruhet lëvizja paqësore dhe ajo e fiton legimitetin e vet, ne akt te rëndësishëm për paqe, përballë gjendjes ne te cilën ndodhet vendi.

Kjo "përkrahje" e zgjedhjeve u bë për te tërhequr vëmendjen e popullit tonë nga UÇK-ja dhe lufta çlirimtare drejt veprimtarisë formate, asaj zgjedhore për gjoja président e parlament, e cila ne ato momente ishte e dëmshme, antidemokratike. Ajo nuk e ndihmonte çështjen tonë, përderisa vendi ishte i pushtuar dhe mbahej me dhunë terroriste. Kjo nga njëra anë, pse nuk mund te zhvilloheshin zgjedhjet e lira dhe mbi bazën demokratike, kur Kosova ishte nën pushtetin ushtarako-policor terrorist. Ndërsa, nga ana tjetër, ato zgjedhje po bëheshin për te krijuar kushtet politike e juridike ne bote për te dënuar UÇK-në.

Mirëpo, për te kualifikuar UÇK-në dhe veprimtarinë çlirimtare te saj ne veprimtari te kriminalitetit terrorist dhe ne organizatë kriminale, sikundër bëri zoti Gelbard dhe Rugova, duhej, sipas dispozitave juridike ne fuqi te shteteve dhe te se drejtës ndërkombëtare mbi luftën kundër terrorizmit te orgamzuar, te përmbusheshin disa fakte si për organizatë, ashtu edhe për veprimtarinë e atij subjekti mbi te cilat mund dhe duhej te vierësohej një organizatë dhe veprimtaria e saj luftarake si veprimtari terroriste kriminale. Për atë vierësim kualifikues politiko-juridik duhej; se pan, që vendi i kryerjes se vepres penale te bëhej ne mënyrë publike dhe ne prezencë te qytetarëve; se dyti, objektivi i sulmit kriminal te ishte objektet civil, social e shoqëror, apo kulturor e publik; se treti, koha e kryerjes se vepres terroriste te përputhej me lëvizjen e qytetarëve nëpër objekte a ne rrugë; dhe se kaférti, nga veprimtaria aksionale, rrezikshmëria e jetës se qytetarëve te ishte e lartësisë se madhe, deri edhe mbytja e tyre.

Elementë te tille janë përcaktuar për organizata e veprimtari terroriste. Sipas këtyre elementeve për veprimtari kriminale e terrorizëm te organizuar del edhe veprimtaria terroriste e shurnë subjekteve sot ne bote, madje dhe e shteteve, sikundër ishte ajo e Jugosllavisë se mbetur ndaj popullit shqiptar ne Kosovë. Por, a mundet, që ky rregull juridik ndërkombëtar mbi luftën kundër kriminalitetit dhe terrorizmit, te aplikohej edhe tek lufta e popullit shqiptar, pra, tek UÇK-ja?

UÇK-ja nuk ishte e organizuar mbi bazën e grupit terrorist kriminal dhe as nuk vepronte mbi bazat e krimininalitetit terrorist, qoftë politik, qoftë ekonomik, qoftë social apo racisto-nacional dhe te urrejtjes, por mbi bazat juridike te shtetit te Kosovës dhe te vulinetit te popullit shqiptar për çlirimin e vendit. UÇK-ja ishte ushtri e shtetit dhe jo grup organizativ terrorist i këtij a atij kombi, shtresë a grup qytetarësh. Ndërsa, duke u shtrirë ne popull, UÇK-
ja ishte bërë ushtri popullore e rregullt, që kishte disiplinë ushtarake, rregulla juridike dhe që mbronte popullin e Kosovës nga sulmet terroriste dhe aksionet fashiste te qeverisë serbe te Beogradit.

Veprimtaria terroriste gjendej tek pushtuesi serb i Beogradit që po kryente terrorizëm mbi popullin shqiptar. Dhe, kjo kryhej çdo dite. Pushteti serb po terrorizonte shtetin e Kosovës dhe një popull prej me shumë se dy milionësh te cilin e kishte vënë nën rrethimin te egër ushtarako-policor dhe te vulinetarëve çetnikë serbe. A ka terrorizëm me te lartë shtetëror se sa, me dhjetra fshatra te Drenicës te bllokoheshin e te liheshin pa ushqim, kujdes shëndetësor, rrymë elektrike, etj? Për te thelluar këtë, pushtuesi i Beogradit mobilizoi çetinkët serbe, malazezë, etj, dhe i armatosi ata. Mbi 50 mijë trupa policore serbe e malazezë u vendosën ne Kosovë, përveç mbi 30 mijë ushtarë te sjellë nga viset qendrore e veriore te Serbisë. Policëve dhe vulinetarëve u paguhej mëditje e lartë, sipas suksesit ne luftën kundër shqiptarëve. Kishte raste, sikundër u veprua ne Prekaz ndaj famiîjes 30 anëtarëshe te plakut Jashari, ku familja u godit me granata për ta zhdukur atë tërësisht.

Vet ky element, zoti Gelbard, tregon terrorizmin serb te cilin ju as që e përmendët, madje e anashkaluat me disa vierësime kritike, sikurse veproi dhe zoti Rugova, i cili e shihte çështjen e Kosovës nga pozita e personit te tretë, duke e barazuar veprimtarinë mbrojtëse te popullit shqiptar me atë terroriste te pushtetit serb.

Ndërkohë që, për dhunën serbe nuk u veprua sipas dispozitave juridike mbi terrorizmin, a keni te drejtë, atëherë, zoti Gelbard, gjithmonë sipas aksioneve te UÇK-së, te fusni veprimtarinë e saj ne kuadër te kriminalitetit terronst? Ju zoti Gelbard e dini, jeni ekspert dhe përgjegjës për polidkën kundër terrorizmit ne SHBA, se kërkohet te plotësohen te katër kushtet e theksuara për terrorizëm si për atë shtetëror, ashtu edhe atë jo shtetëror, ne mënyrë që te kemi terrorizëm politik, ekonomik a kombëtar e ndërkombëtar, si dhe kundër njerëzimit. Vetë dokumenti i KS te OKB-së te vitit 1989, kur ndodhi rasti me aeroplanin ne Skoci, ku humbën jetën mbi 250 udhëtarë, i ka përcaktuar këto clémente juridikë.

Prandaj, veprimtaria e UÇK-së nuk është terroriste, zoti Gelbard. Ju e dini gjendjen ne Kosovë. Nuk mund te pranohet ai vlerësim kur UÇK-ja ishte organizatë çlirimtare. UÇK-ja nuk vepronte nëpër vende ku për asgjësimin e objektivit ushtarak kalonte rruga publike a komunikacioni hekurudhor, ai tokësor a ajror, etj, ishte objekt me rëndësi shoqërore publike e ku kishte frekuentim te lartë te qytetarëve, apo ndonjë vend a objekt me rëndësi kulturore e sociale, me rëndësi shëndetësore, élément te pare për kualifikim terrorist. Objekt i sulmit te UÇK-së ishin vetëm forçat pushtuese, ato te armatosura ushtarake e policore serbe te cilat po terrorizonin dhe dhunonin qytetarët shqiptarë, duke rrahur, vrarë e masakruar. Ne fakt, UÇK-ja vetëm po mbronte qytetarët e Kosovës nga terrorizmi serb, veprim që zoti Gelbard e vierësoi për terrorizëm. Kjo s'ka logjikë.

Nëpërmjet këtyre aksioneve nuk përmbushej as elementi i kohës dhe ai i rrezikimit te jetës se qytetarëve civile, te fëmijëve, grave e pleqve, atyre që nuk merreshin me luftë. Përkundrazi, UÇK-ja mbronte te gjithë qytetarët e shtetit, pa dallim përkatësie kombëtare, gjinie a shtrese. Duke u organizuar dhe vepruar sipas Kushtetutës se shtetit te Kosovës, te gjithë qytetarët ishin te njëjtë, shtetas te Kosovës, ushtri e te cilit ishte UÇK-ja. Edhe koha e kryerjes se aksioneve dhe rrezikshmëria për qytetarët e pafajshëm nuk ekzistonte. Përkundrazi, UÇK-ja i mbrojti qytetarët e shtetit ne prag te shtëpisë, ndërsa për t'u mbrojtur edhe ka sulmuar objekte, kur as me i vogli element i rrezikimit te jetës se qytetarëve nuk ekzistonte. Asnjë objekt civil, banesë, shkollë, etj, nuk u sulmua nga UÇK-ja. Pra, kemi te bëjmë vetëm me aksione çlirimtare, te drejta dhe ligjërisht te justifikueshme.

Veprimtaria e UÇK-së mbështetej edhe ne dispozitat juridikë te shtetit te Kosovës. Ne Kushtetutën e Kosovës ishte rregulluar ana juridikë e ushtrisë se shtetit. Aty del se Kosova duhej dhe kishte te drejtë te organizonte ushtrinë e vet te rregullt. Duke u mbështetur ne dispozitat kushtetuese u organizua UÇK-ja. Ajo, me vulinet te LDK-së apo pa te e te zotit Rugova, te organizmave ndërkombëtare, etj, ishte shndërruar ne ushtnte shtetit te Kosovës. Dhe, kjo ushtri duhej respektuar domosdoshmërisht. Ajo ishte kompetente, sepse doli nga vulineti i popullit dhe me luftë mbrojtëse fitoi legjitimitetin politik e juridik ne Kosovë.

Madje, kjo është e drejtë e çdo shteti. Ne te kundërtën, pse shtetet i kanë forçat e veta te armatosura? Çfarë i duhen atëherë SHBA-së mbi 3 milionë ushtarë, CIA, FBI-ja, apo pse ekziston pakti i NATO-s? Sikurse çdo shtet ka forçat e veta, edhe Kosova i kishte organizuar forçat c veta te armatosura ne UÇK-ë. Kjo ishte e drejrë legjitime.

Mbi këtë bazë juridikë tregohej karakteri çlirimtar i UÇK- së si subjekt i organizuar ushtarak dhe ne fushën e aktivitetit te vet ne terren. Kjo ishte një mbrojtje e madhe jo vetëm morale, por edhe politike e juridikë e UÇK-së. Kësaj i ndihmonin edhe vetë aksionet ne Kosovë. Këto aksione ishin çlirimtare, ndonëse kishte ndonjëherë edhe aksione jo shumë te studiuara dhe jo te kapshme për momentin. Por, parimisht ishte një veprimtari thjesht çlirimtare. UÇK-ja nuk plotësonte asnjë element te veprimtarisë kriminale terroriste, a shoviniste fashiste. Vetë organizimi i saj ishte i përcaktuar ne bazë te dispozitave juridike. Edhe aksionet nuk kishin karakter te terrorizmit. Aksionet kishin karakter çlirimtar, sepse kryheshin si ndaj subjekteve fizike, ashtu edhe ndaj objekteve jo te tilla, që ishin vënë ne shërbim te terrorizmit shtetëror serb. Asnjë veprimtari nuk u krye ndaj subjekteve, bazave a objekteve me rëndësi për popullin dhe kombin.

Kjo mbrojtje para arènes ndërkombëtare ishte e ashpër. Me vite te tëra, që nga viti 1992, dolëm me ashpërsi provuese ne përkrahjen juridike- diplomatike. Me anën e ndihmës sonë, përballë akuzave te mëdha, nuk u arrit kurrë që UÇK-ja te futej ne kuadër te organizatave terroriste e kriminale. UÇK-ja karakterin e vet e mori ne vidn 1997-1998. Fundi i vidt 1997 dhe shpërthimi i luftës frontale e vuri subjektin e jashtëm para akdt te kryer përballë UÇK-së. Tash (viti 1998) askush nuk kishte mendimin se UÇK-ja kishte elemente te terrorizmit. Veç fakti se ajo kishte dalë ne balle te kombit, ne mbrojtje te familjes shqiptare, te jetës se fëmijëve, grave e qytetarëve, i jepte karakterin e një ushtrie popullore. Ky element e vuri UÇK-në ne taban te ushtrisë, si te çdo ushtrie te shteteve, me norma e rregulla juridike pozitive ne botë.


************

Jashte teme

[SabriA]

3. Financimi i UÇK-së

Krahas detyrave për te cilat u diskutua me lart, një punë tjetër e madhe dhe po aq e rende sa edhe detyrat ne fushat e përmendura, për UÇK-në ishte veprimtaria e Degës se LPK-së ne gjetjen e mjeteve dhe te formes për financimin e UÇK-së.

Me lart treguam mënyrën e financimit për një periudhë te caktuar. Por, theksuam gjithashtu se deri ne vitin 1993 mjaftonte ne një masë forma e ndihmave nëpërmjet anëtarësisë. Ajo për kohën ishte e mjaftueshme, ndonëse kishte mungesa.

Me ndërtimin organizativo-juridik, si dhe me zgjerimin e radhëve te UÇK-së u thellua edhe nevoja e mjeteve. Tashmë nuk mjaftonin mjetet që siguroheshin nëpërmjet anëtarësisë dhe ndihmave vulinetare te anëtarëve te Kryesisë dhe te KP-së. Duhej, si organizatë, te gjenim forma te ndryshme te financimit nga populli, te cilat te siguronin një bazë te gjerë financimi për te bërë te mundur funksionimin e saj si ushtri.

Nga diskutimet ne Kryesi u përcaktuan dy forma te financimit:

1. Financimi nga LPK-ja dhe mërgimtarët.

2. Financimi i UÇK-së nga qeveria e Bukoshit dhe subjektet poltoke.

Finaticimi nga LPK-ja dhe mërgimtarët

Ky financim ishte forme që zbatohej, por jo aq sa kishte nevojë lufta. Për këtë shkak kjo çështje u mor ne shqyrtim shumë herë. Majde, u përcaktuan edhe mjete te veçanta financiare për anëtarët e Kryesisë se Degës, te KP-së dhe me vonë për te gjithë anëtarët. Shuma për t'u paguar ishte 1000 Fr. zviceriane. Por, kjo forme e financimit ishte shumë pak, sepse ishte e pamundur që te mbuloheshin te gjitha shpenzimet e ushtrisë. Ajo nuk arrinte te mbulonte as një te tretën e nevojave financiare.

Ne kuadër te analizave për gjendjen financiare, nga përgje.gjësi financiar Gafurr Eishani, ne vitet 1993-1995, u paraqitën ne organet e organizatës disa propozime për financim. Ato konsistonin ne tri drejtime.

1. Financimi nëpërmjet anëtarësisë se anëtarëve te LPK-së,

2. Përcaktimi i shumave vjetore a mujore për anëtarët, simpatizantët e LPK-së, ne lartësi prej 1000 Fr. zviceriane, apo në kundërvierë ne DM dhe ne valuta tjera.

3. Hapja e një Fondi dhe ndërrimin e Këshillit te Financimit për te patur mundësi te ndihmohej sipas vullnetit (Vendimet e LPK-së).

Çështje te tilla u shqyrtuan nga Kryesia me disa rregulla, sidomos ne forme dhe u paraqitën ne KP te LPK-së për t'i nuratuar. Por, edhe pse u aprovuan, këto nuk mund te fuqizoheshin pa miratimin e Mbledhjes se Përgjithshme te LPK-së. Kështu që, ne MP te Katër, te vitit 1993, u aprovuan te tri këto forma te financimit te UÇK-së dhe te LPK-sè. Vetëm për formën e pare pati fërkime, sepse u paraqitën dy propozime; ai me shumë te caktuar mujore dhe ai me përqindje. Me ne fùnd u vendos për shumë mujore prej 60 Fr. zviceriane dhe ne kundërvierë ne DM e monedhat tjera te shteteve ne Evropë. Ndërsa, financimi vullnetar mbeti ne vulinetin e masave. Për atë nuk mund te vendosnim. Ne një mbledhje e lame ne kompetencë te KP edhe çështjen e ndihmave ne shumë prej 1000 DM. Me vendim te KP, prej vitit 1995 e deri ne vitin 1998, u ekzekutua pèse hère nga anëtarët e Kryesisë dhe te KP te LPK-së Dega j.v., si dhe tri hère nga te gjithë anëtarët.

Nga mjetet e anëtarëve te organizatës bëhej financimi 50 % me 50 %. Shuma e pare i dedikohej UÇK-së, ndërsa pjesa e dytë ndahej ne dy pjesë:

1. Ne financimin e radhëve jashtë vendit ne shumë prej 20%, dhe;

2. Ne financimin e radhëve brenda vendit ne shumë prej 30% Vendimi i MP te LPK-së, 1995).

Por, edhe pse u bë kjo ndarje, mjetet përsëri kaluan vetëm për UÇK-në. As edhe një përqindje te vogël nuk u shfrytëzua për punën e brendshme te LPK-së, pa bërë f)alë për nevojat e organizatës jashtë vendit. Ato mbuloheshin individualisht. Por, përsëri ishte pak. Me kërkesën e UÇK-së për mjete, nuk kishte rrugë tjetër, veç futja e te tëra mjeteve ne fondin e dedikuar për UÇK-në. Por, pika e dobët ne këtë rast ishte, se përgjegjësit nuk raportonin.

Me qëllim te mbledhjes se financave ishte hapur Fondi "Vendiindja Thërret". Kjo u aprovua njëzëri ne MP te Degës, pa asnjë vote kundër. Para kësaj mbledhjeje kishim zgjedhur edhe Këshillin e Fondit, i cili funksiononte nën përgjegjësinë financiare te LPK-së. Me vonë u zgjodh kryetari i tij, Jashar Salihu, si dhe anëtarë te tjerë te këtij këshilli nëpër nënkëshilla ne shtete te ndryshme, që njëherësh ishin dhe anëtarë te Këshillit Qendror te Fondit "Vendiindja Thërret". Ndërsa, mbledhja e ndihmave bëhej ne dy forma:

1. Nëpërmjet nënkëshillave e këshillave te cilët shkonin tek bashkatdhetarët dhe mblidhnin ne bazë vulinetare mjete financiare dhe;

2. Nëpërmjet shpërndarjes se çeqeve te plotësuara bashkatdhetarëve, ku mungonte vetëm shuma e cila caktohej nga personi që e paguante atë sipas dëshirës.

Si njëra, ashtu edhe forma tjetër e ndihmave kalonin nëpërmjet KëshiHit te Fondit. Ndërsa mbi këto ishin organet e LPK-së, te udhëhequra nga Kryesia. Por, për funksionim, natyrisht, iu la me shumë fushë këshillave te financimit për te vepruar. Kjo, d.m.th. se, deri ne shumën prej 5000 DM kishte te drejtë këshilli pa vendim për t'i ndarë për punë te veçanta edhe pa lejen e Krvesisë se Degës. Mbi këtë shumë duhej, sipas qëndrimit te Kryesisë dhe KP-së, te vendosej ne organ mbi bazën e kërkesës (Vendimet e LPK-së)

Struktura juridike e organeve financiare

Ne dhjetor te vitit 1995 u mbajt Mbledhja e Peste e Përgjithshme e Degës. Ne mbledhje u zgjodh KP i Degës. Ky zgjodhi Kryesinë e tij. Aty u bë edhe riorganizimi dhe plotësimi I sektorit te veçantë me Azem Sylën që i kishte fituar votat për anëtar te Kryesisë dhe me Jashar Salihun që e zgjodhi Kryesia e KP te Degës se LPK-së si përgjegjës te Fondit. Edhe përgjegjësi financiar u ndryshua ne mbledhje. Bashkim Mazreku ishte përgjegjës i tërë veprimtarisë financiare pa dallim nga fusha e financimit.

Tashmë ne kuadër te organeve kishim tërë strukturën:

1. Sektori financiar i LPK-së ishte organ udhëheqës dhe përgjegjës i tërë sistemit financiar.

2. Këshilli Qendror i Fondit "Vendlindja Thërret" i dalë nga KP, i miratuar ne MP te Peste dhe që duhej te raportonte tek përgjegjësi financiar i organizatës.

3. Nënkëshillat e financimit dhe këshillat te cilat vepronin ne terren (Vendimet e KP dhe te Kryesisë se LJPK-sè, 1995).

Nxjerrja e këtyre organeve u bë me vote. Por, pikërisht plotësimi 1 këtyre sektorëve me njerëz te rinj nxorri probleme. Tani kryetari i Fondit (Jashar Salihu) nuk raportonte tek përgjegjësi financiar. Jashar Salihu thoshte se sipas vendimit nuk i nënshtroheshin Bashkim Mazrekut, por Këshillit te Përgjithshëm, as edhe te Kryesisë. Kjo gjendje nuk pranua nga Bashkim Mazreku dhe ai dha dorëheqje te parevokueshme. Por, kjo nuk e zgjodhi çështjen ne finance. Ne e futëm përsëri Gafurr Eishanin ne përgjegjës financiar. Por, zoti Jashar Salihu as këtij nuk i dha raportim financiar dhe as Kryesisë. Për te nuk ekzistonin organet e Degës, sipas gjoja vendimeve. Por, vendim ishte mosdhënia e mjeteve financiare miratim te Kryesisë e cila duhej vendoste për shumën dhe vendin ku shkonin. Këtë e shkelte kryetari i Fondit. Prandaj mos dhënia e përgjegjësive, ne njërën anë dhe, në anën tjetër, dërgimi i mjeteve brenda vendit pa informim te organizatës, por vetëm nëpërmjet e vun Kryesinë ne gjendje te rende.

Pse kur në dokumentet e LPK-së thuhej:

„Kryesia e KP të LPK-së Dega jashtë vendit është organ politik, ekzekutiv, adminstrativ e udhëheqës i Degës brenda dy mbledhjeve të KP të LPK. Para tij përgjigjen te tëra subjektet që veprojne në kuadër të Degës, pavarësisht veprimtarisë që kryejnë (Statusi i LPK –së dhe Rregullorja e Kryesisë dhe e KP te LPK-se). Kjo bazë juridike detyrone çdo përgjegjës të jepte llogari para Kryesisë. Por, ai i përkrahur nga sektori i rëndësisë së veçantë deklaronte se nuk raportonte para Kryesisë, veç para KP, pasi ai ishte sektori i veçantë dhe kryetari i tij Xhavit Haliti duhej te raportonte ne Kryesi. Ky ishte arsyetimi, ndonëse i padrejtë, sepse as ne KP nuk raportohej plotësisht. Ndërsa, ne Kryesi Xhavit Haliti, si kryetar nuk jepte raporte te qarta. Ai tregonte shumat që dërgoheshin atje, sipas regjistrit te vet, pa sjellë prova se kush konkretisht i ka pranuar mjetet. Megjithatë, deri ne prill te vitit 1997, u pranua ne heshtje nga KP kjo forme e financimit, duke u mbështetur ne vulinetin se edhe kjo çështje do te rregullohej, nëse do te arrihej te ndërtohej një ushtri çlirimtare e shtetit.

Mënyra e fiancimit te UÇK-së

Deri ne janar te vitit 1997, kur UÇK-ja kishte strukturën e vet te organizimit, financimi bëhej ne mënyrë qendrore nga organet e atij subjekti ushtarak. Ndërsa, mjetet financiare nga këshilli i financimit i dërgoheshin nëpërmjet sektorit Shtabit Qendror te UÇK-së. Ai bënte ndarjen e mjeteve financiare nëpër zonat e nënzonat e saj.

Pikërisht kjo forme e mënyrë e financimit ne janar te vitit 1997 u dëmtua shumë, sepse disa u vranë e disa te tjerë u kapën, gjë që e dëmtoi funksionimin e UÇK-së, ndonëse sektori tregonte para Kryesisë te kundërtën. Kjo edhe besohej, sepse ne, veç anëtarëve te sektorit, për te cilët e dinim se ishin anëtarë te Shtabit Qendror, te tjerët nuk i njihnim. Mirëpo, me kalimin e kohës, diku ne mars te atij viti, nga ana e disa shokëve te LPK-së informohemi se shumë njësi, zona e nënzona te UÇK-së (këtë e konfirmoi ne mbledhje te Kryesisë Rexbe Ibërdemaj, Ali Ahmeti, si dhe Fondi nga RFGJ qe kishte dërguar vet mjete financiare neLlap e Prishtine) nuk kishin marre mjete financiare që nga janari i atij viti (Raporti i anëtarëve te Kryesisë, prill-maj 1997).

Kjo çështje fud ne lëvizje organin tonë. Për këtë shkak ftuam një mbledhje ne muajin prill te vitit 1997 dhe kërkuam sqarime nga sektori, sidomos tre anëtarët, përkatësisht Xhavit Haliti, Azem Syla dhe Ali Ahmeti, lidhur me ato informacione te cilat ishin shpërndarë ne radhët e LPK-së. Këta i pranuan këto fakte. Ata thanë se Shtabi Qendror është dëmtuar dhe se lidhjet nuk janë siç duhet midis zonave e nënzonave. [b]Kjo e vërtetoi faktin që ne na kishin informuar me shkrim dhe me gojë se, që nga janari i atij viti, as Llapi, as njësitet e UÇK-së ne fshatrat e Prekazit, me komandant Adem Jasharin, as ato te Rrafshit te Dukagjinit, as njësitet tjera nën pushtimin maqedon nuk kishin marre mjete financiare. [b]Veç kësaj, kishim te dhëna për bllokimin e armëve edhe ndaj disa njësive ne Drenicë, te cilat kishin shtruar kërkesa për arme te veçanta, po pa sukses, ndonëse nga sektori u ishte premtuar.

Deri ne këtë informim ne si Kryesi, e dinim nga sektori i veçantë se, Shtabi Qendror po i ndante sipas aktivitetit, aksioneve e njësive mjetet financiare gjithë andej ne vend. Ndërsa, me informacionin e kësaj mbledhjeje, e tërë ajo që ishte thënë me muaj doli e pavërtetë. Mbi këtë bazë, si dhe pas konfirmimit gojor dhe me shkrim që arriti ne Kryesinë e Degës edhe nga këshilla te LPK-së, që kishin lidhje me radhët e UÇK-së brenda vendit, i kaluam kompetencat e mjeteve financiare ne kuadër te Kryesisë se KP te Degës, duke ia hequr Fondit dhe sektorit te drejtën për t'i administruar dhe ndarë mjetet (vendimi i Kryesisë se KP te LPK-së, 1997). Me këtë morrëm vendimin për t'i centralizuar te tëra mjetet financiare, pa dallim fondi.

Për rrjedhojë, ne maj te vitit 1997 vendosëm t'i ndajmë mjetet financiare vêt sipas te dhënave që i kishim. Kështu, ne ndamë mjetet financiare për njësitet çlirimtare te Drenicës, për ato te Prekazit, njësitet e Prishtinës dhe te Liapit, te Rrafshit te Dukagjinit dhe për Pollog, viset nën pushtimin maqedon. Tashmë, ishte Kryesia e Degës se LPK-së j.v. që vendoste shumën dhe vendin e financimit. Krahas kësaj, sektori i veçantë dhe fondet, sidomos ne Zvicër dhe ne Gjermani, pa dijeninë e Kryesisë financonin dhe dërgonin mjete ne terren, ne Kosovë. Këtë nuk mund ta ndalnim, sepse KP ishte jo funksional ne këtë fushë si organ; ajo ishte shndërruar ne vegël te grupeve, duke bllokuar vendimet e Kryesisë për centralizimin e mjeteve. Prandaj, deri ne mars te vitit 1998, vazhdoi kjo forme financimi e dvanëshme: nga Kryesia e Degës, ne një anë dhe, ne anën tjetër, nga sektorët dhe fondet.

Pra, ekzistonin tre forma te financimit te radhëve te UÇK-së.

1. Financimi nga Kryesia e Degës.

2. Financimi nga sektori i veçantë.

3. Financimi nga këshillat e Fondit "Vendiindja Thërret". Veç këtyre formave, edhe shpenzimet ishin ne tri a katër forma.

1. Shpenzimet ne botën e jashtme.

2. Shpenzimet e sektorit te veçantë dhe grupeve tjera ne Shqipëri.

3. Shpenzimet për logjistikë.

4. Shpenzimet për funksionimin e UÇK-së. Pikërisht llojshmëria e madhe dhe e bërë nga shumë organe knjoi një decentralizim te ashpër ne kuadër te mjeteve financiare. Fondi u nda dhe u grimcua nëpër veprimtari dhe individë te cilët, gjithashtu, financoheshin sipas lidhjeve që kishin krijuar, qoftë me njësitet e UÇK-së, qoftë me grupet e punës ne atdhe, qoftë me sektorin që merrej me logjistikë. Te tëra këto veprimtari ishin pavarësuar plotësisht.

Që nga janan i vitit 1997 pati konflikte te mëdha me sektorin, këshillat edhe përgjegjësit e Fondit. Ata nuk raportonin, ndërsa kur jepnin raporte, ato ishin te shkurtëra, tregonin vetëm shumën dhe jo se kush ishte marrësi i mjeteve. Ndërsa, shumat që dergoheshin ishin shumë te mëdha; madje kalonin shifrën e 30 mijë DM, kishte edhe 50 a 100 mijë DM, mos dhe me shumë. Kjo e detyroi Kryesinë te paraqiste çështjen ne KP te Degës. Aty u diskutua dhe iu la përsëri Kryesisë për te vendosur. Kjo ishte vetëm forma për te ikur nga përgjegjësia, sepse kështu shkohej kah decentralizimi i tërësishëm. Dhe, muajt që pasuan e vërtetuan këtë çështje. Askush nuk përgjigjej për mjetet financiare, në kohë ohë që ato harxhoheshin ne forma te ndryshme

Ky element e detyroi Kryesinë që përsëri me 18 tetor 1997 te paraqiste çështjen ne KP. Përsëri kjo ia kaloi çështjen Kryesisë. Duke e pare këtë paaftësi financimi, te përkrahur nga disa anëtarë te tjerë, u shkua ne luftë frontale kundër Kryesisë. Kjo u sforcua sidomos pas shpërthimit te konflikteve te armatosura ne Kosovë. Ne këtë kohë filloi edhe mbledhja e ndihmave ne shuma te mëdha, prandaj lutta kundër Kryesisë u bë me e ashpër. Ajo kishte për qëllim marrjen e mjeteve financiare, para se te vihej tek konfrontimi.

Sektori pretendonte t'i kishte mjetet financiare ne disponim te plotë. Ai donte te vendoste vetë për mjetet që dërgonte brenda te UÇK-ja, apo ato me te cilat bliheshin arme ne Shqipëri, si dhe për shpenzimet tjera, te cilat e kalonin shumën e dhjetra-mijëra DM. Pikërisht kjo, ne mars te 1998, e detyroi Kryesinë që ne tërësi te ndalonte sektorin dhe këshillin e financimit te bënin administrimin apo ndarjen e mje'teve te Fondit "Vendlindja Thërret" (Vendimi i Kryesisë se KP te LPK-së, 1998). Vendimi iu dërgua te gjitha fondeve. Me te tregohej se e tërë administrata, vetë ndarja dhe përcaktimi i shumave kaloi ne Kryesi, se cilës i paraqiteshin kërkesat dhe ne bazë te tyre vendosej për mjetet. Udhëheqës i sektorit nga Kryesia për administrimin e mjeteve u përcaktua Muhamet Klemendi, ndërsa anëtarë u zgjodhën Ali Ahmeti dhe Adem Grabovci. Ne këtë kohë e tërë Kryesia ishte ne Tiranë, jo vetëm për çështje financiare, por kryesisht për kontakte dhe për problemin politik, atë te ndërtimit te Frontit Çlirimtar te Kosovës.

Mirëpo, meqenëse konfliktet ishin thelluar, sidomos ne Shqipëri, midis sektorit te veçantë dhe grupit te furnizimit te njësive te UÇK-së me mjete luftarake, Kryesia u mor ne mbledhjen e vet ne Tiranë, edhe me çështjet e tilla. Ne Shqipëri, Kryesia e Degës thirri ata (Sektorin e veçantë dhe atë te furni'ymit) ne mbledhje te gjera dhe caktoi dy baza te furnizimit me mjete, atë te Tropojës, te udhëhequr nga Dema dhe te Kukësit. Grupi i Tropojës kishte te drejtë edhe për te blerë mjete për UÇK-në, përveçse merrej edhe me dërgimin e mjeteve te luftës brenda
vendit, te cilat i silite sektori i veçantë, përkatësisht Xhaviti dhe Azemi. Armët ua blente Raif Gashi dhe nëpërmjet tij bëhej dërgimi i tyre ne baza te rrethit te Kukësit. Këta ishin kompetentë për te furnizuar edhe bazën e Tropojës me mjete. ( Vendimet e Kryesisë, mars 1998)

Kjo forme tregoi suksesin e vêt te plotë, sepse bëhej kombinimi i blerjes dhe furnizimit e transportit te mjeteve. Kështu u kënaqën edhe epshet e veçanta. Sektorët merreshin ne mënyrë te ndarë me detyrat e ngarkuara, ndonëse kishte pakënaqësi. Ne fund te marsit te vitit 1998, përsëri ne Tiranë, bëmë konfirmimin e kësaj mënyrë pune, te ndarë ne grupe te veçanta. Për te ranë dakord te dyja grupet. Por, ajo e futi ne luftë frontale klikën kundër Kryesisë dhe formave te tilla te punës. Që nga ky moment filloi fronti për zhdukjen e udhëheqjes politike te
LPK-së.

[SabriA]

3. Financimi i UÇK-së

Krahas detyrave për te cilat u diskutua me lart, një punë tjetër e madhe dhe po aq e rende sa edhe detyrat ne fushat e përmendura, për UÇK-në ishte veprimtaria e Degës se LPK-së ne gjetjen e mjeteve dhe te formes për financimin e UÇK-së.

Me lart treguam mënyrën e financimit për një periudhë te caktuar. Por, theksuam gjithashtu se deri ne vitin 1993 mjaftonte ne një masë forma e ndihmave nëpërmjet anëtarësisë. Ajo për kohën ishte e mjaftueshme, ndonëse kishte mungesa.

Me ndërtimin organizativo-juridik, si dhe me zgjerimin e radhëve te UÇK-së u thellua edhe nevoja e mjeteve. Tashmë nuk mjaftonin mjetet që siguroheshin nëpërmjet anëtarësisë dhe ndihmave vulinetare te anëtarëve te Kryesisë dhe te KP-së. Duhej, si organizatë, te gjenim forma te ndryshme te financimit nga populli, te cilat te siguronin një bazë te gjerë financimi për te bërë te mundur funksionimin e saj si ushtri.

Nga diskutimet ne Kryesi u përcaktuan dy forma te financimit:

1. Financimi nga LPK-ja dhe mërgimtarët.

2. Financimi i UÇK-së nga qeveria e Bukoshit dhe subjektet poltoke.

Finaticimi nga LPK-ja dhe mërgimtarët

Ky financim ishte forme që zbatohej, por jo aq sa kishte nevojë lufta. Për këtë shkak kjo çështje u mor ne shqyrtim shumë herë. Majde, u përcaktuan edhe mjete te veçanta financiare për anëtarët e Kryesisë se Degës, te KP-së dhe me vonë për te gjithë anëtarët. Shuma për t'u paguar ishte 1000 Fr. zviceriane. Por, kjo forme e financimit ishte shumë pak, sepse ishte e pamundur që te mbuloheshin te gjitha shpenzimet e ushtrisë. Ajo nuk arrinte te mbulonte as një te tretën e nevojave financiare.

Ne kuadër te analizave për gjendjen financiare, nga përgje.gjësi financiar Gafurr Eishani, ne vitet 1993-1995, u paraqitën ne organet e organizatës disa propozime për financim. Ato konsistonin ne tri drejtime.

1. Financimi nëpërmjet anëtarësisë se anëtarëve te LPK-së,

2. Përcaktimi i shumave vjetore a mujore për anëtarët, simpatizantët e LPK-së, ne lartësi prej 1000 Fr. zviceriane, apo në kundërvierë ne DM dhe ne valuta tjera.

3. Hapja e një Fondi dhe ndërrimin e Këshillit te Financimit për te patur mundësi te ndihmohej sipas vullnetit (Vendimet e LPK-së).

Çështje te tilla u shqyrtuan nga Kryesia me disa rregulla, sidomos ne forme dhe u paraqitën ne KP te LPK-së për t'i nuratuar. Por, edhe pse u aprovuan, këto nuk mund te fuqizoheshin pa miratimin e Mbledhjes se Përgjithshme te LPK-së. Kështu që, ne MP te Katër, te vitit 1993, u aprovuan te tri këto forma te financimit te UÇK-së dhe te LPK-sè. Vetëm për formën e pare pati fërkime, sepse u paraqitën dy propozime; ai me shumë te caktuar mujore dhe ai me përqindje. Me ne fùnd u vendos për shumë mujore prej 60 Fr. zviceriane dhe ne kundërvierë ne DM e monedhat tjera te shteteve ne Evropë. Ndërsa, financimi vullnetar mbeti ne vulinetin e masave. Për atë nuk mund te vendosnim. Ne një mbledhje e lame ne kompetencë te KP edhe çështjen e ndihmave ne shumë prej 1000 DM. Me vendim te KP, prej vitit 1995 e deri ne vitin 1998, u ekzekutua pèse hère nga anëtarët e Kryesisë dhe te KP te LPK-së Dega j.v., si dhe tri hère nga te gjithë anëtarët.

Nga mjetet e anëtarëve te organizatës bëhej financimi 50 % me 50 %. Shuma e pare i dedikohej UÇK-së, ndërsa pjesa e dytë ndahej ne dy pjesë:

1. Ne financimin e radhëve jashtë vendit ne shumë prej 20%, dhe;

2. Ne financimin e radhëve brenda vendit ne shumë prej 30% Vendimi i MP te LPK-së, 1995).

Por, edhe pse u bë kjo ndarje, mjetet përsëri kaluan vetëm për UÇK-në. As edhe një përqindje te vogël nuk u shfrytëzua për punën e brendshme te LPK-së, pa bërë f)alë për nevojat e organizatës jashtë vendit. Ato mbuloheshin individualisht. Por, përsëri ishte pak. Me kërkesën e UÇK-së për mjete, nuk kishte rrugë tjetër, veç futja e te tëra mjeteve ne fondin e dedikuar për UÇK-në. Por, pika e dobët ne këtë rast ishte, se përgjegjësit nuk raportonin.

Me qëllim te mbledhjes se financave ishte hapur Fondi "Vendiindja Thërret". Kjo u aprovua njëzëri ne MP te Degës, pa asnjë vote kundër. Para kësaj mbledhjeje kishim zgjedhur edhe Këshillin e Fondit, i cili funksiononte nën përgjegjësinë financiare te LPK-së. Me vonë u zgjodh kryetari i tij, Jashar Salihu, si dhe anëtarë te tjerë te këtij këshilli nëpër nënkëshilla ne shtete te ndryshme, që njëherësh ishin dhe anëtarë te Këshillit Qendror te Fondit "Vendiindja Thërret". Ndërsa, mbledhja e ndihmave bëhej ne dy forma:

1. Nëpërmjet nënkëshillave e këshillave te cilët shkonin tek bashkatdhetarët dhe mblidhnin ne bazë vulinetare mjete financiare dhe;

2. Nëpërmjet shpërndarjes se çeqeve te plotësuara bashkatdhetarëve, ku mungonte vetëm shuma e cila caktohej nga personi që e paguante atë sipas dëshirës.

Si njëra, ashtu edhe forma tjetër e ndihmave kalonin nëpërmjet KëshiHit te Fondit. Ndërsa mbi këto ishin organet e LPK-së, te udhëhequra nga Kryesia. Por, për funksionim, natyrisht, iu la me shumë fushë këshillave te financimit për te vepruar. Kjo, d.m.th. se, deri ne shumën prej 5000 DM kishte te drejtë këshilli pa vendim për t'i ndarë për punë te veçanta edhe pa lejen e Krvesisë se Degës. Mbi këtë shumë duhej, sipas qëndrimit te Kryesisë dhe KP-së, te vendosej ne organ mbi bazën e kërkesës (Vendimet e LPK-së)

Struktura juridike e organeve financiare

Ne dhjetor te vitit 1995 u mbajt Mbledhja e Peste e Përgjithshme e Degës. Ne mbledhje u zgjodh KP i Degës. Ky zgjodhi Kryesinë e tij. Aty u bë edhe riorganizimi dhe plotësimi I sektorit te veçantë me Azem Sylën që i kishte fituar votat për anëtar te Kryesisë dhe me Jashar Salihun që e zgjodhi Kryesia e KP te Degës se LPK-së si përgjegjës te Fondit. Edhe përgjegjësi financiar u ndryshua ne mbledhje. Bashkim Mazreku ishte përgjegjës i tërë veprimtarisë financiare pa dallim nga fusha e financimit.

Tashmë ne kuadër te organeve kishim tërë strukturën:

1. Sektori financiar i LPK-së ishte organ udhëheqës dhe përgjegjës i tërë sistemit financiar.

2. Këshilli Qendror i Fondit "Vendlindja Thërret" i dalë nga KP, i miratuar ne MP te Peste dhe që duhej te raportonte tek përgjegjësi financiar i organizatës.

3. Nënkëshillat e financimit dhe këshillat te cilat vepronin ne terren (Vendimet e KP dhe te Kryesisë se LJPK-sè, 1995).

Nxjerrja e këtyre organeve u bë me vote. Por, pikërisht plotësimi 1 këtyre sektorëve me njerëz te rinj nxorri probleme. Tani kryetari i Fondit (Jashar Salihu) nuk raportonte tek përgjegjësi financiar. Jashar Salihu thoshte se sipas vendimit nuk i nënshtroheshin Bashkim Mazrekut, por Këshillit te Përgjithshëm, as edhe te Kryesisë. Kjo gjendje nuk pranua nga Bashkim Mazreku dhe ai dha dorëheqje te parevokueshme. Por, kjo nuk e zgjodhi çështjen ne finance. Ne e futëm përsëri Gafurr Eishanin ne përgjegjës financiar. Por, zoti Jashar Salihu as këtij nuk i dha raportim financiar dhe as Kryesisë. Për te nuk ekzistonin organet e Degës, sipas gjoja vendimeve. Por, vendim ishte mosdhënia e mjeteve financiare miratim te Kryesisë e cila duhej vendoste për shumën dhe vendin ku shkonin. Këtë e shkelte kryetari i Fondit. Prandaj mos dhënia e përgjegjësive, ne njërën anë dhe, në anën tjetër, dërgimi i mjeteve brenda vendit pa informim te organizatës, por vetëm nëpërmjet e vun Kryesinë ne gjendje te rende.

Pse kur në dokumentet e LPK-së thuhej:

„Kryesia e KP të LPK-së Dega jashtë vendit është organ politik, ekzekutiv, adminstrativ e udhëheqës i Degës brenda dy mbledhjeve të KP të LPK. Para tij përgjigjen te tëra subjektet që veprojne në kuadër të Degës, pavarësisht veprimtarisë që kryejnë (Statusi i LPK –së dhe Rregullorja e Kryesisë dhe e KP te LPK-se). Kjo bazë juridike detyrone çdo përgjegjës të jepte llogari para Kryesisë. Por, ai i përkrahur nga sektori i rëndësisë së veçantë deklaronte se nuk raportonte para Kryesisë, veç para KP, pasi ai ishte sektori i veçantë dhe kryetari i tij Xhavit Haliti duhej te raportonte ne Kryesi. Ky ishte arsyetimi, ndonëse i padrejtë, sepse as ne KP nuk raportohej plotësisht. Ndërsa, ne Kryesi Xhavit Haliti, si kryetar nuk jepte raporte te qarta. Ai tregonte shumat që dërgoheshin atje, sipas regjistrit te vet, pa sjellë prova se kush konkretisht i ka pranuar mjetet. Megjithatë, deri ne prill te vitit 1997, u pranua ne heshtje nga KP kjo forme e financimit, duke u mbështetur ne vulinetin se edhe kjo çështje do te rregullohej, nëse do te arrihej te ndërtohej një ushtri çlirimtare e shtetit.

Mënyra e fiancimit te UÇK-së

Deri ne janar te vitit 1997, kur UÇK-ja kishte strukturën e vet te organizimit, financimi bëhej ne mënyrë qendrore nga organet e atij subjekti ushtarak. Ndërsa, mjetet financiare nga këshilli i financimit i dërgoheshin nëpërmjet sektorit Shtabit Qendror te UÇK-së. Ai bënte ndarjen e mjeteve financiare nëpër zonat e nënzonat e saj.

Pikërisht kjo forme e mënyrë e financimit ne janar te vitit 1997 u dëmtua shumë, sepse disa u vranë e disa te tjerë u kapën, gjë që e dëmtoi funksionimin e UÇK-së, ndonëse sektori tregonte para Kryesisë te kundërtën. Kjo edhe besohej, sepse ne, veç anëtarëve te sektorit, për te cilët e dinim se ishin anëtarë te Shtabit Qendror, te tjerët nuk i njihnim. Mirëpo, me kalimin e kohës, diku ne mars te atij viti, nga ana e disa shokëve te LPK-së informohemi se shumë njësi, zona e nënzona te UÇK-së (këtë e konfirmoi ne mbledhje te Kryesisë Rexbe Ibërdemaj, Ali Ahmeti, si dhe Fondi nga RFGJ qe kishte dërguar vet mjete financiare neLlap e Prishtine) nuk kishin marre mjete financiare që nga janari i atij viti (Raporti i anëtarëve te Kryesisë, prill-maj 1997).

Kjo çështje fud ne lëvizje organin tonë. Për këtë shkak ftuam një mbledhje ne muajin prill te vitit 1997 dhe kërkuam sqarime nga sektori, sidomos tre anëtarët, përkatësisht Xhavit Haliti, Azem Syla dhe Ali Ahmeti, lidhur me ato informacione te cilat ishin shpërndarë ne radhët e LPK-së. Këta i pranuan këto fakte. Ata thanë se Shtabi Qendror është dëmtuar dhe se lidhjet nuk janë siç duhet midis zonave e nënzonave. [b]Kjo e vërtetoi faktin që ne na kishin informuar me shkrim dhe me gojë se, që nga janari i atij viti, as Llapi, as njësitet e UÇK-së ne fshatrat e Prekazit, me komandant Adem Jasharin, as ato te Rrafshit te Dukagjinit, as njësitet tjera nën pushtimin maqedon nuk kishin marre mjete financiare. [b]Veç kësaj, kishim te dhëna për bllokimin e armëve edhe ndaj disa njësive ne Drenicë, te cilat kishin shtruar kërkesa për arme te veçanta, po pa sukses, ndonëse nga sektori u ishte premtuar.

Deri ne këtë informim ne si Kryesi, e dinim nga sektori i veçantë se, Shtabi Qendror po i ndante sipas aktivitetit, aksioneve e njësive mjetet financiare gjithë andej ne vend. Ndërsa, me informacionin e kësaj mbledhjeje, e tërë ajo që ishte thënë me muaj doli e pavërtetë. Mbi këtë bazë, si dhe pas konfirmimit gojor dhe me shkrim që arriti ne Kryesinë e Degës edhe nga këshilla te LPK-së, që kishin lidhje me radhët e UÇK-së brenda vendit, i kaluam kompetencat e mjeteve financiare ne kuadër te Kryesisë se KP te Degës, duke ia hequr Fondit dhe sektorit te drejtën për t'i administruar dhe ndarë mjetet (vendimi i Kryesisë se KP te LPK-së, 1997). Me këtë morrëm vendimin për t'i centralizuar te tëra mjetet financiare, pa dallim fondi.

Për rrjedhojë, ne maj te vitit 1997 vendosëm t'i ndajmë mjetet financiare vêt sipas te dhënave që i kishim. Kështu, ne ndamë mjetet financiare për njësitet çlirimtare te Drenicës, për ato te Prekazit, njësitet e Prishtinës dhe te Liapit, te Rrafshit te Dukagjinit dhe për Pollog, viset nën pushtimin maqedon. Tashmë, ishte Kryesia e Degës se LPK-së j.v. që vendoste shumën dhe vendin e financimit. Krahas kësaj, sektori i veçantë dhe fondet, sidomos ne Zvicër dhe ne Gjermani, pa dijeninë e Kryesisë financonin dhe dërgonin mjete ne terren, ne Kosovë. Këtë nuk mund ta ndalnim, sepse KP ishte jo funksional ne këtë fushë si organ; ajo ishte shndërruar ne vegël te grupeve, duke bllokuar vendimet e Kryesisë për centralizimin e mjeteve. Prandaj, deri ne mars te vitit 1998, vazhdoi kjo forme financimi e dvanëshme: nga Kryesia e Degës, ne një anë dhe, ne anën tjetër, nga sektorët dhe fondet.

Pra, ekzistonin tre forma te financimit te radhëve te UÇK-së.

1. Financimi nga Kryesia e Degës.

2. Financimi nga sektori i veçantë.

3. Financimi nga këshillat e Fondit "Vendiindja Thërret". Veç këtyre formave, edhe shpenzimet ishin ne tri a katër forma.

1. Shpenzimet ne botën e jashtme.

2. Shpenzimet e sektorit te veçantë dhe grupeve tjera ne Shqipëri.

3. Shpenzimet për logjistikë.

4. Shpenzimet për funksionimin e UÇK-së. Pikërisht llojshmëria e madhe dhe e bërë nga shumë organe knjoi një decentralizim te ashpër ne kuadër te mjeteve financiare. Fondi u nda dhe u grimcua nëpër veprimtari dhe individë te cilët, gjithashtu, financoheshin sipas lidhjeve që kishin krijuar, qoftë me njësitet e UÇK-së, qoftë me grupet e punës ne atdhe, qoftë me sektorin që merrej me logjistikë. Te tëra këto veprimtari ishin pavarësuar plotësisht.

Që nga janan i vitit 1997 pati konflikte te mëdha me sektorin, këshillat edhe përgjegjësit e Fondit. Ata nuk raportonin, ndërsa kur jepnin raporte, ato ishin te shkurtëra, tregonin vetëm shumën dhe jo se kush ishte marrësi i mjeteve. Ndërsa, shumat që dergoheshin ishin shumë te mëdha; madje kalonin shifrën e 30 mijë DM, kishte edhe 50 a 100 mijë DM, mos dhe me shumë. Kjo e detyroi Kryesinë te paraqiste çështjen ne KP te Degës. Aty u diskutua dhe iu la përsëri Kryesisë për te vendosur. Kjo ishte vetëm forma për te ikur nga përgjegjësia, sepse kështu shkohej kah decentralizimi i tërësishëm. Dhe, muajt që pasuan e vërtetuan këtë çështje. Askush nuk përgjigjej për mjetet financiare, në kohë ohë që ato harxhoheshin ne forma te ndryshme

Ky element e detyroi Kryesinë që përsëri me 18 tetor 1997 te paraqiste çështjen ne KP. Përsëri kjo ia kaloi çështjen Kryesisë. Duke e pare këtë paaftësi financimi, te përkrahur nga disa anëtarë te tjerë, u shkua ne luftë frontale kundër Kryesisë. Kjo u sforcua sidomos pas shpërthimit te konflikteve te armatosura ne Kosovë. Ne këtë kohë filloi edhe mbledhja e ndihmave ne shuma te mëdha, prandaj lutta kundër Kryesisë u bë me e ashpër. Ajo kishte për qëllim marrjen e mjeteve financiare, para se te vihej tek konfrontimi.

Sektori pretendonte t'i kishte mjetet financiare ne disponim te plotë. Ai donte te vendoste vetë për mjetet që dërgonte brenda te UÇK-ja, apo ato me te cilat bliheshin arme ne Shqipëri, si dhe për shpenzimet tjera, te cilat e kalonin shumën e dhjetra-mijëra DM. Pikërisht kjo, ne mars te 1998, e detyroi Kryesinë që ne tërësi te ndalonte sektorin dhe këshillin e financimit te bënin administrimin apo ndarjen e mje'teve te Fondit "Vendlindja Thërret" (Vendimi i Kryesisë se KP te LPK-së, 1998). Vendimi iu dërgua te gjitha fondeve. Me te tregohej se e tërë administrata, vetë ndarja dhe përcaktimi i shumave kaloi ne Kryesi, se cilës i paraqiteshin kërkesat dhe ne bazë te tyre vendosej për mjetet. Udhëheqës i sektorit nga Kryesia për administrimin e mjeteve u përcaktua Muhamet Klemendi, ndërsa anëtarë u zgjodhën Ali Ahmeti dhe Adem Grabovci. Ne këtë kohë e tërë Kryesia ishte ne Tiranë, jo vetëm për çështje financiare, por kryesisht për kontakte dhe për problemin politik, atë te ndërtimit te Frontit Çlirimtar te Kosovës.

Mirëpo, meqenëse konfliktet ishin thelluar, sidomos ne Shqipëri, midis sektorit te veçantë dhe grupit te furnizimit te njësive te UÇK-së me mjete luftarake, Kryesia u mor ne mbledhjen e vet ne Tiranë, edhe me çështjet e tilla. Ne Shqipëri, Kryesia e Degës thirri ata (Sektorin e veçantë dhe atë te furni'ymit) ne mbledhje te gjera dhe caktoi dy baza te furnizimit me mjete, atë te Tropojës, te udhëhequr nga Dema dhe te Kukësit. Grupi i Tropojës kishte te drejtë edhe për te blerë mjete për UÇK-në, përveçse merrej edhe me dërgimin e mjeteve te luftës brenda
vendit, te cilat i silite sektori i veçantë, përkatësisht Xhaviti dhe Azemi. Armët ua blente Raif Gashi dhe nëpërmjet tij bëhej dërgimi i tyre ne baza te rrethit te Kukësit. Këta ishin kompetentë për te furnizuar edhe bazën e Tropojës me mjete. ( Vendimet e Kryesisë, mars 1998)

Kjo forme tregoi suksesin e vêt te plotë, sepse bëhej kombinimi i blerjes dhe furnizimit e transportit te mjeteve. Kështu u kënaqën edhe epshet e veçanta. Sektorët merreshin ne mënyrë te ndarë me detyrat e ngarkuara, ndonëse kishte pakënaqësi. Ne fund te marsit te vitit 1998, përsëri ne Tiranë, bëmë konfirmimin e kësaj mënyrë pune, te ndarë ne grupe te veçanta. Për te ranë dakord te dyja grupet. Por, ajo e futi ne luftë frontale klikën kundër Kryesisë dhe formave te tilla te punës. Që nga ky moment filloi fronti për zhdukjen e udhëheqjes politike te
LPK-së.

[SabriA]

2. Finaticimi i UÇK-së nga qeveria dhe subjektet politike

Për këtë forme te financimit te luftës, deri ne maj te vitit 1998, po diskutojmë vetëm për te treguar pozitat e tyre (klikës) ne këtë fushë, sepse ne fakt ndihmat e tyre financiare ishin
simbolike, për te mos thënë se edhe qesharake për UÇK-në.

Me qeverinë e Kosovës, ne si Kryesi, kishim rënë ne kontakt disa herë. Ajo kurrë nuk kishte dëgjuar dhe as që donte te dëgjonte për UÇK-në. Megjithatë, ne nuk e ndalëm interesimin tonë. Si Kryesi bëmë disa kërkesa dhe tentuam te vendosnim edhe kontakte. Por, deri ne vitin 1996, e gjithë puna jonë ne këtë anë ishte e kotë, sepse jo se nuk ndihmonin, por as te takoheshim nuk donte zoti Bukoshi dhe te tjerët ne qeveri.

E njëjta pozitë ishte edhe me subjektet politike.

Le t'i shqyrtojmë me radhë.

"Ndihmat" nga qeveria ne mërgim e B. Bukoshit.

Organet e LPK-së kishin ndërmarrë veprimtari te pandërprerë për te bashkëpunuar ne fushën fmanciare, nëse jo ne sferat tjera, me qeverinë. Për këtë qëllim, disa herë dërguam ne emër tonë letra tek qeveria; shkuam ne zyrat e saj dhe kërkuam bashkëpunim. Por, kjo iniciativë e jona u refuzua kategorisht nga B. Bukoshi, madje ne mënyrë injoruese dhe pa dhënë shpeshherë as përgjigje për kërkesën tonë.

Te mbështetur ne qëndrimin e Kryesisë për te bashkëpunuar e koordinuar veprimtarinë e punën kombëtare, ishin caktuar dy shokë për te kërkuar forma dhe për te gjetur mundësi te kontakteve me këto força politike dhe me B.Bukoshin, si "kryeministër". Ne këtë kohë flitej se A. Demaçi kishte raporte te mira, mos edhe te thella me B. Bukoshin. Pikërisht, për këtë shkak, kur ne nëntor te vitit 1995, erdhi për punë ne Hamburg Adem Demaçi, u takova me te. Ne fakt, ai erdhi aty për te organizuar "Bashkësinë Demokratike Shqiptare" - shkurt "Lobin Shqiptar", sikundër e quante ai. Për këtë shkak u takuam ne shtëpinë time dhe biseduam për çështjet që paraqiti ai.

Dy tema ishin kryesore.

1. Bashkësia Demokratike Shqiptare.

2. Gjetja e formave te bashkëpunimit ne llogari te UÇK-së. Lidhur nie këto dy çëshjte shtruam mendime te ndryshme.

Ai ishte për te shuar tërë jetën politike, atë organizative, etj, ne llogari te Bashkësisë, ndërkohë që i thashë se edhe nëse une pajtohem me një propozimin te tille, jeta politike ka shkuar aq thellë, saqë pa arritur bashkimin politik ne Kosovë, asgjë nuk mund te arrihej. Kjo, ne fakt, u vërtetua edhe ne mbledhjen te cilën e organizoi Demaçi dhe ku te gjithë përfaqësuesit e kundërshtuan, duke thënë se ne Prishtinë bëhej bashkimi, e jo ne botën e jashtme.

Mirëpo, përveç kësaj teme, ne takirnin me Demaçin, shtrova çështjen e bashkimit politik e juridiko ushtarak ne sistem, si forme e mundshme për te arritur tek ndërtimi i një sistemi shtetëror. Une isha i qartë se gjendja do te keqësohej e situata do te meme rrugën e vêt çlirimtare. Por, Demaçi as që mendonte se kishim për t'ia arritur kësaj, duke menduar, gjë që edhe e theksoi, se "shqiptarëf s'kanë aq aftesi sa te kryejne aksione profesionale". Megjithatë, i propozova që ai te shfrytëzonte lidhjet me B. Bukoshin, ne mënyrë që ai te na ndihmonte financiarisht, nëse nuk donte për te bashkëpunuar a për te koordinuar punën me forcën tonë politike e ushtarake. Ne këtë kërkesë, zoti Demaçi m'u përgjigj pozitivisht, duke me thënë "se sa para doja për një aksion. Natyrisht se ndihma dhe financimi nuk jepej ne këtë forme, por ne mënyrë tjetër, duke mos e lidhur me një aksion. Por, ai përsëri m'u drejtua me pyetjen: "A mjaftojné 30 mijë a 50 mijë DM për një aksion?'. Këtu i thashë se edhe njëra edhe shuma tjetër, nëse jepen ne muaj janë te mirëseardhura, ndonëse ne te ardhmen kjo shumë mund te rritej. (Shënimet nga takimi me A. Demaçin).

Këtu e përfunduam takimin, me shpresë se ai do te shfrytëzonte lidhjet me Bukoshin dhe do te hapeshin rrugët e bashkëpunimit ne fusha te ndryshme. Nga kjo, ne Kryesi, vendosem për t'iu drejtuar me letër zotit Bukoshi. Këtë e bëmë ne dhjetor te vitit 1995. Ai nuk u përgjigj fare. Edhe ne shkurt te udhëhiqnim. Nëpërmjet këtyre personave, përkatësisht Genc Kelmendit, ne mars te vint 1998, B. Bukoshi kishte dërguar 300 mijë DM për UÇK-në. Ai mblidhte mjete financiare ne emër te luftës se Drenicës kundër terrorit serbomadh; ne emër te masakrave ne Kosovë. Edhe pse te dhënat e Këshillit Qendror te Emergences, te krijuar nga B.Bukoshi, kishin mbledhur me miliona DM për luftën dhe UÇK-në ai dërgoi vetëm 300 mijë DM ndihmë.

Çfarë veprimesh qesharake!

Vetë shuma e tille ishte injoruese. Ne te Kryesisë ishim ne dilemë dhe vetë Kryesia u nda ne dysh: njëra paie e kryesisë ishte për te pranuar mjetet, ndërsa pala tjetër ishte kundër. Por, pas analizës se situates, si dhe duke marre për bazë qëllimin që i kishim vendosur vetes për ndërtimin e sistemit, pranuam mjetet me qëllim që te mos shkëputen lidhjet dhe te jepnim shembull për bashkëpunim ne te ardhmen edhe unifikim te luftës sonë ne sistemin shtetëror çlirimtar. Ky qëllim ishte shkaku pse ne i pranuam mjetet me sasinë qesharake te B. Bukoshit. Gjithashtu, ishte mendimi se ato mjete duheshin refuzuar, pavarësisht qëllimeve, deri sa ai t'i dorëzonte te tëra mjetet ne fondin tonë.

"Për luftë janë mbledhur mjetet nga Bukoshi dhe vetëm luftës i duhen dorëzuar". Kjo ide teorikisht ishte e drejtë, por për kohën e gabuar, sepse ne fakt edhe pse ai për luftë e terror; për Drenicë e Kosovë i kishte mbledhur mjetet financiare, po ende s'ishte koha për te vendosur ne një forme te tille, me ultimatum, dorëzimin e tyre ne Fond. Ne si subjekt politik e ushtarak ende nuk i kishim lëshuar thirrjet zyrtare për te ardhur ne Kuvend, për te ndërtuar Frondn për Çlirimin e Kosovës, sistemin çlirimtar me te gjitha subjektet politike, organizative pa dallim përkatësie politike e organizative. Prandaj, me këto kushte, dalja me vendim për t'i dorëzuar te gjitha mjetet, apo për te marre masa te tjera ndaj tij, e pengonte kryesisht këtë deyrë te madhe kombëtare, atë te ndërrimit apo ndërtimit te qeverisë çhrimtare.

Për këtë shkak i pranuam mjetet dhe kështu dhamë te kuptohej se jemi për bashkëpunim, qoftë edhe duke na injoruar me shuma te tilla qesharake. Ne kështu deshëm te tregonim se, për Kosovën kemi te drejta te barabarta dhe vetëm te bashkuar mund te ecnim ne rrugën e madhe te luftës për liri.

Nëpërmjet këtij veprimi konfliktet u thelluan ne organet tona. Pala që ishte për t'i kthyer mjetet, përfaqësuesit te Fondit "Vendiindja Thërret", me Jashar Salihun e Agush Bujën ne balle, te përkrahur nga Adem Grabovci, Shaban Muja, Bilal Sherifi, Bardhyl Mahmuti e ndonjë tjetër, te cilët ishin organizuar ne një grup te vetin, jashtë organizatës, shkuan me këtë edhe me tej ne luftë kundër Kryesisë. Ndërsa, ne anën tjetër, edhe pse e bëmë këtë rrezikim, zoti Bukoshi nuk e pa te arsyeshme te kontaktonte me organet, edhe pse iu propozua nga ana e ime, me porosinë që dërgova nëpërmjet Xhemajl Fetahut dhe Dukagjin Kelmendit, për t'u takuar ne Bonn apo ne Tiranë, ku te donte ai. Përkundrazi, ai nuk tregoi kurrfarë interesi për atë, ndërkohë që bëri bllokimin e mjeteve financiare dhe kërkonte lidhje individuale me ndonjë person, sikundër bëri me vonë, duke dhënë mjete individëve, jashtë strukturave organizative.

Flitet tek aktivistët e ndryshëm te UÇK-së e LPK-së ne Tiranë e jashtë, se Ahmet Krasniqi, ne emër te zotit Bukoshi, ka patur një transaksion financiar me Xhavit Halitin ne emër te UÇK-së ne muajt korrik-shtator 1998. Ky transaksion, sipas atyre te dhënave, e kalon shumën e 7 milionë markave gjermane. Por, pavarësisht nga ajo se nuk dua te besoj ne lidhje te tilla individuale, nëse besohet ne te dhënat e aktivistëve, mjafton ky fakt për te treguar qëllimin e qeverisë se Bukoshit. Megjithatë, nuk dihet a është këtu fjala për mjete te gatshme financiare, apo për mjete te investuara ne ndonjë veprimtari a transaksion ekonomik, pasi për këtë nuk flitet.

Po te lëmë këtë çështje ne një anë, ashtu sikundër flitet nëpër Tiranë.

Pra, si konkiudim del: qeveria e Kosovës deri ne maj-qershor te vitit 1998, zyrtarisht i ka dhënë vetëm 350 mijë DM për UÇK- në. Ajo gjatë tërë kësaj kohe, sikundër edhe me vonë, mblodhi mjete për Kosovën, madje lëshoi thirrje për vetefinancim, etj, por asnjë qindarkë me shumë nuk ka dhënë për luftën. Ky është "financimi" nga qeveria.

[b]Ndihma" nga subjektetpolitike[b]

Kjo çështje as që duhet te diskutohet, sepse asnjë subjekt politik a organizativ, për periudhën që flasim, nuk e ka financuar UÇK-në, ndonëse këtë e kanë ditur dhe kanë patur mundësi dhe mënyra për te bërë, sepse janë informuar me kohë.

Mirëpo, edhe pse kjo dihet, këtu duhen treguar disa veprime te cilat Kryesia e LPK-së edhe ne emër te UÇK-së i ka bërë ndaj subjekteve tjera, brenda dhe jashtë vendit, ne mënyrë që te gjendet mënyra e financimi te kësaj force ushtarake që ishte ne ndërtim. Kjo shërbeu njëherësh edhe si mjet për te ofruar bashkëpunimin tonë ne drejtim te bashkimit te forcave tona, ne luftë kundër pushtuesit, forme kjo që do te krijonte terren edhe për luftë te përbashkët çlirimtare, duke ndërtuar Frontin Çhrimitar te Kosovës.

Prej viteve te '90, disa hère janë lëshuar kërkesa ne adresë te LDK-së, PPK-së, me vonë edhe ndaj subjekteve tjera, si LBD-ja (Qosja & Co), ne mënyrë që edhe ata te dilnin me qëndrimin për te përkrahur Fondin "Vendlindja Thërret". Edhe ne kontaktet me ta, qoftë dypalëshe, apo shumë palëshe, si ne Zvicër, RFGJ, ne Austri, etj, nuk lame asnjë rast pa e kërkuar këtë bashkëpunim. Madje, ne hoqëm dore nga shumë çështje që na ndanin, nga ato politike, organizative, etj, çështje te karakterit kombëtar dhe te platformës se subjekteve ne Uogari te bashkimit tonë ne fushën financiare për UÇK-në. Edhe kjo mendonim se krijonte terren për bashkimin tonë, sepse nëpërmjet kësaj pune, krijohej terreni për bashkimin e te gjitha forcave shqiptare edhe ne fushën politike e ushtarake ne një sistem çlirimtar e shtetëror.

Me kujtohet nëntori i vitit 1997. Ne atë kohë u organizua nga BPSH-ja një mbledhje me subjektet politike, organizative e shoqërore për çështjen e arsimit shqip ne nivelin e subjekteve ne botën e jashtme, ne RFGJ, ne Hamburg. Ne mbledhje ishin tërë delegacionet e partive. Ishte edhe ministri i arsimit te qeverisë se Bukoshit. Edhe aty u kërkua bashkëpunimi politik e ai organizativ me subjektet. Te dyja këto u refuzuan. U kërkua edhe ndihma ne anën financiare. Por, edhe kjo forme e punës se përbashkët u refuzua nga përfaqësuesit e subjekteve politike (LDK-ja, PDK-ja, etj.). Për me tepër, ato akuzuan LPK-në, sikundër bëri LDK-ja ne Prishtinë, se po dilte ne mbrojtje te një subjekti {kupto UÇK-në) që nuk "dihet" se kush e ka organizuar, perse lufton dhe për kë lufton, duke aluduar se atë force ushtarake e ka "krijuar" shteti serb e jo shqiptarët (Rilindja, 1997).

Edhe ne këtë tubim, nga përfaqësuesit e LDK-së u paraqit mendimi i udhëheqjes se kësaj partie, se gjoja UÇK-ja mund te jetë force e vête Serbisë, e organizuar nga ajo për t'i krijuar terren forcave policore e ushtarake serbe për te bërë masakra, etj, etj, sepse shqiptarët na qenkan vetëm për format e aktivitetit paqësor. Dhe, mbi këtë bazë te akuzës politike, subjektet e tjera nuk u futën tare ne dekiarimin e tyre. Përkundrazi, heshtën ndaj thirrjeve për te ndihmuar njësitet e UÇK-së se bashku fmanciarisht dhe e sabotuan. Ata krijuan frontin e rezistencës politike përballë mbledhjes se mjeteve për UÇK-në. Subjektet politike e organizative e gjenin te udhës te mblidhnin ndihmë për veprimtari te ndryshme, si për veprimtari partiake, për arsim, për studentë, për raste te ndryshme, si familje, stj, te cilat ishin te mirëpritura dhe u përkrahën edhe nga ne, po Pra, si konkiudim del: qeveria e Kosovës deri ne maj-qershor te vitit 1998, zyrtarisht i ka dhënë vetëm 350 mijë DM për UÇK- në. Ajo gjatë tërë kësaj kohe, sikundër edhe me vonë, mblodhi mjete për Kosovën, madje lëshoi thirrje për vetefinancim, etj, por asnjë qindarkë me shumë nuk ka dhënë për luftën. Ky është "financimi" nga qeveria.

Subjektet politike e organizative e gjenin te udhës te mblidhnin ndihmë për veprimtari te ndryshme, si për veprimtari partiake, për arsim, për studentë, për raste te ndryshme, si familje, etj, te cilat ishin te mirëpritura dhe u përkrahën edhe nga ne, po nuk e gjetën te udhës te bashkoheshin ne financimin e UÇK-së. Vetëm pas shpërthimit te luftës frontale, masakrave te rënda dhe kur dhuna e terrori u thellua ne vend, filloi një bashkëpunim, por edhe ky ishte shumë i kufizuar, me tepër dekiarativ, se sa faktik. Ndërsa mërgimtarët për çdo dite i përgjigjeshin me shumë thirrjes se vendit, jepnin ndihma dhe e ndihmon Fondin, duke mos pare se, kush e ka organizuar dhe kush e administronte. Falë ndihmës se tyre u bë edhe fmancimi i UÇK-së.

Për UÇK-në shumë subjekte politike lëshuan thirrje dhe dhanë edhe dekiarime publike për te ndihmuar e përkrahur Fondin "Vendiindja Thërret", po përsëri nuk u futën nëpër këshilla, si dhe as që krijuan forma te ndihmës për këtë subjekt ushtarak. Ata as me vonë nuk e financuan UÇK-në, po mbetën vetëm ne deklarime.

[SabriA]

KAPETULLI III

SHPËRTHIMI I LUFTËS DHE GJENDJA POLITIKE NE KOSOVË

Dihet se Kosova kishte kohë që jetonte nën pushtimin e egër fashist serb. Asaj ia kufizuan, mohuan dhe ia ndaluan me ligj, që ne vitet '80, te gjitha te drejtat autonome. Gjatë atyre viteve u krijua një situatë e rende, ku te gjitha te drejtat poîitike, juridike e shoqërore ishin hequr, duke e shndërruar Kosovën ne koloni tipike serbe. Ne vitin 1989 u bë edhe faktikisht likuidimi i statusit te krahinës. Kosova me ligj u bë pjesë e Serbisë, u tjetërsua ne vend serb.

Ky likuidim juridik krijoi ndarje midis pushtuesit dhe popullit shqiptar. Forçat serbe shkuan duke e thelluar veprimtarinë e tyre diskriminuese. Përveç mohimit te te drejtave ne sfera te ndryshme, ndaj popullit tonë u thelluan masat politike, ato policore e koloniale. Serbia e thelloi veprimtarinë ndëshkimore policore mbi baza raciste, duke vrarë e terrorizuar nga pozitat shtetërore. Për shtetin serb mjaftonte përkatësia kombëtare, si fakt, për te dhunuar, vrarë dhe masakruar. Me këtë bazë u vranë gjatë viteve 1990-1997 mbi 250 shqiptarë, rreth 2 mijë u burgosën dhe mbi 500 mijë u detyruan te lëshonin Kosovën. Ne këto vite u bastisën dhe u terrorizuan mbi 2500 familje shqiptarë. E tërë kjo veprimtari diskriminuese fashiste u krye zyrtarisht. Populli shqiptar u soll, nga masat shtetërore serbe, buzë likuidimit. (Raporfi i KMDLN i KFGJ 1998).

E gjithë kjo veprimtari u përcoll edhe me ligje, akte nënligjoree masa diskriminuese. Shteti serb sanksionoi pushtimin ne fushën politike dhekolonializmin ne atë ekonomike. Ai e ndaloi arsimin, kulturën e shkencën shqiptare. Kjo veprimtari zgjoi kundërreaksionin, idenë për vetorganizim dhe për gjetjen e forcave për te rezistuar kundër zhdukjes sonë kombëtare. Populli ynë nuk mund te qëndronte vetëm ne rezistencë paqësore, përballë masave te egra raciste, atyre zhdukëse, etj. Ato ishin te pasuksesshme, sepse nuk mund te ndalnin masat fashiste serbe dhe te çlironin vendin.

Jane dy faktorë që shpien tek lufta ne Kosovë.

- Se pari, ne njërën anë ishte armiku, që shkoi duke e thelluar luftën diskriminuese. Ai kishte kohë që ishte futur ne veprimtari për te zhdukur kombin tonë. Qeverisë serbe te Beogradit i duhej lufta, gjë që thelloi diskriminimin, dhunën e terrorin, masat shfarosëse e deri tek shpërthimi i luttes, me qëllim te serbizimit te Kosovës, dhe;

- Se dyti, ne anën tjetër ishte populli ynë, ai që nuk mund te jetonte si me pare, nën pushtim dhe diskriminim, nën dhunën e egër dhe i terrorizuar, pa mbrojtje. Kjo solli vetorganizimin dhe fillimin e luftës për vetËmbrojtje dhe për çlirim.

Këto dy elementë çuan deri tek krijimi i kushteve për shpërthimin e luftës me pushtuesit dhe organizimin tonë ushtarak, i cili u zgjerua me shpejtësi ne pranverën e vitit 1998.

1. Shpërthimi i luftës se armatosur ne Kosovë

Thamë me lart se përgatitjet paraprake për shpërthimin e luftës se armatosur ishin bërë. Kosova nuk mund te mbetej ne gjendje te tille, as ne luftë dhe as ne paqe. Faktet për te ardhur deri tek shpërthimi i luftës se hapur te armatosur ishin prezent.

Armiku kishte sjellë força te mëdha ne Kosovë. Krahas ushtrisë se rregullt serbo-malazeze, që sipas te dhënave, ne fund te vitit 1997 kishte mbi 35 mijë veta, ne Kosovë kishin sjellë edhe 40 mijë força spéciale policore, deri edhe 3 mijë vulinetarë ruse e ukrainas. Ne territorin e Kosovës u vendosën edhe vulinetarë çetnikë serbe te Arkanit dhe te te ashtuquajturit kapiten Draganit, te cilët kishin luftuar ne Kroaci dhe ne Bosnjë e Hercegovinë. Veç këtyre forcave, pushteti serb bëri edhe armatimin e forcave vulinetarë serbe e malazeze ne Kosovë, te cilët e kalonin shifrën e 10 mijëve. Ne dhjetor te vitit 1997 dhe ne fillim te vitit 1998, pak para se te shpërthente lufta frontale, ne Kosovë ishin mbi 100 mijë força te armatosura serbe. (Te dhenat nga vjetari anglez : Militär 1997).

Ky fakt tregonte se armiku se shpejti do te shkonte ne sulme frontale ushtarake e policore, për te bërë spastrimin e territorit shqiptar nga shqiptarët, qëllim historik, ky, i shovinizmit serbomadh. Mirëpo, paraprakisht, pushteti serb ne vitin 1997, bëri disa provokime te armatosura, ne emër te luftës kundër njësive te armatosura te UÇK-së, si ne Liaushë, ne Prekaz e ne disa fshatra te tjerë; me vonë, ne janar te vitit 1998, edhe ne Rrafshin e Dukagjinit, me qëllime te caktuara ushtarake. Me anë te kësaj, armiku donte te shihte edhe te konstatonte disa çështje te cilat, për te shkuar tek îufta e armatosur ishin te një rëndësie te madhe. Pushteti serb donte te dinte edhe reagimin e faktorit te jashtëm:

1. Te konstatonte organizimin e popullit tonë ne UÇK dhe shtrirjen e saj ne nivel territori;

2. Armët, me te cilat ishin te armatosur njësitet ekzistuese te UÇK-së, si dhe aftësinë ushtarake te njësive te armatosura, strukturën dhe komandimin e tyre ne nivel shteti;

3. Te vërtetonte reagimin e shqiptarëve dhe aftësinë mobilizuese te popullit tonë, si ne sferën politike e diplomatike, ashtu edhe ne atë ushtarake e te vetëmbrojtjes;

4. Te shihte reagimin e faktorit te jashtëm, si atij te organizmave ndërkombëtare, te OKB-së, OSBE-së, UE-së, etj, ashtu edhe te shteteve, sidomos te SHBA-së përballë Kosovës.

Për këto qëllime, ai bëri disa provokime te ashpra te armatosura ne viset e ndryshme te Kosovës, sidomos ne Drenicë, duke shkuar ne shtator, tetor e nëntor te vitit 1997 me njësitë e veta si dhe duke u tërhequr, pas sulmeve e bombardimeve me arme te rënda mbi fshatrat e këtij rajoni, prej nga bëri analizën ne çështjen e përmendura dhe me 28 shkurt te vitit 1998, me sulme te armatosura te nivelit me te lartë ushtarak kundër popullit tonë, duke sulmuar me força te mëdha policore e ushtarake dhe me ato vulinetare serbe fshatrat te cilat ishin shndërruar ne qendër te rezistencës dhe te luttes se popullit tonë për liri, shtet e pavarësi
kombëtare.

Ky suim ushtarako-policor me arme ne dore; me tanke, me minahedhëse, me praga, me arme automatike dhe te kalibrit te lartë, deri edhe me aviacion, shënon datën e fillimit te luftës se armatosur ne Kosovë me forçat pushtuese serbe.

Kundër këtyre sulmeve barbare mbi fshatrat e Drenicës u vunë njësitet e UÇK-së. Ato i dolën përballë armikut dhe me një heroizëm te pashoq, ndonëse pak te armatosura, ne numër gjithashtu jo te madh, thjesht si familje, u përballën me banditët serbe, te cilët bombardonin dhe bënin shkrumb e hi çdo gjë që gjenin. Duhet domosdo te përmendet këtu heroizmi i familjes Jashari, me komandantin legjendar Adem Jasharin ne balle, te cilët me shembullin e familjes dhe te jetës se tyre, pa u tërhequr as edhe një milimetër nga beteja me armiqtë shumë me te forte, me arme dhe njerëz, sfiduan armikun dhe i treguan popullit tonë rrugën e luftës për liri, pavarësi dhe demokraci. Familja Jashari veproi pa pare dëmin që po pësonte, humbjen e me te afërmve, fëmijëve e nënave, baballarëve te tyre.

Ky fakt i heroizmit te lartë tregon, se përkundër analizave, armiku nuk e kishte bërë llogarinë se populli ynë, pavarësisht nga organizimi jo i mire, gjendja dhe armatimi, atë dhunë te egër si mbi fshatrat e Drenicës martire, nuk mund ta pranonte ne heshtje. Duke marre shkas nga kjo dhunë e paparë masakruese dhe me brutalitet te lartë sakatues, kur nga dora gjakatare serbe u vranë brenda disa ditëve, ne mënyrën me barbare, mbi 100 fëmijë e gra, burra e pleq, familje te tëra u vetorganizuan ne UÇK-ë dhe, me një shpejtësi te rrufeshme, u armatosën me ato arme që patën mundësi dhe u dolën përballë banditëve te Beogradit.

-Lidhur me këtë LPK-ja lëshoi një thirrje drejtuar popullit dhe një dekiaratë politike, ne te cilat tregohej shpërthimi i dhunës terroriste e masakrave. Ato treguan me fakte diagonalen e shpërthimit te konflikteve te armatosura. Me to i bëhej thirrje popullit për bashkim, unitet e heroizëm, duke i treguar rrugën e bashkimit nën flamurin e lirisë te udhëhequr nga UÇK-ja. Natyrisht, tregoheshin edhe detyrat e çdo subjekti përballë armikut dhe, shprehej mendimi për bashkimin politik e aksional ne luftë çlirimtare. Këto dokumente u shpërndanë ne shkurt e mars te vitit 1998, ne Kosovë {Dokumentet e LPK-se, viti 1998, mars).

Me këtë thirrje, masat shqiptare, ne qytet e ne fshat, u organizuan ne njësi dhe shpallën vendin e tyre te lire. Ishte kjo një révolte e përgjithshme e cila brenda dy muajve çoi deri tek kryengritja e përgjithshme popullore. Tashmë, kishim nëpër fshatrat shqiptare shtabe te vetorganizuara te UÇK-së, njësi luftarake, si dhe ato për logjistikë, furnizim e ndihma tjera. Nëpërmjet këtij vetorganizimi, nga luftëtarët e atyre vendeve u shpall e lire një tërësi e gjerë territoriale e Kosovës. Me vulinet dhe heroizëm u shtri territori që kontrollonin forçat e UÇK-së ne mbi 50 % te Kosovës.

Vija e frontit ne muajin prill te vitit 1997 shkon nga fshatrat e Skënderajt, ne kufi me Mitrovicën, deri ne kufi me shtetin shqiptar, duke kaluar nëpër komunën e Gllogovcit, atë te Malishevës, te Klinës, te Deçanit, shumë fshatra te brezit kufitar, deri ne kufi.

Kështu forçat vulinetare arritën te ngrihen ne kryengritje te përgjithshme popullore, duke krijuar zonat e lira shqiptare, nën kontrollin e njësive te UÇK-së. Meqenëse kishim te bënim me ngritje spontané popullore, ne propagande flitej për "mbrojtje te pragut te shtëpisë" e jo për luftë çlirimtare.

E vërteta është se armiku e imponoi luftën, ndërsa populli ynë e pranoi jashtë dëshirës se vête këtë gjendje lutte, sepse u sulmua barbarisht. Shqiptarët u futën me shpejtësi ne UÇK-ë, pavarësisht prej organizimit që kishte si subjekt ushtarak, sepse kishte frikë se do te masakrohej. Me këtë shënohet fillimi i luftës ne Kosovë.

2. Gjendja organizative e UÇK-së

Shpërthimi i luftës se armatosur ne Kosovë e gjeti UÇK-në ne një gjendje organizative jashtëzakonisht te rende. Ky subjekt ushtarak nuk kishte organizim dhe nuk kishte as komandë te vetën unike qendrore. UÇK-ja nuk ishte riorganizuar pas burgosjeve dhe vrasjeve që iu bënë ne vitin 1997, ndonëse njësitet e saj ishin shtuar, por pa krijuar një ushtri te organizuar dhe te centralizuar.

Që para luftës frontale, UÇK-ja kishte pësuar dëme te mëdha.
Asaj i mungonte organi udhëheqës, Shtabi Qendror. UÇK-ja nuk kishte strukturë te vête organizative. Qëndrimet i kishte te papërcaktuara dhe shumë zona i kishin mbetur jashtë kontrollit te vet.

Ne këtë gjendje, nga Kryesia u morën shumë iniciativa por u bllokuan te gjitha. Ajo donte te ndihmonte me ato mundësi që kishte UÇK-në. Tant ajo e përkrahte polikisht, e mbronte me mjete juridike dhe ne arenën ndërkombëtare, e financonte, madje dhe u fut edhe ne veprimtari për te ndihmuar këtë force ne ndërtimin ushtarak te saj. Ajo donte te ndihmonte edhe ne ndërtimin e sistemit çlirimtar shtetëror.

Për këtë qëllim dolën disa detyra.

1. Ndërtimi i organizativ i UÇK-së dhe i Shtabit Qendror.

2. Ndërtimi i sistemit çlirimtar te përbashkët ne Kosovë.

3. Profesionalizimi i UÇK-së me kuadër ushtarak, politik etj.

4. Krijimi i bazës unike te financimit. (Shënimet nga mbledhjet e Kryesisë se KP te LPK-se, 1997-98).

Lidhur me këto çështje, nll pas janarit te vitit 1997, filluan bisedimet ne kuadër te organit tonë. Për këtë shkak ne e këshilluam sektorin e veçantë dhe nga ai kërkuam që, brenda një kohe prej disa javësh (shkurt 1997) te na informonte, se deri ku ishte UÇK-ja ne çështjet e shtruara. Vetë sektori, (Azem Syla dhe Xhavit Haliti), deklaruan se ne UÇK-ë është rregulluar çdo gjë. Asaj i duhen vetëm mjete. Ndërsa, anëtari tjetër, Ali Ahmeti u shpreh se UÇK-ja është dëmtuar ne shumë s fera te veta. (Shenime nga mbledhja) Ajo është pa organ udhëheqës dhe nuk ekzistojnë lidhje midis zonave e nënzonave. Ato veprojnë te pavarura. Kjo u vërtetua edhe nga te dhënat ne fushën financiare, që u diskutua e ku dilte se, shumë zona nuk kishin marre ndihma financiare.

Kjo gjendje e qartësoi Kryesinë për shumë problème te UÇK-së. Për këtë shkak, ky organ autorizoi sektorin politik te caktonte projektin e letrës për SHQ te ushtrisë sonë. Sektori u mor me atë çështje dhe nga ai doli projekti për anën politike e organizative, si dhe për kërkesat te cilat u mbështetën ne katër çështjet e theksuara me lart ne Kryesi te KP te LPK -se Dega j.v. Letra jonë ishte thjeshtë, informative, pa akuza dhe kërkonte një konsultim dhe lidhje me te forte midis organeve. Ajo shprehte mendimin për anën politike e organizative dhe kërkonte informacion mbi situatën luftarake ne vend projekt letra e Kryesisë, 1997).

Kjo letër me kërkesat e Kryesisë iu dërgua Shtabit Qendror te UÇK-së. Ndonëse, kishim te dhëna se SHQ ishte jo funksional, apo se nuk ekzistonte fare pas rasteve te janar-shkurdt 1997, ne e pranuam atë organ. Kjo letër iu dha Azem Sylës. Aty u caktua edhe afati. Por, nuk erdhi asrïjë përgjigje. Ne vend te sa], erdhi informimi, nga ai, se UÇK-ja ishte rindërtuar, funksiononte mire dhe se asaj i duheshin ndihma (Shënimet nga Kryesia).

Pikërisht kjo, s'hkonte ndesh me kërkesat e zonave për ndihma financiare dhe me vete informimin se, Shtabi Qendror dhe drejtuesit e tij ishin vetëm Kryesia, pasi UÇK-ja nuk kishte udhëheqje, sepse ende nuk ishte organizuar Shtabi Qendror. Për këtë shkak ne morëm mjetet financiare dhe i ndamë vête, ashtu sikundër u tha. Veç kësaj, vendosëm te dërgonim një kuadër politik, organizativ dhe ushtarak ne vend. Por, e gjithë kjo u fefuzua. Madje, ne korrik, Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli sollën kërkesën e SHQ për përjashtimin e AU Ahmetit nga anëtar i Shtabit.

Ne arsyetim thuhej:

"Kërkohet nga Kryesia e KP te LPK-së Dega j.v. te miratojë vendimin e Shtabit Qendror te UÇK-së për përjashtimin e Ali Ahmetit nga Shtabi dhe te Emrush Xhemailit nga organet, sepse këta pa lejen e Shtabit dhe ne kundërshtim me sektorin, kanë dërguar Fehmi Ladrovcin me shokë ne Kosovë, duke krijuar e shkaktuar kështu vrasjen e dëshmorit Luan Haredinaj" (Kërkesa e Sektorit, shënimet nga mbledhja e Kryesisë se LPK-se).

Këtë kërkesë e refùzuam ne mënyrë kategorike si jo reale, te dëmshme dhe armiqësore. E bëmë këtë, sepse ata kishin vepruar ne bazë te vendimit te Kryesisë se KP. Ndërsa, nga te dhënat e dëshmitarëve okularë, që kishin qenë ne grup dhe letra e vëllait te Haredinajt, Ismailit, delte se kjo akuzë ishte e pavërtetë, sepse, grupi, gjatë kalimit te kufirit kishte rënë ne pritë te armikut dhe ne luftë e sipër ndodhi dhe renia e dëshmorit {Shih dekiaratën e Fehmi Ladrovdc dhënë Kryesisë se KP ne qershor 1997). Këtë gjendje e patën dëshmuar edhe dëshmitarët tjerë, si Ali Ahmeti, Emrush Xhemaili, etj. Nga te gjithë këta vërtetohej se grupi kishte rënë ne pritë.

Mirëpo, edhe pse rasti ishte ndriçuar, u kalua ne këtë suim nga anëtarë te Kryesisë për te larguar vëmendjen nga puna jonë për ndërtimin e UÇK-së. Kjo tant ishte e qartë. Prandaj insistuam me këmbëngulje ne realizimin e kërkesës sonë. Mirëpo shokët e sektorit ikën nga mbledhja dhe për muaj te tërë u vendosën ne Tiranë. Për këtë shkak u dhamë edhe vërejtje, duke u bërë te qartë se nëse nuk vinin ne mbledhje do te nxirreshin nga organizata (Shenime mbi verejtjen që Kryesia ia shqiptoi Xhavit Halitit e Azem Sylës) Kjo gjë i solli ata ne mbledhje, ku folën kundër grupit te furnizimit me mjete luftarake, te cilët ishin te vendosur ne Tropojë. Kjo ishte vetëm një orvajtje dhe asgjë tjetër, sepse nga te dhënat ata vepronin shumë mire dhe kishin arritur suksese te mëdha ne detyrat që kishin marre për te kryer.

Ne mbledhje te Kryesisë se KP u diskutua përsëri gjendja jonë. Tashmë ishte periudha e nëntor-dhjetorit 1997. Disa muaj ata nuk morën fare pjesë ne mbledhje dhe as që dinte kush ku ishin, përveç që thuhej ne Tiranë. Kështu që, ne mbledhjen e 20 dhjetorit 1997, u kalua ne vendime për çështjen që preokuponte LPK-në. Ne mbledhje u vendos që te mos zbatohej asnjë veprim pa u takuar ne nivel me te lartë UÇK-ja me LPK-në, ndërsa sektorit iu kufizua aktiviteti. Lidhur me këtë iu shkrua përsëri SHQ edhe një letër. Këtu po sjell prpjektin e letrës, sepse origjinali i saj iu është dërguar anëtarëve që thuhej se i takonin Shtabit Qendror te UÇK-së. Ne projekt thuhej:

[SabriA]

"Shtabit Qendror te UÇK-së nga Kryesia e KP të LPK-së D.j.v

Të dashur shokë!

Që nga krijimi i UÇK-së raportet midis nesh kanë qenë shumë të mira. Zyrtarisht LPK-ja kishte dalë në përkrahje politike, morale, juridike e dipolomatike, si dhe po e financonte atë, ndërsa në realitet marrëdhëniet tona ishin më të afërta, derisa mund të themi se i takonim të njëjtit subjekt. Mirëpo, duke u nisur nga situata e krijuar ne viset tona te pushtuara, nga detyrat që dalin para nesh dhe nga gjendja e krijuar në fushën ushtarake epolitike- organizative, paraqitëm kërkesën që te dy organet tona udhëheqëse te takoheshin.

Për këtë takim propozojmë

1. Shqyrtimin e gendjes aktuale ne vend (asaj politike, organizative edhe ushtarake).

2. Shqyrtimin e raporteve midis LPK-se dhe UÇK-së.

3. Gjetjen e rrugëve për te ndërtuar sistemin çlirimtar te luftes se përgithshme çlirimtare ne Kosovë. Këtu është fjala për perspektivën tonë luftarake.

Takimi ynë për t'i shqyrtuar çështjet e paraqitura u kerkua të realizohet për shkak te gendjes ne prag te sbpërthimit te konfrontimeve luftarake dhe te luftes sonë çlirimtare.

LPK-ja mendonte se viti 1998 ishte viti i aksioneve te mëdha: viti i një lufte te gjerë çlirimtare; viti prej te cilit do te varej e ardhmja e kësaj pjesë te kombit, organizimit tonë politiko-ushtarake, etj, duke përcaktuar edhe taktikat dhe strateginë e luftes sonë.

"Pra, takimi ka vetëm këtë pikesynim. Ai mund te mbahet brenda janarit.

Vendin dhe kohën mund ta përcaktoni dhe vendosni ju.

Pershëndetje revolucionare nga Kryesia e LPK-se D.j.v."

20.12.1997 (Letra e Kryesisë se KP te LPK-së)

Kjo letër iu dha anëtarëve te sektorit për ta dërguar te shokët e Shtabit Qendror. Afati u përcaktua, por as ndaj kësaj ietre nuk u përgjigj. Për ne ishte e qartë, se nuk kishte Shtab Qendror, përveç individëve te cilët vetëthirreshin Shtab, përkatësisht Hashimit, Kadriut, Azemit, Xhavitit dhe ndonjë personi brenda vendit, ne te cilin mbështeteshin këta. Prahdaj, as që iu dha përgjigje letrës sonë. Për me tepër, dy anëtarët e sektorit (Azem Syla dhe Xhavit Haliti) u vendosën ne Tiranë dhe as që merrnin pjesë ne mbledhje.

Gjatë kësaj kohe, ndodhën sulmet barbare dhe masakrat e rënda ne Drenicë. Ajo e gjeti UÇK-në ne një gjendje te rende, pa asnjë lloj organizimi. Dhe konkredsht mund te thuhet se gjendja
ishte si me poshtë:

1. UÇK-ja ishte pa strukturë organizative, hallka te lidhshmërisë midis bazave te veta dhe pa Shtab Qendror, si organ komandues dhe udhëheqës ne luftën tonë.

2. Zonat dhe nënzonat, njësitë luftarake nuk ishin te lidhura njëra me tjetrën dhe zonat, njësitë a bazat ushtarake, pa asnjë lidhje vepronin vetëm sipas situates.

3. Lufta ne Kosovë zhvillohej pa një komandë qendrore, as te karakterit komandues dhe as te karakterit operativ, si dhe pa asnjë plan paraprak ushtarak, por vetëm mbi bazat e reagimit popullor te masave shqiptare ndaj dhunës, forma te cilat i jepnin forcave pushtuese lehtësi te madhe ne terren, sepse transportimi i mjeteve bëhej pa asnjë rrezik nëpër Kosovë, deri tek fronti ku sulmoheshin forcat tona popullore, ne vend që ato te goditeshin gjatë tërë rrugës dhe ne gjerësi.

4. UÇK-ja nuk kishte as vijë te vetën polidke, ndonjë subjekt polirik që e mbronte politikisht, apo që ia përcaktonte vijën dhe i paraqiste kërkesat politike para atyre ushtarake, brenda ne vend, përballë subjekteve, armikut dhe ne bote, ndërkohë që ishte organizuar një "bërthamë" alla ashimse e cila as që e dinte situatën aktuale.

5. Ne mungesë te kësaj u vetorganizua populli ne bazë te lagjes e fshatit, rrethit e krahinës, duke shkuar edhe ne aksione sipas bazës përkatëse. Me moton "fshati ndihmon fshatin" u vetarmatosën me mjete luftarake te cilat gjithashtu i transportonte vetë deri ne destinacion.

6. Edhe ne fushën financiare kishte mungesa te mëdha, keqpërdorim e. harxhime te panevojshme, pa ditur se ç'ka po blihej, sepse ne vend që te bëhej riorganizimi i logjistikës, si dhe i ushtrisë me njerëz profesionistë, me te merreshin njerëzit analfabetë për atë çështje, me teorinë se "vetëm hekur po blejmë". Ngaqë ishte kështu, ishte e pa mundur te kontrolloheshin se ç'kalonin nëpër xhepat e tyre ne mënyrë diletante.

7. E gjithë lufta ne Kosovë bëhej ne mënyrë vullnetare, me tipare te kryengritjes se përgjithshme popullore, jashtë çdo kontrolli te forces ushtarake. (Shenimet mbi anali'yn e bërë ne Kryesi për gendjen ne vend)

Ne këtë gjendje ishte UÇK-ja kur ndodhi shpërthimi i luftës. Ne këto kushte, përsëri u thirr mbledhja e Kryesisë se Degës me këtë terne. Por përsëri mungonin dy anëtarë: Azem Syla dhe Xhavit Haliti, te cilët ne janar dhe shkurt, nga dhjetori i 1997 qëndronin ne Tiranë. Zaten këta nga dhjetori i vititl997, as që vinin ne mbledhje. Por edhe pa ata, me te shpërthyer lufta frontale, me 28 shkurt te vitit 1998 u mblodh Kryesia e Degës j.v. dhe i lëshoi, si çdo herë, komunikatat ne emër te Shtabit Qendror te UÇK-së (Komunikata 43, 44 e SHQ te UÇK-së). Po ne një mbledhje te tille u vendos për te shkuar ne Tiranë, sepse atje i kishim edhe dy anëtarët, te cilët nuk vinin për te marre pjesë ne mbledhje. Kështu, ne fillim te marsit udhëtuam si Kryesi ne Tiranë, ne mënyrë që te shqyrtojmë gjendjen dhe te dalim me qëndrime politike, organizative dhe ushtarake. Që ne mbledhjen e pare te Kryesisë, me 10 mars, u vendes që te diskutohej pozita organizative e UÇK-së, sepse për ne kishte mungesa te mëdha te cilat veç u theksuan. Ato mund te kaloheshin vetëm me riorganizim, si dhe me dërgimin e kuadrit ushtarak, politik e me ndërtimin e Frontit për Çlirimin e Kosovës (Shënime mbi punen e Kryesisë, mars-qershor 1998 ne Tiranë.}

Gjatë kohës ne Tiranë u lëshuan disa komunikata. Gjithashtu u mbajt edhe një mbledhje informative, ne Hotel Rogner, mbi situatën ne Kosovë dhe luftën e popullit tonë. Ne Tiranë ishin edhe shumë oficerë, te cilët kishin ardhur e me te cilët u caktua te punonte një komision. Edhe ne aspektin e logjistikës gjendja ishte katastrofike. Për te gjitha këto çështje u diskutua dhe u vendos ne mbledhje te Kryesisë se cilat do te kapeshin e shqyrtoheshin ne veçanti. Këtu duhet te kthehem tek çështjet e paraqitura me sipër, sepse ne këtë kohë doli ne shesh ndërtimi grupor i cili e kishte mbërthyer UÇK-në dhe nuk lejonte ndërtimin e saj.

Kryesia e KP e dinte se UÇK-ja ishte ne gjendje shumë te rende. Edhe sektori e dinte këtë, por për te mos lejuar ndërtimin e Frontit për Çlirimin e Kosovës, bënë bllokimin e tërë punës tjetër, gjë që popullit tonë ne vitin 1997-1998 i kushtoi shumë rende. Si me herët, sektori kërkoi që te vinte deri tek kontakti me Shtabin Qendror, për te cilin thuhej se ekzistonte, ndonëse edhe syri i thjeshtë e provonte te kundërtën. Gjatë kësaj kohe, ne Shoqatën e Shkrimtarëve te Shqipërisë, ku ishim duke mbajtur mbledhjen e Kryesisë, u futën ne mbledhje Azem Syla e Xhavit Haliti, Hashim Thaçi e Kadri Veseli si përfaqësues te Shtabit Qendror te UÇK-së. Ne këta i njihnim si ndëriidhës midis LPK- së dhe UÇK-së, ndërsa tani na deinin si anëtarë te atij organi i cili kurrë nuk është dëmtuar, ndonëse ishte gjendja tjetër, e kundërta e asaj. Dhe, për me tepër vinin për te thënë se UÇK-ja e ka bazën e vet politike, prandaj asaj nuk i duhej asnjë organizim tjetër politik, aq me pak Fronti. (Shënime nga puna e Kryesisë.)

Ky ishte për Kryesinë një "sihariq" jo edhe i papritur. Kjo lojë e sektorit ishte vënë re, por, që ne emër te luftës te shkohej kaq thellë, pa marre parasysh as viktimat, as dëmet materiale dhe shkatërrimet, kjo ishte e pakuptimtë. Te gjithë e kishim kuptuar se këta zotërinj gënjenin. Nuk kishte organ te ndërtuar te UÇK-së; ai u kooptua formalisht pas disa muajve, kur Azem Syla futi si zëdhënës te tij Jakup Krasniqin, por nuk ekzistonte as baza politike, përkatësisht subjekt i organizuar politiko-organizativ, për te mos folur për ndonjë Front te Hashim Thaçit e Kadri Veselit, përkatësisht te Azem Syles dhe Xhavit Halitit. Ata donin thjesht ne këtë mënyrë te bllokonin punën dhe ndërtimin e atij subjekti ne mënyrë ushtarake, duke dalë kundër bashkimit te subjekteve dhe organizimit te popullit tonë, pa dallim partie, bindjeje e krahine ne Frontin Çlirimtar te Kosovës. Dhe, forme me e mire për këtë bUokim ishte kjo: thirrja ne ato organizma.

Mbledhja ne Tiranë me këta zotërinj përfundoi me vendim që për këtë do te diskutohej e vendosej ne mbledhje te KP te LPK-së e cila ishte vendosur te mbahej ne gjysmën e dytë te muajit mars. Prej këtij momenti, pasi lëshuan disa komunikata, deri ne atë te 49, sektori ndaloi lëshimin e tyre {Komunikatat44-49). Prandaj UÇK-ja mbeti për me tepër se dy muaj (prill-qershor 1998) pa asnjë informacion. Ne këtë kohë u bllokua edhe dërgimi i kuadrit politik e ushtarak, përveç atyre që vinin ne shërbim te tyre, apo që kishin lidhje te ndryshme, krahas atyre famiijare edhe shoqërore, me këta anëtarë. Askush nuk mund te depërtonte ne radhët e UÇK-së pa u vënë ne shërbim te klikës, ose pa patur lidhje individuale me zonat ne vend.

Ne Tiranë lëshuam edhe vendimin për grupin e furnizimit, ku ngarkuam Mërgimin e Demin udhëheqës, ndërsa atë te furnizimit ku ishte Xhaviti udhëheqës, ndihmës Azemi e Raifi, si dhe grupin me punë me oficerët, ku ishte udhëheqës Ali Ahmeti dhe anëtarë Ibrahim- Kelmendi e Naser Idrizi (Projektvendimet e Kryesise). Përveç këtyre punëve, nuk është kryer tjetër veprimtari ne emër te UÇK-së. Ndërsa, me UÇK-në merreshim vesh vetçm nëpërmjet mjeteve te informacionit te cilat me moton "mbrojtja e pragut te shtëpisë", tregonin ne televizionin shqiptar (TVSH) kryengritjen popullore. Dhe, ne fakt, kjo luftë e popullit shqiptar ishte duke u vetorganizuar, fshat pas fshati e lagje pas lagjeje, ne formacione ushtarake te UÇK-së. Kjo luftë edhe u vetarmatos, sikundër edhe u financua nga populli ynë.

Me këtë nuk u ndërtua as UÇK-ja dhe as sistemi çlirimtar ne Kosovë. Ndërsa, grupi që ishte organizuar, ne maj bëri kooptimin e njerëzve ne Shtabin Qendror dhe me vonë doli edhe me përfaqësues politikë, sikundër i kemi dëgjuar ne mjetet e informimit.

[SabriA]

KAPITULLI IV

VEPRIMTARIA DHE PENGESAT PËR NDËRTIMIN E FRONTIT ÇLIRIMTAR NE KOSOVË

Periudha 1997-98 paraqet kohën me te rende ne tërë lëvizjen tonë çlirimtare te dekadave te fundit. Ne këtë kohë u diskutuan dhe u kapën shumë çështje nga ana e organeve te LPK-së dhe UÇK- së. Ato kalonin nga mbledhja ne mbledhje, herë tek UÇK-ja dhe herë te LPK-ja, si dy organe kryesore ne tabanin e organizimit tonë çlirimtar ne Kosovë. Por, as njëri dhe as objekti tjetër nuk arritën te kryejnë detyrën e vet.

Ne kuadër te diskutimeve u kapën disa çështje. Ato konsistonin:

- Se pari, ne përforcimin e UÇK-së me kuadër politik, organizativ e ushtarak, nëpërmjet te cilëve do te ndërtohej një ushtri pak a shumë, kuptohet sipas kushteve, profesionale.

- Se dyti, ne punën e madhe që kish bërë LPK-ja, jo vetëm ne prag a pas shpcrthimit te luttes se armatosur, por shumë me herët, që ne themeh'min e saj, ku ishte percaktuar Fronti Çlirimtar i Kosovës, si forme e organizimit te luftës çlirimtare ne vend.

- Se treti, ne përfshirjen e tërë masave shqiptare ne këtë luftë çlirimtare.

Me këto çështje ne balle ia filloi punës Kryesia. Ajo ishte e bindur se pa bashkimin e masave ne një subjekt çlirimtar nuk fitohej liria dhe pavarësia. Ky paraqitej si faktor përcaktues për fatet e çlirimit dhe te bashkimit mbarëkombëtar te te gjithë shqiptarëve.

1. Veprirntaria politike e juridike e LPK-së për ndërtimin e sistemit çlirimtar

Historia e luftrave çlirimtare te shqiptarëve ne periudha te ndryshme, por jo vetëm te shqiptarët, por te te gjithë popujt e robëruar, ka treguar se pa bashkim s'ka fitore. Çdo here kur populli shqiptar ka arritur te bashkohet, ai ka treguar force te madhe dhe është bërë i pathyeshëm përballë armiqve. Pa bashkim shqiptarët nuk do te kishin ekzistuar si komb, përballë armiqve te shumtë që kanë pasur gjatë historisë se vêt te lavdishme.

Një ide e tille kombëtare ishte sanksionuar ne dokumentet e organizatës, përkatësisht ne program dhe ajo me vendim kishte dalë si çështje kryesore nëpër çdo mbledhje te saj. Ne e dinim se bashkimi i popullit shqiptar ne trojet e pushtuara, ne një Front Çlirimtar te Kosovës (ky bashkim mund te quhej edhe me emër tjeter, si sistemi çlirimtar, sepse vetëm kjo kuptohet) nuk mund te arrihej lehtë dhe menjëherë. Ai do te krijohej dhe forcohej ne luftë me regjimin pushtues serb, me te cilin ishte duke u konfrontuar që prej një shekuiïi, duke bërë sakrifica te mëdha dhe te çdo sfere.

Ne luftëri tonë te madhe duheshin kapërcyer ndarjet ne subjekte politike, ne organizim e ne ideologji te ndryshme, ne llogari te bashkimit tonë ne një Front. Kjo mund te arrihej, por kërkohej punë këmbëngulëse, si me forçat politike e me masat shqiptare, ashtu edhe me vetveten, sepse ne ishim ata që e imciuam atë bashkim,. prandaj ne duhej ta ndërtonim atë bashkim ne sistemin çlirimtar te Kosovës, duke dhënë shembullin tonë.

Me këtë ide ia nisëm punës sonë te madhe.

a) Vepnmtsiria politike-shoqërore

Për te ardhur deri tek krijimi i terrenit për bashkimin e te gjitha energjive te kombit tonë, ne punuam ne shumë drejtime; u angazhuam ne bazën politike e shoqërore, për te vënë themelet politike, nëpërmjet te cilave qartësohej politikisht bashkimi ynë ne Frontin Çlirimtar te Kosovës. Këtu dhe për atë qëllim, asnjë lloj demagogjie nuk lejohej. Dihej se pa atë bashkim nuk mund te tërhiqeshin masat me vête. Prandaj, lypsej një platformë politike e cila te përcaktonte vijën politike te kombit tonë për realizimin e aspiratave te lirisë dhe te pavarsisë se shumëpritur kombëtare.

Me anën e këtyre dokumenteve, sidomos duke u lidhur me anë te veprimit te zjarrtë, aksionit dhe shembullit te trimërisë, sakrificës, përkushtueshmërisë, mendonim se mund te kapërceheshin pengesat e krijuara gjatë jetës shumëpartiake, ato midis veprimtarisë paqësore, aktive e luftarake dhe te çlironim vendin. Ne ishim te bindur se pa kombinimin e tyre, çështja jonë s'kishte ardhmëri.

Pikërisht për këtë, fill pas renies se shokëve, janar 1997, e kapëm këtë çështje për ta shqyrtuar. Kryesia ngarkoi sektorin politik e juridiko-shoqëror (Muhamet Kelmendin, Fazli Veliun dhe Emrush Xhemailin) si përgjegjës për te përgatitur anën politike te bashkimit te popullit tonë, pa dallim subjekti e krahine ne Front. Prandaj, pas një periudhe te shkurtër, çështja u paraqit përsëri ne Kryesi. Mirëpo, tash ishte veç materiali. Ne këtë material politik paraqitej përparësia politike, organizative dhe, ushtarake e sistemit unik çlirimtar ne Frontin Çlirimtar te Kosovës, përballë formes aktuale, ku kishim ndarje dhe konflikte midis politikës, organizimit e armes, midis forcave tona. Ne plan u kap se pari, ana politike e juridike:

1. Bazë e platformës politike e shoqërore duhet te jetë vulineti i popullit shqiptar te shprehur ne Referendumin e vitit 1992, pa lënë mënjanë aspiratën historike te kombit tonë për bashkimin e tij, ne një shtet kombëtar e demokratik te shqiptarëve.

2. Ky përkufizim juridik duhet te shkoj kah krijimi i platformës unike kombëtare, pavarësisht prej asaj që është sanksionuar ne programet e subjekteve, si forme e bashkimit, duke përcaktuar vijën unikale te bashkimit politik shqiptar.

3. Nëpërmjet saj lypset që subjektet politike, pavarësisht organizimit te pavarur juridik, te heqin dore dhe te shpallin marotorium mbi veprimtarinë e vetë politike, ne llogari te vijës politike që do te dalë nga bashkimi i tyre ne sistemin për çlirimin e Kosovës.

4. Ky vullnet për çlirimin e viseve tona dhe për realizimin e shtetit dallon ne mjete e forma te veprimtarisë, te cilat mund te tejkalohen, nëse kemi kërkesa unike, sepse çdo subjekt e di se pa kombinim te mjeteve e te formave te punës, midis atyre paqësore, aktive e luftarake, nuk mund te çlirojmë vendin dhe te arrijmë aspiratën e kombit.

5. Ne këtë bashkim ne Front, me rëndësi është që te mos kemi konflikte midis pardve, subjekteve e forcave që bashkohen, por te gjithë duhet te përfshihen ne platformën polidke, ne atë te çlirimit te shtetit dhe te bashkimit te popullit.

6. Nëpërmjet kësaj lypset ndërprerja e luftës politike kundër subjekteve politike, politikanëve e organizatave, ne mënyrë që me shembuj konkret te tregojmë qëllimin tonë politik, se mendojmë drejt dhe se shembull për këtë është veprimi ynë.

7. Platforma polidke, me këto pika kryesore, duhet te nxirret ne mbledhje te përbashkët (Kuvend), si vend ku do te marrin pjesë te gjitha subjektet me delegacionet e veta, pa përjashtuar as njerëzit e shkencës, te kulturës dhe me influence ne terren, te cilët duhet te ftoheshin dhe te merrnin pjesë si delegatë pa bazë organizadve" (Plam për ndertimin e sistemit çlirimtar (FCK), Ditari i MK).

Pas përkufizimit te tille politik u kalua ne anën organizative dhe ushtarake te platformës. Ne këtë dokument tregoheshin çështjet që e forconin luftën tonë, kur te bëhej unifikimi i te gjithëve, duke përfshirë edhe kuadrot ushtarake, ato organizative, politike e juridike, te gjithë. Me një dokument te tille tregohej edhe rëndësia e përhapjes se luftës çlirimtare ne tërësi, ne popull dhe vend. Dokumenti tregonte:

1. Me sistem krijohet bashkimi i forcave politike dhe te popullit tonë, pa dallim vendi e territori, ideologjie polidke dhe ndarjeve tjera.

2. Me këtë bashkim shtrihet rezistenca ne tërësinë e Kosovës, gjë që e detyron edhe armikun te ngrimcohet, forme kjo shumë e përshtatshme për luftën tonë çlirimtare.

3. Arritje e profesionalizimit te njësive ushtarake dhe armatimi cilësor, me arme moderne, jo te nivelit që i kishte armiku, por te përafërta me te.

4. Te goditej armiku shumë me ashpër dhe ne tërësi, duke i shkaktuar dëme te mëdha ne njerëz dhe ne material, si dy forma shumë te forta për te detyruar qeverinë serbe te pranonte shtetin e Kosovës.

5. Te përfitonte peshën e vêt pala shqiptare përballë qendrave ne bote" (Projekfplatforma e Kryesisë, 1997-98).

Paraqitja e këtyre ideve u miratua nga Kryesia dhe u vendos që mbi këto baza te përgatitej arsyetimi dhe te dilej para KP te LPK-së Dega j.v. për te marre vendim dhe për te zgjidhur grupin e punës që do te vazhdonte punën me subjektet. Paraprakisht u vendos te thirrej për konsultim Shtabi Qendror. Mbi këto baza dërguam edhe dy letra, te parafundit ne dhjetor te vitit 1997, nëpërmjet Azem Syles dhe te fundit, ne prill te virit 1998, kur kërkuam kontakrim me ta e, ne vend te tyre ne mbledhjen e Kryesisë erdhi Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli dhe ku, me ndihmën e Azem Syles dhe Xhavit Halitit, u nda tërësisht UÇK- ja nga sistemi dhe u shndërrua ne ushtri te grupit.

Mirëpo, para kësaj janë kryer edhe shumë veprime. Qysh ne vitin 1997, ne Kryesi dhe jashtë saj ne forma te ndryshme, ne biseda me anëtarët e sektorit, u paraqitën edhe dy pikëpamje nga
sektori: Se pari, ajo e Xhavit Halidt i cili ishte që UÇK-ja te dilte me përfaqësues politik, jashtë sistemit, duke caktuar Adem Demaçin si përfaqësues gjeneral. Kundër këtij mendimi, ishte Azem Syla i cili ishte për lidhje me disa força, jashtë UÇK-së, me ato që me vonë u ndanë nga LDK-ja dhe u riorganizuan ne LBD (Shënimet ne Ditar nga MK). Pot, pavarësisht nga kjo ndarje e sektorit te veçantë ne dysh, kur ishte fjala për te ndërtuar Sistemin Çlirimtar ne Front, ne mbledhje këta ranë dakord me anëtarë te tjerë te Kryesisë, ndërsa ne prapashpinë e kishin ndërtuar klikën.

Çështja e sistemit u paraqit zyrtarisht ne tetor te vitit 1997 ne KP te LPK-së, Dega j.v. Por, anëtarët e KP-së, me arsyetimin se nuk ishin te përgatitur për këtë çështje, kërkuan shtyrjen e saj.
Natyrisht, sektori politik duke u mbështetur ne dëshirën që kjo çështje te dilte sa me e përgatitur, propozuam që ajo te shtyhej. Ajo u bart ne mbledhjen tjetër, duke kërkuar që ne këtë mbledhje, kjo te shqyrtohej domosdoshmërisht. Por as ne mbledhjen e janarit te vitit 1998, ne Wüzburg, nuk u shqyrtua kjo çështje. Edhe këtu e shtymë këtë çështje për mbledhjen tjetër, e cila do te mbahej në Wintertur te Zvicrës, me datën 31.02.1998. Ne atë mbledhje u fol për sistemin, por jo gjerësfsht, sepse si ne mbledhjen e mëparshme, ashtu edhe këtu, u futën çështjet e raporteve midis grupeve te krijuara, gjë që bëri që te caktohej një mbledhje e një niveli tjetër, me shokët e caktuar dhe te interesuar për te kontribuar e marre pjesë enkas për këtë çështje. (Mbledhjet e KP Nentor 1997, shkurt 1998).

Mbi këtë vendim mbajtëm mbledhjen. Aty u analizua situata dhe u përcaktua vija politike. Mbledhja ishte dy ditore, me 20-22.02.1998 ne Bruksel. Aty u shqyrtua ne tërësi platforma politike, u dhanë mendimet mbi çështjet e paraqitura dhe u vendes që, te lëshohej një deklaratë e cila u hartua nga komisioni i zgjedhur ne mbledhje. Mbledhja dha kahjet e ardhshme te LPK-së dhe la te hapur çështjen e Frondt për Çlirimm e Kosovës. Pra, as këtu nuk u arrit që te merrej vendimi mbi çështjen e madhe te luftës sonë çlirimtare, sepse kundërshtimet ishin jashtëzakonisht te mëdha. Kishte edhe fërkime te thella edhe mosmarrëveshje te ndryshme. Ne mbledhje ishin pothuajse te gjithë anëtarët e KP. Kishte edhe te interesuar.

Sistemi çlirimtar u shtrua ne forme te Frontit ne mbledhjen e marsit te vitit 1998 te KP te LPK-së Dega j.v. Ne atë mbledhje, edhe pse ishim ne Tiranë paraprakisht, sikundër edhe u fol me lart, ata te sektorit nuk erdhën tare. Te gjithë e dinin qëllimin e kësaj mbledhjeje, por tashmë klika politike ishte ndërtuar, pavarësisht se nuk ishte shpallur. Atyre u duhej kooptimi i anëtarëve ne Shtabin Qendror te UÇK-së, zëdhënësi, që doli me vonë, bëri te njohur grupin politik që doli nga deklarimi i Hashim Thaçit me shokë ne mbledhjen e Kryesisë ne Tiranë, ne mars 1998. Nëpërmjet kësaj, u pa se po punohej për ndërtimin e një subjekd jashtë sistemit çlirimtar.

Ne mbledhje te KP te Degës, ky grup e kishte klikën e vet, atë te udhëhequr nga Bardhyl Mahmudi, Jashar Salihu dhe Agush Buja, te përkrahur nga disa te tjerë. Vija e pare, ajo e sistemit çlirimtar u mbrojt nga une, ne emër te Kryesisë, ndërsa vija e dytë, ajo e përfaqësimit politik, duke dalë Shtabi Qendror me deklaratë autorizonte personat me atë detyrë, doli nga Bardhyl Mahmuti. Për këto dy vija politike u diskutua dhe me shumicë votash u vendos ndërtimi i sistemit ne Kosovë me emrin Fronti Çlirimtar i Kosovës. Vija e përfaqësimit u refuzua. Kjo u vendos me vota. (Shënimet nga mbledhja e KP te LPK-së, mars 1998.)

Për te arritur deri tek ky vendim, une po sjell pjesë te diskutimit tim te bërë ne emër te Kryesisë se KP te Degës, si dhe mbi bazën e planit te bërë nga ai organ, për sistemin çlirimtar. Këtu, si tërësi plani është i gjatë, mirëpo për shkak se elementët janë te njëjta me ato që përmenda me lart, po ndalem ne disa çështje, te cilat i theksova ne mbledhjen e KP për Frontin. Aty, midis te tjerash thashë:

"Te dashur anëtarë te KP-së!

(...) Shteti i Kosovës nuk mund te çlirohet, nëse kemi ndarje midis forcave politike, atyre organizative e ushtarake (...) Çështja . nuk është te krijimi i një force te re, por te një subjekti çlirimtar që i bashkon te gjithë shqiptarët, pa dallim subjekti, vendi e lokaliteti ne luftën e madhe te kombil: tonë për çlirimin e vendit. Për te realizuar këtë, ju e dini se LPK-ja ka te sanksionuar ne program Frontin Çlirimtar te Kosovës, si forme te organizimit. Ajo gjendet ne program, ndërsa ne e kemi për detyrë për ta a realizuar.

Po si do te arrijmë tek çlirimi i vendit nëse nuk e futim tërë kombin ne një kryengritje te përgjithshme popullore? Dhe, as kjo nuk mjafton, po qe se nuk e kemi një udhëheqje dhe nuk zhvillohet. një luftë ne emër te shtetit dhe kombit. Po, ne këtë ndarje, kur dhe institucionet aktuale shtetërore nuk do te futen ne veprimtari luftarake, s'ka tjetër mënyrë, përveç ndërtimit te një Fronti Çlirimtar te Kosovës. Me këtë do te arrijmë te shtrijmë rezistencën e kombit ne tërësi, ne masat tona popullore dhe te fitojmë mbi armikun.

Ne nuk duhet te lejojmë që populli ynë te jetë i përçarë. Nëse ne luftën politike tolerohen fërkimet, kundërthëniet a mosmarrëveshjet, ne atë te armatosur, ato janë te tmerrshme dhe e dobësojnë frontin e rezistencës kundër armikut. E këtë ne nuk duhet ta tolerojmë si organizatë. Ne kemi perspekdvë vetëm nëse bashkohemi. Ne këtë qëndron e ardhmja e luftës sonë dhe kombit shqiptar, që është futur ne luftën e vêt te madhe, ne atë çlirimtare.

(...) Sistemi çlirimtar nuk u ndërtua deri tash ne Kosovë. Atë po e pengojnë shumë força, midis tjerash, edhe shumë nga "shokët" tanë, te cilët nuk janë këtu prezent (...) Ata nuk duan te "dinë" se Kosova dhe viset tjera shqiptare, pavarësisht se ku janë ato, janë te te gjithëve dhe vetëm te bashkuar ne një Front unik. Çlirimtar, pa dallim bindjeje politike, shtrirjeje territoriale dhe feje, vendi a lokalited kemi mundësi për te çliruar vendin tonë nga pushtuesit (...)

Nëse, pra, bëjmë përjashdme ne organizimin tonë, padyshim arrijmë tek:

1. Ndarja e polidkës me ushtrinë, e insdtucioneve te shtetit nga arma e vet, ajo e luftës, duke krijuar kështu ndarje, ne kohën kur duhet bashkimi i tërë forces sonë.

2. Pa sistem do te thellohen konfliktet ne kuadër te subjekdt shqiptar e adj politik, pikërisht ne kohën kur Kosovës i duhet unitet polidk, si organizativ dhe ushtarak, nën sistemin çlirimtar, duke u bashkuar këto subjekte, ne një bazë çlirimtare te forte.

3. Me mosndërtimin e shtedt çlirimtar po dalim para botes te pa ngritur dhe te paaftë për te ndërtuar një shtet me paru e sistem demokradk, me liri te gjera politike e demokradke, si një shtet që do te ndërtohet dhe zhvillohet me forçat e veta.

4. Mosndërdmi i sistemit çlirimtar po bën ndarjen e kërkesave politike, atyre shoqërore e kombëtare, duke krijuar vija te ndryshme te çështjes sonë, sikur me qenë fjala për dy a me shumë popuj a shtete, te cilët nuk kanë gjë te përbashkët me njëri-tjetrin.

5. Ndarja e mjeteve financiare nëpër fonde e subjekte, si dhe te mjeteve te tjera luftarake, gjë që e dobëson dhe do te dobësojë edhe me shumë bazën luftarake, si ne finança, ashtu edhe ne mjete, te cilat ne kushtet tona kanë roi dominues.

6. Ky mosunitet, me siguri, do te krijojë dëme me te mëdha, me shumë viktima e terror, e masa te tjera masakruese shumë te rënda, te cilat pas bashkimit do te bëhen përsëri, por me një intensitet me te ulët, sepse vête kompaktësia dhe uniteti ne luftë e krijon mbrojtjen tonë me te mire krahasuar me mungesën e sistemit.

7. Ky mosunitet dobëson edhe frontin e luttes, sepse ushtarët e vulinetarët nga ky mosbashkim, humbasim besimin tek forçat tona politike, madje edhe ushtarake, sepse shohin se edhe ne luftë nuk po bëhet bashkimi, gjë që e dobëson vulinetin.

8. Nëpërmjet kësaj dobësohet edhe me shumë pala shqiptare ne bote, tek subjektet te cilat do te intervenojnë dhe dobësohemi edhe përballë paies serbe, etj.

Natyrisht, këto çështje nuk mund te arrihen për një dite. Ato duhet te vihen nën bazat e tilla te sistemit, duke lënë mundësi dhe kohë që gjatë zhvillimit te luftës, ai te ndërtohet. Fronti për Çlirimin e Kosovës ndërtohet dhe profesionalizohet vetëm gjatë luftës, gradualisht dhe shkallë-shkallë, duke u ndërtuar juridikisht. Sistemi nuk është diçka që krijohet brenda dites. Ai do punë, unitet dhe veprimtari konkrete luftarake. Te tëra këto virtyte i ka lufta jonë. Ne kemi força te mjaftueshme, qoftë politike, qoftë organizative, qoftë ushtarake, qoftë te tjera. Ato duhet vetëm t'i bashkojmë ne një tërësi politike e juridike-ushtarake. Për këtë jemi te përcaktuar si organizatë dhe jashtë kësaj nuk kemi te drejtë programore për te vepruar" {Diskutimi mbi Projektrregulloren e FÇK, mars 1998).

Çështja e sistemit u hap si problem kryesor për diskutim ne KP te LPK-së Dega j.v. Pâti ide e mendime te kundërta. Kishte edhe propozime dhe miratime te kërkesës Kryesore te Degës për
FÇK-në. Dhe, përveç kësaj, u paraqitën nga disa anëtarë edhe kundërpropozime, te cilat shkonin ne ekstremitete te thella. Por, mendimi me i ashpër dhe kundër propozimit për sistemin e shprehur, u paraqit ne emër grupit, ne mbledhjen e KP te Degës nga Bardhyl Mahmuti. Madje ai, si kundërpërgjigje dha shpjegime dhe bëri edhe propozime, ku përveç diskutimit, tha:

"Ky sistem është i mire, duke i marre për bazë dhe anët juridike, po nuk mund ta ndërtojmë, sepse subjektet janë kundër, sikundër edhe shumë politikanë te tjerë, prandaj propozoj që Shtabi Qendror i UÇK-së te dalë me komunikatë a dekiaratë politike dhe te autorizojë grupin e njerëzve për te mbrojtur politikisht UÇK-në, si përfaqësues politik". (Shenimet nga diskutimi ne KP te LPK-së.)

Këto dy çështje u diskutuan dhe me vota u vendes ndërtimi i sistemit me emrin "Fronti Çlirimtar i Kosovës". Për te realizuar këtë u caktua edhe grupi i punës nën udhëheqjen time (Muhamet Kelmendit). Natyrisht, për shkak te punës se madhe u caktua edhe ndihmesat, si Emrush Xhemaili, Adem Grabovci e Ali Ahmeti, te cilët do te punonin për këtë çështje (Vendimi i KP, mars 1998). Këta edhe ia nisën punës për ndërtimin e sistemit çlirimtar, por menjëherë u bë bllokimi nga sektori i rëndësisë se veçantë. Për te realizuar atë dekiaronin "UÇK-ja e ka Shtabin Qendror, e ka bazën e vet politike, juridike e organizative, udhëheqjen politike jashtë^LPK-së, si bërthamë udhëheqëse e saj". (Shenimet nga mbledhja e KP.) Me këtë bazë ata bllokuan ndërtimin e FÇK-së.

Por, përkundër kësaj, mbi vendimin e KP, para MP te LPK- së, me 14.04.1998, iu shkrua nga ana ime, ne emër te sektorit politik te KP, te vetë Kryesisë dhe te grupit te punës te cilin une e
udhëhiqja, Shtabit Qendror te UÇK-së, kjo letër:






[b]"Kryesia e KP te LPK-së Dega j. v. për


Shtabin Qendror te UÇK-së[b]

Te dashur shokë!

LPK-ja është duke epercjelle me vemendje aktivitetin luftarak te UÇK- së dhe ne varesi nga ajo gjendje i ka vënë ne shërbim te luftës dhe te UÇK-së te tëra forcat e saj mendore, politike, fizike e ushtarake, veç atyre financiare. Por, kjo nuk mjafton ne luften tone te madhe, përballë organizmit, armes dhe forces që ka armiku i yne.

Ai është pergatitur për te na zhdukur. Masakrat e Drenicës dhe vrasjet ne kufirin shqiptaro-shqiptar (ne rrethin e Gjakovës dhe Deçanit) flasin se kemi te bejme me një arme profesionale serbe, dhe vetëm te unifikuar politikisht, te organizuar ne bazë kombëtare, ku te kemi bashkimin e te githëve, pa dallim subjekti, krahine e ideje, kemi mundësi ta shndërrojmë Kosovën ne varrpër forçat pushtuese serbe. Ne te kundërten, do te kemi kufi yme ne luftë, ne força dhe bllokime te mëdha ne vend. Kjo nuk duhet lejuar.

Shokë!

Çeshtja jonë, pas shpërthimit te konfliktit te armatosur ka marre rrugën e vështirë, edhe te një lufte mbarëkombëtare. Kjo na detyron që te takohemi dhe te diskutojmë për detyrat qe dalin para nesh. Ne, ne LPK mendojmë se duhet te punojmë:

1. Për te bërë bashkimin politik e shtetëror-ushtark te tërëpopullit tonë ne sistemin çlirimtar (Front Çlirimtar te Kosovës si forme e vetme e organizimit, adekuate për te luftuar me sukses armikun.

2. Nepërmjet kësaj kërkohet qe te caktojmë qartë vijën politike te luftës, mbi te cilën duhet te bëjmë mobilizimin e te githa masave sbqiptare, madje edhe te tjerëve ne sistem çlirimtar.

3. Te punohet për profesionalizimin e radhëve te UÇK-së me forca te kualifikuara ushtarake oficerët, të cilat i ka populli jonë, për te cilat nga qeveria e Bukoshit dhe sektori i rëndësisë se veçante, që është edhe i UÇK-së, nuk po lihen t'i angazhojmë.

4. Te arrijmë ndërtimin e sistemit te logistikës.

5. Te bëjmë ndërtimin e sistemit te financave mbi një bazë unike.

6. Te pumymë se bashku, ne emër te LPK-se dheju në emër te UÇK-së për te reali^yar kèto detyra te mëdba, te cilat janë te domosdosbme për luftën tonë.

7. Për këtë qëllim te organisme grupin e punës, grup që duhet te dalë pas diskutimeve te subjekteve te theksuara, ne bashkëpunim mes subjekteve tona.

Çështje te tilla domosdoshmërisht duhet te shqyrtoben bashkarisht. Që këtej, vimë tek mendimi se popullit tonë i duhet domosdo një organizim në nivel shteti. Luftes sonë çlirimtare i duhen te tëra forcat, çdo subjekt dhe çdo njeri, prandaj kërkohet te punohet në bashkimin tonë, ne mënyrë që lufta çlirimtare te fitojë karakter shtetëror.


Presim përgjigen tuaj. Takimi mund te bëhet në Kosovë.

Për grupin e punës,
nënkryetari i Kryesisë M. Kelmendi"

(Letra e dërguar ne emër te Kryesisë, prill 1998)

Kjo letër iu dërgua Shtabit Qendror nëpërmjet Xhavit Halitit. Por as kësaj kurrë nuk i janë përgjigjur. Ndoshta, edhe kjo e ka pësuar fatin e letrave te tjera.

Asnjëra prej këtyre veprimeve nuk korri sukses. Puna për ndërtimin e sistemit u bllokua. Ndërsa, fill pas kësaj u mbajt MP e LPK-së Dega j.v. ne datën 01 dhe 02.05.1998. Ajo, sikundër do te shohim, shërbeu thjesht si vend për te shkatërruar çdo gjë, kuptohet ne emër te Shtabit Qendror, i cili deri ne kooptimin e anëtarëve, maj-qershor, nuk ekzistonte. Ne shtab ishin dy a tre-katër veta që vërtiteshin ne Tiranë.

b) Veprimtaria juridike dhe orgnizative

Krahas punës që u bë ne aspektin politik e shoqëror, nga sektori politik u punua edhe ne fushën juridike e organizative. Kur përmenden këto sfera, zakonisht mendohet se çështje të dilla rregullohen dhe përcaktohen juridikisht, me dokumente dhe e sanksionojnë atë organizativisht, duke i dhënë karakterin e subjektit.

Ne këtë anë dolën disa detyra. Kush do te merrte pjesë ne mbledhje? Dhe, çka po organizonim?

Pyetjes se pare iu dha përgjigje nga vetë jeta politike dhe shoqërore shqiptare. Vetë fakti se donim te krijonim një sistem te përbashkët çlirimtar, duke organizuar Frontin Çlirimtar te Kosovës, paraqiti si te domosdoshëm pjesëmarrjen e te gjitha forcave politike te organizuara, pavarësisht nga koha e organizimit, madhësisë dhe pozitës që kishte subjekti. Kuptohet se ishim edhe për pjesëmarrje te disa forcave me influence ne jetën shoqërore, kulturore e shkencore te vendit, si te shkencëtarëve, intelektualëve me zë dhe veprimtarëve te vyeshëm te jetës, duke i dhënë vend ne Front për pjesëmarrje ne Kuvend, si dhe pleqve me influence ne tërë hapësirën shqiptare.

Por, nga kjo rregull kishte edhe një përjashtim. Ne fakt duhej, ne marrëveshje me subjektet e tjera, te përcaktoheshin kushtet kur nuk kishte te drejtë te merrte pjesë një subjekt a individ ne
bashkim, duke përcaktuar edhe shkaqet. Ne mendonim ne këto kushte, për te cilat duhej te merrej edhe dakordimi i subjekteve.

Ato ishin:

1. Subjekti a individi te jetë për pavarësinë e Kosovës dhe te popullit shqiptar.

2. Ato te mos jenë kundër masave a formave që lejon etika kombëtare dhe ndërkombëtare e aktivitetit kur një popull a shtet është i pushtuar dhe lufton për lirin e vêt.

3. Nëse njëri a tjetri subjekt janë vënë ne shërbim te armikut dhe bashkëpunon me ta ne fusha te ndryshme, duke i shkaktuar dëme popullit tonë dhe luftës se tij.

4. Shpallja publike e moratoriumit politik për subjekt, pa e shuar atë, por duke ndaluar veprimtarinë për një kohë, deri sa te realizohet çlirimi i vendit dhe te shkohet ne zgjidhje (Projektvendimet e LPK-së, 1997198).

Me anën e këtyre kushteve përcaktohej edhe mënyra e pjesëmarrjes. Çdo subjekt që i plotësonte këto kushte, pavarësisht se ishte subjekt politik a organizativ, si person me influence dhe vetë qeveria, a ndonjë institucion tjetër i shtetit, kishte te drejtë te merrte pjesë ne Kuvend te Frontit për Çlirimin e Kosovës me delegatët, për te ndërtuar sistemin çlirimtar. Kufizime te tjera juridike e politike, apo shoqërore nuk kishte. Duhej te ishte edhe vullneti për sistem çlirimtar i subjektit. Ndërsa, ato subjekte, individe, etj, që nuk i plotësonin këto kushte, duhej te mos ftoheshin ne mbledhje.

Por, përveç kësaj, duhej caktuar edhe vendi dhe koha e mbledhjes. Për atë duhej te kishim rregullore, komisione e grupe pune. Për çdo gjë duhej te kishte edhe dispozita te veprimit. Ne këtë dokument duhej te përcaktohej forma e zgjedhjes se udhëheqjes se mbledhjes, numri i Kryesisë se punës se mbledhjes, komisionet, si ai i çështjes politike e shoqërore, ai i anës statutore e programore, ashtu edhe komisioni i rezolutave, i dekiaratës politike për sistem, si dhe vetë i zgjedhjeve te organeve te pushtetit. Ne veçanti, duhej te përcaktohej mënyra e zgjedhjes.

Te gjitha këto çështje duhej te rregulloheshin me rregullore. Prandaj, u autorizua grupi i punës i cili duhej te vihej ne kontakt me subjekte te tjerë, me njerëz me influence etj. Grupi i punës kishte për detyrë vetëm sjelljen deri ne Kuvend te delegatëve te subjekteve pjesëmarrëse. Te gjitha gjërat e tjera, ndërtimi i sistemit, vetë Fronti Çlirimtar i Kosovës, zgjedhjet e qeveria çlirimtare, ishin çështje që duhej te diskutoheshin e te vendoseshin ne Kuvend. Nëpërmjet kësaj jipej edhe përgjigjja ne anën juridike te ndërtimit te sistemit, ajo çka po ndërtonim, por këto duhej te dilnin vetëm ne mbledhje. Grupi i punës kishte për detyrë përgatitjen, mund edhe te propozonte, por flalën e fundit e kishin delegatët.

Ne këtë procedure te përcaktuar juridike u bë bllokimi i punës. Mbeti e tërë puna përgjysmë, pa ndërtimin e sistemit çlirimtar, kurse ne anën tjetër u bënë ndërtime grupore, ndërtime që shkuan duke i keqësuar e ashpërsuar marrëdhëniet.

2. Lufta për marrjen nën kontroll te UÇK-se

Vazhdon)

[SabriA]

2. Lufta për marrjen nën kontroll te UÇK-së

Fill pas janarit te vitit 1997, u pa se ne kuadër te forcave te ndryshme lindën ide te kundërta. Ato shkuan duke u fërkuar njëra me tjetrën dhe, arritën deri ne ndarje dhe krijimi te veprimeve te kundërta, te cilat çuan edhe tek organet e veçanta.

Nëpërmjet kësaj u krijuan gradualisht tre grupe:

1. Grupi që vepronte ne bazë te programit te LPK-së për te ndërtuar Frontin Çlirimtar te Kosovës, si forme e mjet që te realizonte bashkimin e tërë forcave shqiptare.

2. Grupi që ishte i lidhur me força që u ndanë nga LDK-ja, që ishin kundër atij sistemi, por që thirreshin ne qeveri, ne mënyrë që te përfitonin ne kohë për t'i vendosur forçat e veta ne udhëheqje te UÇK-së.

3. Grupi që u ndërtua mbi bazën e përfaqësimit politik, i cili edhe korri sukses ne bashkëpunim me grupin e dytë, për kompromise për te zhdukur vijën e luftes çlirimtare. E tërë analiza e çështjeve që do te pasojnë do te bëhet nëpërmjet analizës se këtyre grupeve. Ato, që kanë qenë faktorë që nuk u ndërtua sistemi çlirimtar, janë bashkëvepruesit e tërë gjendjes se rende te krijuar ne fushën organizadve, atë ushtarake dhe financiare. Natyrisht se, kësaj i kanë ndihmuar edhe shumë força te tjera, te cilat do te vihen ne spikamë me poshtë, ne kapitujt e tjerë, te këtij libri.

a) Lufta për sëndertimin e sistemit çlirimtar

Lufta për te mos ardhur deri tek ndërtimi i sistemit çlirimtar, organizimin e Frontit si organizëm me te lartë, brenda te cilit do te ndërtohej qeveria çlirimtare, ne kuadër te LPK-së, u duk ne fillimit te vitit 1997. Fill pas janarit te atij viti, u bë një luftë jashtëzakonisht e madhe dhe ne mënyrën me te fshehtë, jashtë çdo rregulli organizativ, shoqëror e luftarak. Ajo ishte, thjesht, luftë shkatërrimtare:

a) Se pari, ne dëmtimin e luftës sonë çlirimtare, duke moslejuar ndërtimin e sistemit dhe përforcimin e UÇK-së me kuadër ushtarak, politik, et).

b) Se dyti, ndaj vetë shokëve te LPK-së, te cilët kishin merita te padiskutueshme për ndërtimin e UÇK-së, ndaj te cilëve ne formën me te ulët u hapën thashethemet mbi akuzat me
monstruoze, si " »trdhtar », « elementë destruktive » e “vrases”.

Për te realizuar dhe ndërtuar grupin politik e organizativ individualist jashtë çdo rregulli organizativ e luftarak, ata zyrtarisht, deri ne mars te vitit 1998, nuk dolën kundër Kryesisë se Degës. Përkundrazi, ishin vetë ata që i mbronin pikëpamjet e LPK-së, qëndrimet e vendimet te cilat dilnin nga mbledhjet. Deri ne këtë kohë u bë një luftë shumë konspirative, sepse kërkohej ndërtimi grupor ne emër te organizatës e kundër saj dhe, pastaj pritja e momendt për te shkuar ne luftë frontale.

Gjatë kësaj periudhe u krijuan dy grupe ne formën me te fshehtë, te cilët mund te kuptoheshin vetëm nëpërmjet diskutimeve, jo nëpërmjet votes, as qëndrimeve zyrtare që mbanin. Kështu, u krijua grupi i Xhavit Halitit, ne te cilin bënin pjesë Adem Grabovci, Bardhyl Mahmuti e Jashar Salihu. Ne grupin tjetër ishte Azem Syla udhëheqës, prapa kishte Hashirn Thaçin, Mehmet Bislimin, Kadri Veselin dhe Agush Bujën. Vetë ky ndërtim i këtyre dy grupeve, ndau dhe krijoi edhe grupin tjetër, i cili nuk ishte grup, por udhëheqja e Degës kundër se cilës u bë një luftë e madhe. Qëllimi i përbashkët i tyre ishte: likuidimi i udhëheqjes se Degës, për te shkuar ne përjetësimin e interesave individualiste, te ngushta e armiqësore, kuptohet ne emër te UÇK- së dhe luftës, por kundër saj sa edhe vetë armiku.

Dy grupet e para bënë bllokimin e tërë aktivitetit ne drejdm te realizimit te planit polidk te LPK-së për ndërdmin e sistemit çlirimtar. Ato, ne mbledhje, (deri ne MP te LPK-së, madje as aty nuk dolën kundër ndertimit te Frontit), bllokuan tërë punën ne ndërdmin e tij. Për te arritur tek kjo, ne mars te vitit 1998, ne Tiranë, ne mbledhjen e Kryesisë, dolën nëpërmjet gojës se Hashim Thaçit dhe Kadri Veselit ideja se "UÇK-ja tashmë ndahet nga LPK-ja jashtë vendit. Ne Kosovë e kemi krijuar LPK-në dhe prandaj nuk e kemi nevojën tuaj. UÇK-ja e ka bërthamën e vet, prandaj nga sot e tutje nuk keni te drejtë te veproni ne emër te UÇK-së" (Nxjerre nga shénimet e mbledbjes se Kryesisë se LPK-së Dega j.v. te vitit 1998).

Me këtë dekiarim u pajtuan te dy udhëheqësit e grupit, si dhe vetë Adem Grabovci i cili deri ne këtë kohë nuk e kishte treguar pozicionin e vet. Ne këtë moment ai doli kundër e hyri ne grupin e Xhavitit. Kundër ishte Fazli Veliu, Muhamet Klemendi, Emrush Xhemaili, Ali Ahmeti dhe Rexhë Ibërdemaj. Por, pavarësisht kësaj, këtu u bë bllokimi i tërë i punës. Ne për
këtë shkak thirrëm mbledhjen e KP te LPK-së, por as ne mbledhje nuk erdhën zotërinjtë udhëheqës. Ndërsa, veglat e tyre, Hashimi e Kadriu nuk ishin anëtarë.

Ne mbledhje te KP te Degës se LPK-së doli vendimi për te vazhduar punën për ndërtimin e sistemit çlirimtar. Ata, nëpërmjet Bardhylit, Jasharit, Bislimit e Agush Bujës nuk arritën te ndalin çështjen e ndërtimit te sistemit. Paraqitën edhe propozim te kundërt, por nuk u aprovua. U nxorr vendimi për ndërtimin e Frontit Çlirimtar te Kosovës. Vetë ky fakt i tmerroi se tepërmi, prandaj, ata ndërmorën aktin me te skajshëm, atë te thirrjes se MP te LPK-së, jashtë vendimit te Kryesisë, ndërkohë që ajo ishte ende ne punë ne Tiranë mbështetur ne Statutin e saj, ku përcaktohej mbajtja e saj ne dy vjet. Natyrisht, ai propozim u kundërshtua, jo pse ishim kundër, por pse ishte gjendje e jashtëzakonshme, e tërë Kryesia nuk kishte marre pjesë ne mbledhje dhe nuk kishim kohë për te përgatitur mbledhjen. Por, kjo te zotërinjtë politikanë nuk luajti roi, sepse veglat e te dyja grupeve, te cilët ishin anëtarë te KP te Degës, kishin vendosur zhdukjen e organizatës. Ata ishin futur edhe ne komisione te programeve te verifikimit te mandateve, vetëm e vetëm për te krijuar terrenin për zhdukjen e te tërë vijës se LPK-së. Këtë nuk e arritën.

U thirr Mbledhja e Gjashtë e Përgjithshme. Ishte caktuar edhe komisioni për përgatitjen e dokumentave dhe te vetë mbledhjes. Dhe, sikundër thashë, përsëri ne "udhëheqje" doli Bardhyl Mahmuti, Billal Sherifi, Agush Buja e Jashar Salihu. Koha ishte shumë e shkurtër. Ishte thuajse një muaj. Por, edhe gjatë kësaj kohë, Kryesia mbajti mbledhje dhe i futi ne veprim tërë mekanizmat e veta, për te shpejtuar procedurën e thirrjes se subjekteve ne diskutim. Ne iu drejtuam përsëri kompetentëve te UÇK-së. Ata nuk dhanë përsëri përgjigje. Duket se ishte zgjedhur rruga e bllokimit te çdo iniciative deri ne mbledhje. Por, përkundër kësaj, ne këtë kohë u lëshua thirrja e LPK-së drejtuar tërë subjekteve politike shqiptare, brenda e jashtë atdheut. Me këtë thirrje kërkohej që te gjithë te dilnin ne anën e luftës për çlirimin e vendit tonë, te UÇK-së, dhe bëhej thirrje që subjektet politike, organizative, etj, tu përgjigjeshin kërkesës për ndërtimin e Frontit për Çlirimin e Kosovës. Kërkohej, gjithashtu, që ato te bënin presion. Për këtë u përcaktua koha edhe vendi i mbajtjes se Kuvendit themelues. Ne thirrje tregohej edhe pozita ushtarake dhe ndërkombëtare e Kosovës. (Thirrja e LPK-së mars 1998).

Ne thirrjen e tillë nuk u përgjigjën.

Duke vepruar kështu ne fakt iu dha përkrahje grupit politik anti-Front që po ndërtohej. Jo vetëm subjektet shqiptare politike ne Kosovë, ato nën sundimin maqedon e malazez që nuk u përgjigjën, por me punën e vête qeverisë se Bukoshit kjo u luftua. Qeveria e Bukoshit bëri bllokimin e UÇK-së ne çështjet me kryesore. Ajo, si me mjete financiare dhe me veprimtari politike parciale, anti-Front, ashtu edhe me kuadër ushtarak, te cilët i futi nën kontroll dhe nuk i la për te shkuar brenda vendit, ne Kosovë ne kuadër te UÇK-së, krijoi situatën konfliktuale dhe shumë te përshtatshme për grupet që ndërtoheshin. Me ato, ajo e hapi dhe e përforcoi me shumë luftën kundër nesh. Ne veçanti, kur zoti Rugova e cilësoi UÇK-në ne vepër te huaj, ne mos edhe te qeverisë serbe te Beogradit, tërësisht jashtë interesit te Kosovës, dhe kur ne luftë u mbajtën zgjedhjet për Kuvend e president të Kosovës (mars 1998), ra shumë vullneti për Front. Pse? Sepse, këto dy elemente u morën si shkak dhe u hap akuza kundër nesh me thënien: "Ja se me cilat forca duan te ndërtojnë Frontin". Kuptohet se këto akuza nuk thuheshin ne mbledhje, por rrugëve, nëpër këshilla, ne UÇK-ë, ne Tiranë, etj. Nëpërmjet kësaj u hap urrejtja ndaj nesh dhe filloi lufta e ashpër.
Ne mbledhjen e Përgjithshme te LPK-së doli KP i saj. Ne emër te akuzave ndaj Kryesisë se vjetër, mbi bazat e « vrasjeve te shokëve, mos nënshtrimit ndaj organeve brenda vendit, heqepërdorimeve dhe konflikteve te brendshme » te bëra nga Hashim Thaçi, tani udhëheqës i klikës që i futi nën ombrelle te dy grupet, pushoi se vepruari dhe u zgjodh Kryesia Teknike me kryetar Bedri Islamin, anëtarë Bardhyl Mahmutin, Jashar Salihun, Agush Bujën, Mehmet Bislimin, Sabri Kiçmari dhe Rrahim Ramën. U "zgjodh" kjo Kryesi për një periudhë prej disa jave, maksimalisht: një muaj, deri ne shqyrtim te akuzave. Por ajo vazhdoi për muaj, deri ne korrik, kur une dhashë dorëheqjen nga organet e zgjedhura te LPK-së. Madje, kjo Kryesi, me këtë kryetar kishte si qëllim te saj vetëm bllokimin e punës se ndërtimit te sistemit çlirimtar ne Kosovë (FÇK), çështje e sanksionuar ne Programin e LPK-së.

Me këtë, faktikisht, përfundoi veprimtaria për ndërtimin e Frontit. Ne nuk kishim me kompetenca, ndërsa Kryesia Teknike për tre muaj, pas mbledhjes se fundit, me 7 maj 1998 ne
Shtutgard, nuk mbajti asnjë mbledhje. Ishte i kotë intervenimi, sepse ne fakt kryetari i saj kishte marre për detyrë mosthirrjen e mbledhjes, ne mënyrë që grupet te konsolidoheshin. Kjo
periudhë shënon edhe rënien e LPK-së si organizatë. Ne fakt, kështu edhe u bë. LPK-ja mbeti si organizatë vetëm formalisht (Shënime nga mbledhjet e KP te Deges).

Ndërsa, ne UÇK-ë u kooptuan anëtarë te rinj, ata që i shërbyen asaj klike. Shumë prej tyre u angazhuan ne detyra te reja, ndërsa LPK-në e shndërruan ne servis financiar. Për çështje politike doli grupi prej pèse vetash si përfaqësues politik, ku u fut edhe Bardhyli e Jashar Salihu. Po ne këtë moment doli edhe zëdhënësi i UÇK-së.

Kjo shënon datën e fillimit te fundit për sistemin çlirimtar ne Kosovë.





b) Dega e LPK-së vepronte kundër programit te vet politik

Lufta për ndalimin e ndërtimit te Frontit Çlirimtar te Kosovës dhe te zhdukjes e likuidimit te LPK-së, është bërë pothuajse njëherazi. Une e shtjellova sistemin paraprakisht, sepse ka rëndësi me te madhe, ndonëse prej kësaj (LPK) varej edhe ajo.

Megjithatë, ne këtë luftë te ashpër u hap edhe lufta kundër LPK-së. MP e Gjashtë e LPK-së Dega j.v. u bë edhe për te shkatërruar veten. Komisionet nuk kishin punuar fare. Asnjë dokument nuk ishte përgatitur. Çdo gjë kishte mbetur si me pare, prandaj që ne ditën e pare, me 01.05, ashtu edhe me 2.05.1998, u pa se bëhej fjalë për grusht politik kundër Kryesisë, ne mënyrë që këto dy grupe te krijonin mundësinë për te ndërtuar bashkërisht një klikë politike ne emër te Shtabit Qendror te UÇK-së, duke shkatërruar edhe LPK-në. Por, meqë kësaj klike i duheshin mjetet financiare dhe njerëzit e LPK-së ne bote, lypsej ekzistenca e saj, deri sa te arrihëj tek pavarësia e Fondit "Vendlindja Thërret". Prandaj u kalua ne qërim hesapesh vetëm me Kryesinë.

E vlerësoj te rëndësishme te them disa fjalë mbi zhvillimin e punimeve.

Mbledhja filloi me 01.05.1998. Vazhdoi dy dite, edhe me 02.05.1998. Me "vota" u zgjodh Kryesia e punës. Udhëheqës i saj u "zgjodh" Bedri Islami dhe Bardhyl Mahmuti. Ne Kryesinë
e punës nuk u arrit te futeshin njerëz sipas rregullores që ishte caktuar: një nga Kryesia, dy nga KP dhe dy delegatë nga mbledhja.

Kjo rregullore u shkel dhe grupashët propozuan këta dy zotërinj udhëheqës, si edhe Mehmet Bislimin, Agush Bujën dhe Ramizin anëtarë. Bedri Islamin e caktuan kryetar për te treguar se janë asnjanës, formë kjo jo e drejtë, sepse ai nuk e njihte fare organizatën, problemet dhe nuk ishte ne rrjedhojat e organizatës (Sbënimet nga MP e gjashtëe LPK-së, maj 1998). Vetë ky fakt flet se ai ishte vetëm vegël e tyre.

Ne fakt mbledhja përfundoi pa asnjë rezultat. Ajo që mund te theksohet është "zgjedhja" e anëtarëve te KP, pa kritere, sipas idesë: "'kush propozon edhe futet ne liste". U nxorën edhe disa rezoluta politike, por ato ishin formale, sa për te thënë se është punuar diçka, krejtësisht ne fushën e njohur te përkrahjes dhe vazhdimit te veprimtarisë çlirimtare. Ndërsa, KP nuk paraqiti fare referat ne mbledhje, spese ai që ishte përgatitur nga une ne bazë te vendimit te KP te Degës u ndalua, si i ashpër përballë UÇK-së dhe Tiranës zyrtare, ndonëse nuk kishte fare ashpërsi, veçse përmendeshin disa anë negative. Por, duke iu frikësuar hapjes se problemeve te brendshme, u tha se duhet ndryshuar, e meqë une nuk pranova, ndaj as që u lejua te lexohet.

Pikërisht për këtë shkak po sjell ne tërësi referatin. Ne te thuhej:

[i]" Të nderuar delegatë e delegate!

Gjendja ne Kosovë dhe ne viset e pushtuara shqiptare nga Mbledhja e fundit e Përgithshme e deri ne këtë MP te LPK-se Dega j.v. ka pësuar ndryshime thelbësore ne thyerjen e "rezistencës" pasive, asaj nënshtruese, duke dal ne lemin politik, aksional e çlirimtar, prej nga është duke u zhvilluar ne Kosovë lufta çlirimtare. Nga kjo, edhe ne aspektin ndërkombëtar ka kthesa positive, sepse çeshtja e Kosovës tani e disa muaj është bëre çështje kryesore ne politiken e organizmave e te shteteve ne bote.

Ne vitet që i kaluam, konstatohet nga LPK-ja se gendja politike ne Kosovë dhe ne vise, ka shkuar duke u kristalizuar politiko-organizativisht dhe ushtarakisht. Me aksionet që aktualisht po kryhen brenda periudhës se marre ne shqyrtim, ne territorin e ngushtë te Kosovës, shumeçka është sqaruar tek populli ynë. Me këtë duhet thënë se aksionet çlirimtare te UÇK-së ne vitet 1996/97 e 1998 kanë krijuar situatë shumë te favorshme politike për forçat çlirimtare, duke krijuar terrenpër veprimtari me te gère çlirimtare, si dhe duke ua vështirësuar punën "forcave" pacifiste. Ato duket se po shkojnë duke humbure likuiduar vetë, por ne këtë gjendje, për mos gjeten e mekanizmit te duhur luftarak, politikisht po mbijetojne.

Ne këtë gendje luftarake çlirimtare, edhe LPK-ja ka ngelur jashte rrjedhojave. Kryesia dhe KP i LPK-së Dega j.v. nuk ka asnjë information zyrtar nga radhët e UÇK-së, përkatësisht "Shtabi Qendror" i saj. Prandaj, duhet te përkujtojmë se analizat për gendjen ne terren vijnëjo mbi bazën e raporteve zyrtare, sepse nga Sektorii Veçantë i Kryesisë, nuk është raportuar, por mbi bazen e vrojtimit anësor te veprimtarisë çlirimtare.

Vëllezër e motra!

[Llapi]

Haliti: Nuk e kemi bërë atë që kemi mundur ta bëjmë


Prishtinë, 28 prill (Kosovapress) Time: 11 : 35

Anëtar i Kryesisë së Kuvendit të Kosovës, njëherit edhe anëtar i kryesisë së Partisë Demokratike të Kosovës, Xhavit Haliti, në një intervistë dhënë për Kosovapress, zbulon një sekret: se ka tendenca dhe përpjekje për t’i shtyer zgjedhjet parlamentare të tetorit, me arsyetim se nëse ndryshon formula e bashkëqeverisjës, atëherë standardet rrezikohen. Ai ka thënë se një pjesë e bashkësisë ndërkombëtare, Parlamentin e ardhshëm të Kosovës e shohin me formulën e bashkëqeverisjës. Xhavit Haliti, po ashtu flet për punën e Parlamentit, për mangësitë e këtij institucioni, për trazirat e fundit në Kosovë, kepërdorimet që janë bërë rreth tenderëve, idenë e Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës, si dhe për zgjedhjet parlamentare të vjeshtës.

[SabriA]

Vëllezër e motra!

Tani ne shtetin tonë është vendosur nga pushtuesi gjendja e jashtezakonshme. Ka territore (Drenica dhe Rrafshi i Dukaginit me Deçan e Gjakovë, pastaj Malishevë e Klinë), ku veç ka shpëthyer lufta e armatosur. Dhuna e terrori po vazhdon. Por, pas thyerjes se disa aksioneve te forcave pushtuese kundër UÇK-së ne Drenicë dhe ne fshatrat e brezit kufitar me shtetin ame ne nentor e dhjetor te 1997 dhe ne mars eprill 1998, rezistences kundër rrethimit ushtarako-policor, si dhe sulmit që po bëhet me 100.000 forca serbo-malazeze mbi Drenicën e fshatrat e Dukagjinit, keto te dyja janë bere qendër e rezistencës dhe e luftës çlirimtare.

Veprimtaria çlirimtare, përveç këtij territori ku po zhvillohet lufta, është zgjeruar dhe pritet te thellohet edhe ne Llap, duke u zgjeruar e shtrirë ne Gollake e ne viset tjera shqiptare te pushtuara nga sllavët ejugut. Tani atje kemi veprimtari aktive, veprimtari e cila i paraprin asaj çlirimtare. Dhe, për te kaluar tek ajo, popunohet shumë edhe ne viset e tjera te Kosovës. Prandaj, pritet që lufta te marre hov me te theksuar çlirimtar dhe te shtrihet ne terë territorin e shtetit tonë.

Delegatë te nderuar!

Sulmit te forcave pushtuese serbo-malazeze po i ndihmon shumë politika pacifiste ne Kosovë. Ajo duke e shfrytëzuar gjendjen luftarake dhe moskonsolidimin e radhëve tona, po shfrytëzon gjakun e popullit tonë për interesa vetjake; për te arritur gjoja ndonjë fitore si ajo e arsimit. Madje, për te treguar se është kunder forcave çlirimtare ka organizuar G. 15, një grup për bisedime me palen serbe, që është tërësisht kunder luftes çlirimtare dhe nuk ka te drejtë te përfaqësojë popullin tonë.

(Ja sesi kishin vendosur enveristët kosovarë ta mmarrin pushtetin duke kritikikuar „pacifistët“ e Rugovës për negociata dhe themelimin e G15, e në fakt organizatorë të këtij plani - G7 pra – ishin Mahmut Bakalli dhe Baton Haxhiu ne krye me prefektin e Kosovës, një serb besnik i devoteshëm i Millosheviqit me emrin Sanishiq (v.j. )

Kjo gendje po shkon në favor te pushtuesve. Që klika serbomadhe te arrinte te sulmonte terroristët shqiptarë, lëshoi pak ne arsim dhe filloi sulmin fashist mbi Drenicën me rrethina dhe disa komuna tjera, si Klinën, Malishevën e Deçanit, fshatrat ne brezin kufitar me shtetin amë, duke vrarë e masakruar me qindra shqiptarë. Por, krahas dhunës, Beogradi dërgoi delegacione pas delegacioneve ne Kosovë dhe zhvilloi edhe referendumin në Serbi, kunder paqes se vërtetë për ndërmjetësim ne bisedime, vetëm e vetëm që te përgatitej brenda dhe jashtë, ne bote, terren për sulme te armatosura mbi shqiptarët. The kjo veprimtari u kry dhe po zhvillohet në emër te luftes kunder "terrorizmit", se me "demokratët" shqiptarë kamundësi per bisedime dhe për te arritur tek "zgjidhja" e çështjes pa palë të tretë.

Forcat politike ne Kosovë, ende nuk po e përkrahin luftën çlirimtare. Kjo gë nuk mund te tolerohet, jo pse jemi kunder sistemit plural, porpse ky sistem kërkon unitet te plotë politik dhe çlirimtar. Prandaj, mbi te githa subjektet bie përgjegjësia politike e penale, sa kohë që nuk përkrahet dhe nuk ndifmohet politiko-ushtarakisht lufta çlirimtare nga këto forca, sepse pa një ndihmë konkrete vetëm luhet me interesat kombëtare të popullit tonë.

Pjesëmarrës te nderuar!

Edhe pse ka mungesë te infonnacioneve ne forme te raporteve zyrtare, LPK-ja ka dalë hapur ne përkrahje dhe në mbrojtje te UÇK-së, kuptohet edhe te aksioneve çlirimtare. Prandaj, e përkrah UÇK-ne moralisht, politikisht e financiarisht. Për këtë edhe ka krijuar fondin: „Vendlindja Thërret". Veç kësaj, disa herë ka dalë me qëndrime dhe ka lëshuar disa thirrje e deklarime publike drejtuar popullit shqiptar për te ndihmuar UÇK-ne me mjete, njerëz e forma te ndryshme që e shihen te nevojshme.

Tani mund te themi lirisht se forca kryesore, qoftë politike, qoftë ushtarake, qoftë vendore është bërë UÇK-ja dhe LPK-ja. Populli shqiptar po e lidh fatin e vet me ne. Prandaj, na mbetet ne që edhe ta ndihmojmë atë, përveç përcaktimeve tona te njohura edhe duke ndërtuar sistemin politik e shtetëror nëformën e Frontit Çlirimtar te Kosovës. Duke mos vepruar kështu, sektori i veçantë po e lufton vetë LPK-në, sepse po shkel mbi Programin tonë dhe ne vend te atij sistemi po ndërton grup!

Kjo nuk tolerohet.

Lidhur me këto, flet vetë situata aktuale. Ne Kosovë po luftohet, vriten e masakrohen shqiptarët, por nuk informobet askush, as opinioni i vendit; nuk lëshohet asnjë komunikatë; nuk përfaqësohen forçat çlirimtare ne vend dhe në bote. Ndërsa, UPK-japo nga kygrup i caktuarpër lidbmba]tje, JO nga UÇK-ja, pasi nuk dimë gjë, është lënë tërësisht anash, sikur te mos ekzistonte si organizatë që ka bartë barrën kryesore për shumë çësbtje që nga organizimi i UÇK-së.

Kjo nuk duhet te lejohet. Përkundrazi, duhet kërkuar që, urgentisht, te veprohet nga LPK-ja mbi bazen e vendimeve te KP për organizimin e Frontit Çlirimtar te Kosovës i cili do tëjetë bartësi kryesor i luftes. Mirëpo, për te ndërtuar këtë mekanizëm, duhet te ndërtohet edhe LPK-ja brenda vendit e cilapër shkak te negligences se sektorit te lidhmbajtjes, nuk është ndërtuar. Përmë tepër, çështja ka shkuar duke u vështirësuar, saqë aktualisht tëjemi ne një po^itë kur nuk kemi organizatë. Tani po punohet për te shkatërruar edhe Degën j.v.

Për kohën, pra, që po kalojmë, çështja e Frontit dhe e LPK-së duhet te jetë detyrë mbi detyrat dhe veprimtari kryesore.

Te nderuar delegate e delegatë!

Aksione politike e luftarake janë kryer edhe ne viset shqiptarë ne Maqedoni. Ato u pershëndetën nga LPK-ja, sepse kemi mendimin se ato i ndihmojnë cështjes se çlirimit te vendit tonë, sepse me ato veprime dhe aksione politike e kombëtare, po tregohet uniteti politik e organizativë, forca dhe rendësia e zgjidhjes se cështjes shqiptarë ne mënyrë unike.

Kemi mendim gjithashtu, se vazhdimi i veprimtarise politike te shqiptarëve ne Maqedoni e Mal te Zi, sikunder ne Shqipëri e ndihmon dhe e shpejton procesin e zgjidhjes se fështjes se Kosoves dhe n'ese nuk realizohet bashkimi komhëtar, realizohen tedrejtat konkrete politike kombetare, shteti i Kosoves. Te tregohet uniteti politik e kombetar i kombit tonë, kjo ka rendesi, per te treguar rrezikun që mund te vijë deri tek zgjerimi i problemeve dhe konflikteve te gjera luftarake ballkanike dhe prandaj edhe intervenimi nga bota per zgjidhjen e çeshtjes do te jetë me i shpejtë, nëse pikërisht veprohet me unitet te plote. Por, edhe kjo veprimtari, koha dhe vendi i saj duhet te analizhen mire. Këtë e provon situata aktuale. Dhe, nëfund, veprimtaria ne geresine tonë kombetare duhet te bebet tamam mbi percaktimin tonë politik.

Edhe veprimtaria e masave te gjera te popullit te Kosoves ka ndikuar ne ndryshimin e gjendjes politike, kuptobet ne favor te for cave çlirimtare. Mirëpo, përveç që ësbte perkrahur kjo veprimtari, EPK-ja ka kërkuar dhe po punon, që ajo veprimtari te zgjerobet edhe ne fushen politike, shoqërore e luftarake, duke paraqitur kérkesa politike e shoqërore-kombetare, si dhe ne vetë a ksi onet luftarake, d.m.tb. që protestat të jene aktive, te zgjerohen dhe te shtrihen ne tere Kosovën dhe ne masat sbqiptare.

Nje çështje tjeter që e ka percjelle LPK-ja jane "zgjedhjet" e "lira dhe demokratike" presidenciale dbe parlamentare ne Kosovë. Te githë ne e dimë qendrimin e LPK-se mbi zgjedhjet, sepse disa herë kemi dalur me qëndrime kunder tyre. Edhe ne maj te vitit te kaluar është thene nga LPK-ja se nuk ka zgjedhje te lira dhe demokratike, përderisa vendi është i pushtuar dhe lengon nen dhtinë e terror. Ky vendim mendojme se kafuqinë e vetjuridike edhe sot. Edhe para zgjedhjeve dolem kunder tyre. Kjo, per shkak te luftes ne vendin tonë.

Ne jo vetem qe jemi kunder "zgjedhjeve", por edhe nuk mund tepranojme forçat legale te perfaqësojnë Kosovën perballe subjekteve ne bote, sepse ashtu u krijohet terreni forcave nenshtmese per te vepruar ne emer te Kosoves; fitojnë ato legitimitetin per te vendosur, qofte edhe kunder vulinetit te kombit, si dhe duke mohuar forçat çlirimtare.

Natyrisht, këtu mund te tbubet se duam që ta lene Kosovën pa qeveri, organe politike e parlamentare, duam te luftojme vetë shtetin. Por, kjo nuk qendron. LPK-ja mendon se aktualisht Kosoves i duhet nje sistem I qendrneshëm juridik, politik e shoqëror, si dhe ushtarak. Nuk i duhen shtetit tonë organe shteterore sa per forme, por i duben organet shteterore per veprim te vendosur politik e ushtarako-çlirimtar. E kjo arrihet me ndertimin e sistemit politik shtetëror mbi bazen ushtarake dhe sipas gjendjes se jashtezakonshme, asaj çlirimtare, duke ndertuar Erontin per çlirimin e Kosoves. Vetëm ne kéte kuader mund dhe duhet te punohet.

Pjesëmarrës te nderuar!

LPK-ja ka mendimin se ky vit do te jeté viti vendimtar per çështjen tonë kombetare. Ne mendojme se as sbqiptaret, sikunder as pushtuesit nuk mund te durojne situaten aktuale, por do te veprojne.

Tari shihet boterisht se çështja jone ka marre hov te theksuar çlirimtar, e prandaj edhe armiku do te veproje kunder forcave çlirimtare. Mu per kete duhet që veprimet te intensifikohen, duke vepruar jo vetem ne fushat e deritanishme, por edhe ne ndertimin e sistemit dhe duke e ndihmuar konkretisbt luftën çlirimtare, duke i ndihmuar forçat brenda me njerëz e me ide politike, organizative e shteterore.

Dihet se problemet ekonomike e sociale, sanksionet dbe lufta e gjate i kanë dobesuar pushtuesit. Dhe, ky dobesim i pushtuesve. eshte faktor me rendesi ne lufte. Kesaj po i ndihmojne edhe marredheniet konfliktuale malazezo-serbe. Por, posaçerisht ne favor te çeshtjes shkon pzita strategike e viseve sbqiptare te pushtuara dhe interesat e shteteve te ndryshme perballe bapsires ballkanike, te cilat e kanë shtuar interesimin e qendrave ne bote.

Pikërisht kjo, dhe sidomos aksionet çlirimtare kunder forcave pushtuese kanë rritur interesimin e qendrave nderkombetare mbi çështjen shqiptare, sepse keshtu po bebet gradualisht edhe populliJ ne force serioze. Falë luftes sone çlirimtare, çeshtj a jone eshte futur si problem edhe ne kuader te Grupit te Kontaktit. Ky organizëm (shiko: SHBA-ne, Rusinë, Erancën, Gjermaninë, Angline, Italinë) mbajti tre mbledhje, te fundit me 29. 04.1998 ne Rome, por nuk arriti rezultate. Mirëpo kjo solli kthesë. Është vetë Rezoluta e KS mbi Jugosllavine per armet një Rezolute kunder Kosovës, se sa kunder Jugoslla vise. Edhe sanksionet tjera te G.K. nuk janë frytëdhënëse, sepse nuk e detyrojnë pushtuesin te beje lëshime.

Megithatë, ka rëndësi futja e Kosovës siproblem i GK dbe KS te 0KB- se, si dhe te organiznave te tjera botërore. Prandaj po viztohet kohe pas kohe Kosova nga delegacionet e huaja; po intervenohet mbi forçat ne konflikt dhe po kerkohet qé palet te tërhiqen nga pozicionet politike, sidomos Kosova nga pavarësia. Pritet që ky lloj presioni te thellohet edhe me shume, kuptohet sipas luftes që do te zhvillohet ne vendin tonë.

Ne bote është duke u krijuar një dualizem mbi luften tonë çlirimtare. Ka força, shtete e institucione që en de nuk kanë dhënë vierësim politik mbi veprimtarine tone çlirimtare, sikundër që ka força që e vierësojnë UÇK-në si force, "terroriste". Dhe, pikërisht, pse forçat legale dhanë vierësim negativ mbi aksionet çlirimtare ne Kosovë e ne Maqedom, ka filluar te lëkundet pozicionimi politik ne Kosovë e ne Maqedoni, ka filluar te lëkundet pozicionimi politik ne bote, tek qendrat e vendosjes, përballë UÇK-së. Por, ky pozicion do te varet kryesisht nga forcimi i subjektit shqiptar ne luftë kunder pushfuese sllavë. Sa me i forte te bëhet subjekti ynë politiko-organizativo-ushtarak, aq me shumë pyetet dhe vlerësohet pozitivisht ne zgjidhjen e çështjes dhe anasjelitas.
Ende, as SHBA-te nuk kanë qëttdrim për UÇK-në, si kunder as UE e shtetet, OSBE, etj. Por, rreziku për vierësim negativ (terrorist) do te rritet, për aq kohe sa ne nuk do te ndertojmë sistemin e tërësishëm çlirimtar me te gjitha organizmat dhe mekanizmat, për aq kohe sa lejohet sistemi formai politik e shtetëror në Kosovë. Pse? Sepse nuk mjafton vetëm ekzistenca e njëfuqie ushtarake, pa ndërtimin e sistemit politik, shoqëror e juridiko-diplomatik, atij organizativ dhe që vepron bashkë me atë ushtarak, ne mënyrë që çështja e çlirimit te rrjedhë si tërësi politike.

Delegatë te nderuar!

Edhe qëndrimet e shtetit shqiptar i ka përçjellur me vëmendje LPK-ja. Ketu duhet te përmendim pozicionin dualist dhe frikësues te shtetit shqiptar përballë forcave çlirimtare, përkatësisht UÇK-së. LPK-ja ka ftuar dhe bën thirrje në Tiranë që "zyrtarët atje te mos nguten me deklarat te pastudiuara, duke vierësuar forcat çlirimtare me epitete "kriminale" e te përgatitura nga shërbimi sekret serb. Nga zyrtarët, atje, LPK-ja kërkon që çështja jonë te vlerësohet drejt, si çeshtje çlirimtare dhe te ndihmojnë ne organizimin e UÇK-së, te cilën nuk po e përkrahin.
Por, edhe përkundër léshimeve te ti lia politike, LPK-ja mendon se shteti shqiptar po luan një rol pozitiv në informimin e opinionit te gjere botëror, përballë subjekteve ndërkombetare, etj. Ndërsa, për kohën që po kalon kombi ynë, kerkohet që informimi nëpërmjet RTSH-se te jetë objektiv dhe real, pa frikësime e devijim te luftes çlirimtare. LPK-ja ka kërkuar që i tërë informacioni mbi luften tonë te pasqyrohet drejt nga ana e mjeteve informative, sidomos nga RTSH-ja. Por nuk po ndodb këshfu. Edhe ne kontaktet me sbtetet ne rajon iftojmë 'grtaret e Tiranës, që te kené kujdes né qendrime, sepse prej tyre del edhe uniteti ynë.
LPK-ja nuk do konflikte me Tiranën, por nuk do te lejojë që çështja kombetare te injorohet e mohohet, ne llogari te kësaj apo asaj politike. Para kombit nuk ka asnjë infères tjeter me te madh se liria e bashkimi i vendit.

[SabriA]

Vëllezër e motra!

Duke e kapur çështjen shqiptare ne tërësi, ashtu si është paraqitur me lart, vijmë në përfundim:
Ne gendemi në fazen e nderrimeve te mëdha politike e kombetare; ne prag te luftes së përgithshme popullore, prandaj, para LPK-së shtrohen detyra te mëdha né fushen politike e juridike dhe aksionale si, ato te ndertimit te sistemit, te cilat urgentisht duhet te kryhen. Kemi mendimin se bashkërisht do te realizojmë pikësynimet tona çlirimtare.

Lavdi te rënëve për liri!
Rroftë UÇK-ja!
Rroftë LPK-ja!
Rroftë populli shqiptar!

27.04.1998 Kryesia e KP te LPK-së Dega j. v.[/i]


Une doja që me anë te këtij diskutimi. te hapja edhe ne MP te LPK-së temën mbi sistemin, vështirësitë e problemet e ndjeshme, doja te hapja temën e ndërtimit te Frontit dhe te punës antilëvizje te disa grupeve, ne mënyrë që delegatët te futeshin ne diskutime. Me këtë tërhiqja vëmendjen edhe ne punën aspak normale ne favor te zyrtarëve nga Tirana, sidomos ne drejtim te disa deklaratave që i kishin bërë si dhe ne çështjen e bashkimit te forcave shqiptare ne luftë te përbashkët, për te cilën une kisha fakte se ata po e luftonin këtë ide madhore historike.

Për këto shkaqe nuk u lejua leximi.

Ne mbledhje ishin pranuar edhe dy te ardhur, gjoja si te "deleguar" nga brenda, Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli. U hap diskutimi për pjesëmarrjen e tyre ne mbledhje. Ndërkohë që ata ishin prezent ne mbledhje, pasi m'u drejtuan disa pyetje, une thashë: "Këta te dy duhet me qenë këtu ne mbledhje si vëzhgues, sepse janë persona nëpërmjet te cilëve po bëhen shumë gjëra, qoftë te dëmshme, qoftë te mira, prandaj duhet lejuar" (Shënime nga MP e gashtë e LPK-së). Me këtë doja te tregoja se temat do t'i hap ne mbledhje. Por, kryesia e punës, nuk e lejoi atë. Këta u pranuan ne mbledhje, ndonëse ishte e qartë se dekiarimi im, pro a kundër, nuk luante as edhe një roi, deri sa ata ishin lejuar dhe futur brenda ne mbledhje dhe komisioni i verifikimit te mandateve, i udhëhequr nga Agush Buja, i kishte lejuar kundër rregullores.

Mbledhja e Përgjithshme përfundoi me "zgjedhjen" e anëtarëve te KP. U "zgjodhën" 31 anëtarë. Si zakonisht, pas kësaj mbledhje, thirret mbledhja e KP-së, me përbërje te re dhe anëtarët e KP te vjetër. Mbledhja bëhet e përbashkët dhe ne te bëhet kalimi i punës nga KP i vjetèr ne KP te ri, te zgjedhur. Por, ne vend te kësaj, këtu filloi lufta e ashpër, ende pa shkuar tek zgjedhja e organeve ne kuadër te KP te Kryesisë dhe udhëheqjes. Madje, Kryesia e punës se MP nuk lejoi sipas rregullores se KP te Degës, që Kryesia e vjetër e KP te udhëhiqte mbledhjen e pare te përbashkët te KP te Degës, sic ishte e drejtë ligjore para dorëzimit te punës se KP, por e udhëhoqi vetë si Kryesi e punës se MP, kundër dispozitave ne fuqi te organizatës sonë (Shenimet nga mbledhja eparee KP, maj 1998) . Ajo u bë me qëllim që te mënjanohej tërësisht udhëheqja e vjetër e LPK-së. Nëpërmjet kësaj krijohej terrent për grupe te punës, sepse u hapën çështje te cilat ishin aq te rënda, saqë nuk ecej përpara.

Këtu nuk ishte fjala nëse ishin te vërteta akuzat, insinuatat e gënjeshtrat që i përdorën, po vetë fakti si paraqiten aty. Sipas rregullores shqyrtimi i tvre bëhej nga një komision asnjanës, që dilte nga mbledhja dhe i përgjigjej asaj. Ky ishte edhe qëllimi i klikës, me akuzat monstruoze, tejet idioteske dhe pa asnjë bazë reale. Qëllimi ishte krijimi i terrenit për te likuiduar Kryesinë e vjetër dhe për te mos shkuar ne zgjedhje te reja, po për te zgjedhur një udhëheqje te përkohshme. Kështu edhe u veprua, sepse vetëm kështu krijohej terrent për punë te pjellëshme për grupin.

Klika e kishte përgatitur Hashim Thaçin dhe Kadri Veselin për te akuzuar. Ata nuk u futën fare ne gjendjen aktuale, ne çështjet te cilat e kaplonin situatën, por shkuan tek çështjet, te cilat i kishin rregulluar vetë, ne mënyrë që te akuzonin dhe te hapnin probleme për te arritur tek krijimi i "fakteve" anti-Kryesisë.

Hashim Thaçi, nga shënimet që kam marre, midis tjerash, tha:

( Lexoni paragrafët ne vathdim me kujdes!)

"Ne kemi shumë për te thënë, por këtu po ndalem vetëm ne çështjet që akuzohen nga baza jonë politike brenda vendit. Nuk akuzohet tërë Kryesia, por vetëm një pjesë e saj (...).

Baza brenda vendit dhe UÇK-ja akuzojnë një pjesë te Kryesisë se vjetër (kupto këtu: Ali Ahmetin, Muhamet Kelmendin, Emrush Xhemailin, Rexhë Ibërdemaj, ne mos edhe Fazil Veliun), Ali Ahmetin dhe Emrush Xhemailin i akuzorun përgjegjës për vrasjen e shokut Luan Haradinaj ne kufi, ne muajin maj te vidt 1997, kur ishte duke kaluar grupi i Fehmi Ladrovcit me shokë nga Shqipëria ne Kosovë.

Ndërsa, një pjesa tjetër e Kryesisë akuzohej edhe për vrasjen e shokëve, ne janar te vitit 1997 afër Vushtrrisë, Zair Pajazitit, me shokë. Veç kësaj, nëpërmjet LPK-së kanë dashur te krijonin sistem te veçantë jashtë organizimit që është ne Kosovë.

Pjesa e kësaj Kryesie ka bërë "harxhime" te mjeteve materiale pa kritere, pa qenë kompetente dhe pa pasur te drejtë te administrojë mjetet financiare te Fondit. Duke vepruar kundër organizatës, ne kundërshdm me te, shkuan ne Tiranë dhe atje luajtën roi "anarkik", duke krijuar "konfuzion" ne radhët e organizatës "sonë". Këta (Kryesia) i kanë dhënë përkrahje grupit te furnizimit ne Tropojë, forme kjo që nuk është përkrahur nga UÇK-ja dhe baza politike" (Shenimet nga diskutimi ne KP, maj 1998).

Natyrisht, këto akuza ishin shumë te rënda dhe kuptohet se, une, si nënkryetar i ish-Kryesisë se deriatëhershme, e mora fjalën dhe një nga një i shpjegova çështjet ne shqyrtim. Mirëpo, pjesëmarrësit nuk u "bindën", por thirrën një mbledhje pas një jave ne Shtutgard, me 09.05.1998. Ne mbledhje u "zgjodh" Kryesia Teknike, ajo që ne fakt ishte klika e krijuar ne organizatë.

Për çështjet që u akuzuam thashë:

"Me vjen shumë keq pse une duhet te diskutoj lidhur me çështje te tilla. Eshtë normale që ose kryetari ose une duhet te shpjegojmë gjendjen, nëpërmjet se cilës shihet e pavërteta e akuzave te tilla monstruoze, Prandaj, pasi kryetari nuk po e merr fjalën, po filloj une me radhë sipas akuzave:

Lidhur me vrasjet qoftë ne Vushtrri ne janar te vitit 1997, qoftë për burgosjet po ne atë muaj, dua te them se ne si Kryesi, përveç ndoshta anëtarëve te sektorit, nuk i kemi njohur. Dekiaroj me përgjegjësi se askush prej nesh ata shokë nuk i ka njohur. Ne kemi njohur vetëm organin, Shtabin Qendror, vendimet që kanë dalë prej tij dhe raportet tona i kemi ndërtuar nëpërmjet sektorit dhe pikërisht, si bartës te qëndrimeve ka shërbyer Hashim Thaçi e Kadri Veseli; këta te dy, që po akuzojnë, kanë bashkëpunuar me

Xhavit Halitin dhe Azem Sylën. Nëpërmjet t-yre ka qenë e ndërtuar lidhja e Kryesisë se Degës me UÇK-në. Duke e ditur këtë, nëse ndokush duhet te përgjigjet, duhet këta te përgjigjen, si edhe vetë anëtarët e sektorit, te cilët po përkrahin idenë se ne kemi te bëjmë me këtë ngjarje. Duhet te përgjigjeni vête për ata që i keni njohur dhe keni patur kontakte me ata që ranë ne Vushtrri.

Ndërsa, kur është fjala e vrasjes ne kufi, te dëshrnorit Haredinajt, duke e kaluar Fehmi Ladrovcin, duhet te themi se ne si Kryesi, nuk jemi marre me këtë çështje. Me te janë marre anëtarët e sektorit, te cilët i kanë dërguar shokët deri ne Shqipëri, i kanë përqellë deri ne një bazë dhe pastaj, ata kanë vepruar ne mënyrë te pavarur, nën drejumin e grupit për bartjen e shokëve brenda vendit. Mund te akuzojmë vetem për forme, fjala është pse me te është marre edhe Emrush Xhemaili, i cili nuk i ka takuar sektorit. Po, pavarësisht formes, sipas informatave që i kemi nga shokët, po sidomos nga letra e Ramush Haredinajt, del se ky grup, duke kaluar ne kufi ka rënë ne kontroll te armikut dhe gjatë asaj lutte ka rënë dëshmor, ndërsa grupi është tërhequr prapa.

Por kur është fjala për organizimin e radhëve brenda vendit duhet gjithashtu te themi se, ne nuk kemi LPK-ë brenda vendit. Ne kemi atje këshilla te organizuara. Këta duhet te riorganizohen dhe te thirret mbledhja për organizimin e organeve udhëheqëse. Ndërsa, ajo që thuhet këtu, është gënjeshtër. Asgjë s'ka te bëjë me realitetin. Ne Kosovë UÇK-ja nuk ka asnjë bazë politike. Ajo s'ka as organ te vérin Shtab Qendror, i cili vetëm tani ka filluar te ngrihet me njerëz te kooptuar nga këta që po akuzojnë.

E tërë kjo po bëhet me qëllim, për te mos lejuar riorganizimin e LPK-së, te UÇK-së dhe ndërtimin e sistemit çlirimtar, sepse vetëm pa to këta zotërinj dhe klika e tyre kanë mundësi për t'u rorcuar dhe për te mos lejuar një luftë tamam çlirimtare.

Kësaj çështjeje i shërben edhe akuza për grupin e punës ne Tropojë, i cili nuk ka bërë gjë tjetër, veç se ka bartë mjete nga Tropoja ne Kosovë, ato mjete që Xhavit Haliti dhe Azem Syla
nëpërmjet Raif Gashit i kanë dërguar ne bazë atje dhe ne bazat e tjera afër Kosovës. Nuk dua te them se nuk ka fërkim midis tyre, por ato ne mbledhjen e Tiranës, në Kryesi janë zgjidhur dhe ne përpikmëri janë ndarë punët midis këtyre dy grupeve. Grupi i Tropojës merret vetëm me transportin e mjeteve luftarake ne Kosovë, ndërsa grupi i Tiranës (Xhaviti, Azemi, Raifi dhe te tjerët rreth tyre), i blejnë dhe i transportojnë deri ne Tropojë. Kjo është e tëra. Dhe, nga kjo Idikë po vierësohet si vepnmtari "anarkiste", "konfuze". Kjo ndarje e punës po vierësohet kështu nga këta, sepse duan t'i likuidojnë, ne mënyrë që te bëhen te plotëfuqishëm.

Ne Tiranë, gjithashtu, patëm bërë centralizimin e mjeteve financiare, sepse harxhimet nga sektori si dhe nga pérgjegjësi i Fondit "Vendhndja Thërret" ishin pa kriter, si dhe askush nga ne ne organ, as Kryesia dhe KP nuk kishte te dhëna se ku po shkonin mjetet. Ndërsa, po kjo Kryesi duhej te raportonte për mjetet financiare. Pra, si është e mundur që ne si organ te raportojmë dhe te mos kemi as edhe një te dhënë se ku po shkojnë mjetet nga Xhaviti, Azemi dhe Jashar Sahhu, ose nga nënfondet, si ai i Gjermanisë, me I.Kelmendin udhëheqës, ai i Austrisë, etj etj. Për te ndaluar këtë decentralizim dhe harxhim pa kriter, sipas dëshirës dhe pa dhënë asnjë raport, kur dihej se çdo gjë blihej ne te zezën, u bë centralizimi i mjeteve. Tashmë çdo kush duhet te paraqiste kërkcsë me shkrim për mjete financiare duke e arsyetuar.


Këtu tola edhe për shkaqetpse ne si Kryesi, mjetet financiare, ne vitm 1997 i patëm ndarë vête nëpër bazat e njësive luftarake te UÇK-së, gjithandej ne Kosovë. Këtë e kemi bërë sepse shumë rrethe, njësi e luftëtarë nuk kishin marre me muaj te tërë mjete financiare, as edhe armé. Prandaj ne vitin 1997 e bëmë ndarjen e mjeteve sipas kërkesave dhe nevojave te rrethit. Atëherë i patëm thënë sektorit se ne atë moment kur ndarja e mjeteve te bëhej proporcionalisht, ne hiqnim dore nga kjo punë. Kështu vazhdoi deri tani. Ja shokë, këto çështje po vierësohen "armiqësore". Dhe, me ndërgjegje te plotë po dekiaroj se ky është vetëm mjet për te penguar punën tonë nga tri çështje:

1. Ndërtimi i LPK-së brenda vendit,

2. Organizimi, riorganizimi dhe profesionalizimi i UÇK-së dhe,

3. Nga ndërtimi i sistemit çlirimtar (FÇK).

Po e përfundoj: Te gjitha këto akuza këtu drejtohen me te vetmin qëliim se ata duan te ndërtojnë UÇK për klikën e vet" (Diskutimi ne mbledhje te KP).

Por, zotërinjve te Kryesisë se Mbledhjes se Pare te KP te LPK-së, këto shpjegime nuk u bënë punë. Ata propozuan një mbledhje tjetër, pas një jave ne Shtutgard. Nuk mbeti tjetër veç se edhe une dhe shokët ijerë te pajtohemi. Ne këtë mbledhje u "zgjodh" Kryesia Teknike e Degës, ne përbërjen e njohur me lartë.

Ne mbledhjen e Shtutgardit te dy KP te Degës u kapën përsëri për çështjet e theksuara. Nga udhëheqja teknike, Bedri Islami, përsëri ia dha fjalën akuzuesve (Hashim Thaçit dhe Kadri Veselit). Tash fjalën e mori Kadriu. Edhe ai akuzoi mbi ato baza. Mbledhja zgjati dy dite. U diskutua për këto problème dhe pati mbi 30 diskutime. Shumë kush e mori fjalën dy a tri herë. Por, fundi arriti pa vendim për çështjet. U "zgjodh" një komision për t'i analizuar akuzat dhe iu dha "mandati" Kryesisë Teknike për te vazhduar me udhëheqje deri ne mbledhjen tjetër, e cila duhej te mbahej pas dy-tri javësh.

Nga diskutimet doli se mbledhja u nda ne dy tabore:

Ne kuadër te taborrit akuzues, te cilin e udhëhiqfe Kadri Veseli u bë njëfarë rrëshqitjeje. Ata i kishin zbutur pakëz akuzat. Grupi u largua nga akuzat e vrasjes se shokëve nga tradhtia, duke kaluar vetëm tek organizimi dhe anarkia e krijuar ne Tiranë. Kësaj iu bashkua edhe kundërveprimi për ndërtimin e sistemit, i cili u kundërshtua dhe u paraqit si element destruktiv ne luftën që po i futur forçat e afta, sidomos oficerët, UÇK-ja nuk mund te dilte përballë, me sukses, kundër pushtuesve serbe, etj, si dhe te korrte suksese ne luftë kundër armikut. Foli ne pika te shkurtëra edhe mbi gjendjen ne organizatë dhe për çështjet e tjera, si raportet me

Xhavit Halitin, Azem Sylen, etj. Foli negativisht edhe për tërë Kryesinë e vjetër te KP.

Edhe te tjerët shprehën mendime e biseduan. AU Ahmetin e kishin dërrmuar ne mënyrën me jonjerëzore, duke e akuzuar për vrasës dhe kriminel. Prandaj, kaloi ne heshtje dhe nuk diskutoi fare. Por, diskutimet e tjera ishin te gjata. Te gjithë folën ne lidhje me punën e kryer, akuzat dhe kërkuan llogari nga sektori i veçantë, i cili nuk kishte punuar ne bazë te vendimeve, duke mos e përjashtuar as Kryesinë, te cilën e vierësonin si etatiste dhe tejet centraliste. Sektori u akuzua për keqepërdorim te mjeteve, ndërsa u kap edhe puna e oficerëve, te cilët klika i ofendonte dhe i bllokonte për te shkuar ne Kosoyë. Pati edhe konflikte te ashpra, sidomos ne anën e ndërtimit te UÇK-së.

Ne mbledhje diskutoi edhe Dema ne cilësinë e përfaqësuesit te grupit për furnizim me mjete te njësiteve te UÇK-së. Ai i ngarkoi me përgjegjësi, si për mjete luftarake, ashtu edhe për mjete tjera, deri edhe për ushqim te luftërave, te cilët vinin ne Tropojë për te marre arme kryesisht sektorin e veçantë, drejtpërdrejt Azem Sylen dhe Xhavit Halitin. Por, krahas kësaj, ai falenderoi pjesën e Fondit, atë ne Gjermani, i cili kishte bërë te mundur zbutjen e situâtes, pasi kishte dërguar mjete financiare dhe me ato ishin blerë arme e municion. Ai ishte ne mbledhje ne cilësinë e pjesëmarrësit nga brenda (Shënimet nga mbledhja e KP, maj 1998).

Dhe, pikërisht ne ditën e dytë, ne mbledhje u informuan se "Mërgimi" (Mërgimi është Ilir Konushefci v.j.), ishte vrarë ne rrugë e sipër, ne Qafë te Malit, nga grupet kriminale, duke transportuar mjete për ne Tropojë. Kjo e qiti jashtë kontrollit Demën, i cili ishte ftuar si dëshmitar i ngjarjeve në Shqipëri dhe përveçse akuzoi Zekën (Xhavit Halitin) dhe Dajen (Azem Sylen) për sabotim te luftës e shpërdorim te mjeteve materiale dhe bllokim te furnizimit me mjete luftarake për UÇK- në, ngarkoj personalisht këta dy persona si vrasës te Mërgimit (Ilir Konshecit). Madje ai përdon fjalët "...ja, gjarpërijt, mos te shkojnë me tutje ne kërkim te fajtorëve, sepse këta janë fajtorët". Këtu ky e humbi kontrollin dhe ofendoj edhe te tjerët. Atij iu dha vrejtje. Megjithatë, ai u bë dëshmitar dhe provoi tërësisht veprimtarinë e dëmshme te sektorit, kundër te cilit kishte qenë edhe "Mërgimi". Por, vrasja e "Mërgimit" ishte goditje për te gjithë, sidomos për focat e sistemit çlirimtar, për punën ne Shqipëri dhe për UÇK-n. Ai ishte luftëtar i kësaj ideje te madhe çlirimtare dhe kishte kontribuar jashtëzakonisht shumë. UÇK-ja humbi një luftëtar jashtëzakonisht te zellshëm.

Ne fund te dites se dytë te punës se KP te Degës u propozua që mos te vendoset, po te shkohet kah krijimi i grupit te punës prej tre vetave. Kundër këtij propozimi ishin shumë, po vetë akuzat kërkonin një analizë te gjerë. Përsëri këtu, nga dy këto baza "zgjodhën" Bedri Islamin kryetar. Këtu qëndron edhe demi me i madh, sepse këtë tant e kishin ne dore, sepse ai tant ishte vegël, i cili me kohë, do t'iu jepte mundësi ne luftë për te ndërprerë punën e ndërtimit te sistemit çlirimtar. Zaten këtu ishte edhe qëllimi. Ndërsa, ky njeri nuk e dinte as gjendjen, dhe nuk e njihte LPK-në brenda vendit, sikundër as UÇK-në dhe detyrat që dilnin para forcave tona. Ai dhe anëtarët e KT e KP te Degës nuk e njihnin punën e kryer nga Kryesia, detyrat që ishin shtruar përpara organizatës ne ndërtimin e Frontit. Dhe, përkundër këtij shpjegimi, ky tare politikani me paturpësi e mori detyrën e kryetarit dhe, ne fakt, e likuidoi organizatën, këndej edhe bazën e luftes, Frontin Çlirimtar te Kosovës. Ne fakt, ata, si KT e Degës, për klikën ne rormim e organizim ishin me te përshtatshmit. Ne emer te tyre mund te bëhej shumë.

Ky grup kishte për detyrë te shqyrtonte akuzat dhe ne mbledhjen tjetër, pas dy-tri javësh te raportonte për ato çka akuzohej Kryesia e KP te Degës. Veç kësaj, iu "zgjat" mandati Kryesisë Teknike që doli pas MP te Gjashtë te Degës (Shenime nga mbledhja). Kështu, ne fakt, korri sukses ky klan, sepse edhe te tjerët ne mbledhje kush me vetëdije, kush nga frika dhe mashtrimet, përfitimet individuale, si dhe te frikësuar sidomos nga gjendja, dolën dhe e përkrahën atë vendim, i cili ndaloi dhe zhduku punën e madhe për luftën çlirimtare ne Kosovë. Ndërsa, klika këtë donte, përkatësisht punonte për te fituar ne kohë, deri sa te ndërtohej grupi politik i UÇK-së dhe pastaj te pavarësohej edhe si subjekt. Klika e dinte se asnjë nga akuzat nuk do te vërtetohej. Por, faktikisht, ajo përfitoi tre muaj nga mospuna apd vetëdija e vetë Kryesisë Teknike, me mire te themi, vête Kryesia Teknike dhe Këshilli i Përgjithshëm i Degës, ia krijoi këtë gjendje dhe ne tërësi u ndërtua klika e tille, si brenda ashtu edhe jashtë.

E tërë veprimtaria ishte drejtuar këtu. Me vendimet e rilla u hap rruga e shkatërrimit te LPK-së. Pas kësaj mbledhjeje te KP te LPK-së nuk u mbajt tjetër për tre muaj. Dhe, përgjegjës për këtë është drejtëpërsëdrejti kryetari i Kryesisë Teknike, njëfarë personi nga Shqipëria, Bedri Islami, i përgaritur për dredhi, me fjalor ledhatak, e duke u mbështetur ne atë se "akuzat janë shumë te rënda, që kërkojnë kohë dhe punë për t'i verifikuar", nuk thirri tare mbledhje te KP për shumë muaj, edhe pse u kërkua nga tërë anëtarët e ish-Kryesisë. Ne çdo thirrje ai përgjigjej: "ja, se shpejti ne do te ftojmë mbledhjen e KP. Kemi shumë punë. Mos keni frikë. Po punojmë shumë" (Shenimet nga Ditari i MK). Por, duke mos e ftuar me se tre muaj mbledhjen, ai me këtë la kështu kohë për te shkëputur tërësisht LPK-në nga vija e vêt politike, e përcaktuar ne programin e vêt politik dhe ne status. Nëpërmjet kësaj, e tërë Kryesia Teknike doli kundër organizatës, forme kjo që u përkrah edhe nga KP i Degës ne mbledhjen e korrikut te vitit 1998, duke krijuar terren te përshtatshëm politik kundër vêtes
si organizatë, sepse u shkatërrua pavarësia dhe humbi vetë LPK-

Ja, këtu ne fakt mori fund çështja e bashkimit te te gjitha forcave shqiptare ne sistemin çlirimtar si pikësynim programor i LPK-së. Me këtë edhe organizata u likuidua si subjekt luftarak, sepse u shkelën ato ide politike madhështore, ato që ne organizatë i kishim sanksionuar. Fronti Çlirimtar i Kosovës. Por, me qëllim që te dal ne skenë e tërë armiqësia e KP, sidomos e Kryesisë Teknike, do te flasë me vonë, si për shembull, për mbledhjen e fundit te KP te korrikut 1998, ku une (Muhamet Kelmendi) dhashë dorëheqje te parevokueshme nga te gjitha organet e LPK-së. Aty përfundon tërësisht çështja dhe klika fiton.

c) Ndërtimi i klikës dhe baza e saj juridike

...

[SabriA]

c) Ndërtimi i klikës dhe baza e saj juridike

Për ndërtimin e klikës që uzurpoi UÇK-në ne aspektin politik, ushtarak, juridik e financiar, ne një mënyrë bëmë fjalë edhe me sipër, por, duke u mbështetur ne faktin se, kjo klikë lindi dhe u ndërtua nëpërmjet dy grupeve, te cilat ishin te pavarura dhe kishin interesa te kundërta, do te futem edhe një here ne këtë çështje. Kjo, edhe për faktin se kështu kuptohet edhe kuadri i tashëm i UÇK-së si subjekt.

Deri ne fillim te vitit 1998 ne kuadër te radhëve te organizuara, i kishim tri baza te cilat ishin krijuar vetvetiu ne kuadër te LPK-së dhe UÇK-së, por (ne përmbajtje) me vetëdije te plotë. Deri ne në fazë te caktuar synimet e tyre nuk u përputhën, por kur rreziku i tyre për te humbur nga Kryesia u rrit, dy grupimet që kishin pretendime te kundërta, për te fituar kundër pjesës se mbetur te Kryesisë, te cilën une e kam vlerësuar si grupim i ndaluar nga Kryesia e vjetër, u bashkuan ne mendime dhe kërkesa. Ato dy grupime se bashku vepruan kundër organeve tona, përkatësisht KP dhe Kryesisë se Degës, vête qëndrimeve politike e organizative.

Për te ardhur deri tek rrëzimi i vijës politike te LPK-së që ishte edhe e UÇK-së dhe te ndërtimit i saj, ne mars-prill, u bë bashkimi i dy grupeve te krijuara, atij te Azem Syles dhe te grupit te Xhavit Halitit ne një mekanizëm. Këto dy grupe u shndërruan ne një dhe se bashku arritën te mundin LPK-në. Por, kjo klikë e lindur nga këto dy grupe kërkonte konsolidim te vetë politik e juridik, prandaj bënë kompromise ne mes tyre, ne sferën e kuadrove e me vonë edhe politike dhe se bashku, arritën te formojnë klikën e cila doli ne balle te UÇK-së si force politike, ushtarake dhe diplomatike. Ne maj-qershor te vitit 1998 përfundimisht arrihet konsolidimi i klikës si me kuadër, ashtu edhe me sferën juridike, kuptohet pas zhdukjes se Kryesisë se KP te Degës, por ne atë kohë ende nuk ishte krijuar organi udhëheqës i UÇK-së. U desh edhe një kohë që te dilte edhe udhëheqja e saj politike, ushtarake e organizative etj.

Konsolidimi dhe rregullimi juridik i saj u bë ne dy anë:

1. Ne përcaktimin e "kuadrit" politik, ushtarak, financiar dhe diplomatik për UÇK-në.

2. Ne rregullimin juridik te UÇK-së si subjekt jo vetëm ushtarak, po edhe politik, duke shndërruar LPK-në, Degën dhe tërë këtë subjekt, vetëm ne servis financiar.

Këto dy baza u arritën duke bërë kompromise. Grupit te Xhavititi u dha udhëheqja e përgjithshme politike, si Adem Demaçi dhe ai vet me Bardhyl Mahmutin, i cili qëndronte si kuadër për te dyja grupet. Ndërsa grupit te Azem Syles iu dha pozita e zëdhënësit te UÇK-së, duke mundësuar edhe futjen e tyre ne Shtab Qendror, me vonë te Përgjithshëm. Kishin mbetur te vetëm udhëheqësit e te dy grupimeve Hashim Thaçi e Kadri Veseli, te cilët i ndihmonte Adem Grabovci dhe Agush Buja. Te dy këto grupe e vendosën edhe me tej si përgjegjës financiar Jashar Salihun.

Ndërsa, Hashim Thaçit iu dha pozita e koordinimit te tyre, dhe me vonë edhe e udhëheqjes (Vendimet e SHP te UÇK-së). Pas kësaj zgjedhjeje futet rregullimi i ri juridik si subjekt. Me te shndërrohet LPK- ne serivis, duke ia hequr kompetencat ne fushën politike, ndërsa SHP shndërrohet edhe ne organ politik, juridik e shoqëror, veç atij ushtarak.

Ky rregullim i kuadrit dhe i sferës juridike sjell deri tek dalja ne mënyrë zyrtare para opinionit publik shqiptar dhe atij ndërkombëtar me udhëheqje politike, ushtarake, diplomatike e financiare. Ne këtë kohë u kooptuan edhe anëtarët e Shtabit te Përgjithshëm te UÇK-së nga tabori i lidhjeve miqësore. Shtabi tash krijoi edhe drejtori te ndryshme nëpër sfera, ku tëra ato u mbuluan nga personat që u kishin takuar grupimeve politike. Edhe Rame Buja rrjedh si rezultat i grupimit, i cili nëpërmjet Shukri Bujes, person ne shërbim total te Hashim Thaçit, u fut nga pozita e qytetarit te Prishtinës, (pa asnjë lidhje me UÇK-në, pa qenë as anëtarë i saj) ne Shtab te Përgjithshëm. Me vonë iu dha atij edhe pozita e udhëheqësit politik e juridik.

Ky "rregullim" e largoi me dispozita UÇK-në nga fusha e luftes institucionale, ndonëse ishte e mbërthyer ne front te ashpër me armikut. Këndej u dobësua udhëheqja ushtarake e saj. Por, kjo për klikën s'ka rëndësi, përballë faktit se me këtë ligjësohet klika si ana kadrovike e udhëheqjes se UÇK-së. Këta e shndërruan LPK-në ne servis, ne mjet që mbledh mjete financiare për Fondin, te cilin e udhëhiqte Jashar Salihu, si person i besuar i tyre ne organizatë. Ndërsa, si përfaqësues kryesor politik jashtë vendit caktuan Bardhyl Mahmutin, me ndihmës Agush Bujen e Ramadan Avdiun. Me vonë edhe Sabri Kicmarin etj. Por, krahas kësaj politike kadrovike, i tërë kv konglomerat u rregullua me rregullore dhe, iu dha Adem Demaçit e drejta për te ftuar Ansamblenë dhe per te ndërtuar qeverinë çlirimtare. Kjo ishte vetëm sa për forme, ne mënyrë që mos te duket grupimi i krijuar ne kokë te UÇK-së.

(Më vonë do të mësohet se Adem Demaçi kishte për detyrë, në fillim të ndezë pasionet duke kerkuar Qeverinë, por Hill (perfaqesuesi i SHBA-ve në Prishtinë) kur ia besoi këtë rol, BACA tha: - Jo, jo, s'pranoj asgjë nëse Rugova nuk largohet nga politika. Keshtu dështoi gjithaçka ku fajsohej prap Rugova)

Me këtë edhe përfundoi çështjen e ndërtimit te klikës. Ajo doli ne balle dhe u bë udhëheqëse e UÇK-së.

d) Lufta përmarrjen e mjeteve ûnancisre dhe te logjistikës

Një ndër faktorët e tjerë te konflikteve te ashpra midis grupimeve te organizatës ishin padyshim çështja e fmancave dhe ajo e logjistikës. Këto dy çështje shkonin se bashku, sepse ai që e kishte logjistikën ne fakt dispononte edhe mjetet.

Financat

Nga njësitë me te larta pame mënyrën e mbledhjes se mjeteve finanaciare për UÇK-në. Ndërsa, tant po flasim për ndarjen e tyre deri ne vendin e destinimit, duke kapur këtë fushë ne
kontekst te te dhënave që ka disponuar vetëm Kryesia.

Organi financiar, Këshilli Qëndror i Financimit te Fondit, vetë Jashar Salihu ne rolin e kryetarit, ne vitet fundit nuk raportoi, përveç se dha shifra te mjeteve që kalonin nëpër fond. Ne fakt edhe ne vitin 1997 ishte bërë ndarja e një përqindjeje te mjeteve nga Kryesia nëpër njësitet e UÇK-së, por administrimin, përkundër kësaj e kishre kryetari. Dhe mosdhënia e llogarisë bëri, sikundër thamë, që ne mars te vitit 1998 përfundimisht iu deshte Kryesisë se Degës te bëjë centralizimin e mjeteve financiare te te gjitha strukturave te financimit. Ai veprim rrodhi si i domosdoshëm edhe për faktin se, as bartësit e mjeteve, sektori i rëndësisë se veçantë, nuk i kishte dhënë as vetë Këshillit ndonjë informacion (raport) me shkrim a gojë mbi mjetet që i kishte marre ne dorëzim nga fondi vnë. Ndërsa ne vend filloi diskutimi se mjetet po shkonin djathtas e majtas, pa asnjë kontroll te organit udhëheqës. Vetë shifrat ishin te mëdha, shifra që kalonin shumat e qindra mijëra markave, por ato ishin pa mbulesë, vetëm si te tilla, duke treguar mallin dhe vendin ku kanë shkuar ato mjete (Shëmmet nga mbledhjet e Kryesisë se Degës 1997-1998).

Për Kryesinë ky lloj raportimi për mjetet e popullit, që mblidheshin ne mënyrë vulinetarë dhe me vetë ndihmat e anëtarëve te LPK-së, ishte i pamjaftueshëm. Mërgimtarët filluan te japin ndihma te mëdha, ndërsa anëtarët dy-tri e katër here ne vite nga 1 mijë marka për UÇK-në. Pra, nuk ishte me fjala për mijëra marka, por për qindra e mijëra marka, franga e dollarë amerikanë, te cilët mblidheshin nëpër fondet e Fondit "Vendlindja Thërret" kudo ne bote, deri edhe përtej oqeanit.

Deri ne dhjetor te vitit 1997, ne si Kryesi e bëmë investimin e një sasie te përqindjes, me ato mjete që na vinin ne emër te njësive ushtarake ne Kosovë. Shuma nuk e kalonte shifrën prej 88 mijë markash, kuptohet te atyre mjeteve që i ka ky organ. (Shënimet nga te dhenat financiare ne Kryesi) Por, flitej se ne Fond, si ne atë te Zvicrës, ashtu edhe ne atë te Gjermanisë, nëpërmjet kanaleve te ndryshëm, sektorit, kryesisht kanë kaluar rreth 500 mijë marka brenda vendit. Kishte te dhëna që shkonin deri ne 1 miiionë marka. Dikush nga anëtarët e KP kishte dekiaruar se shifra e mjeteve e kalonte shumën prej 1 milion e 200 mijë marka. Për te gjitha këto, organi nuk kishte asnjë informacion.

Pikërisht kjo gjendje bëri që përkundër kundërshtimit te ashpër, te bëhet centralizimi i mjeteve ne kuadër te Kryesisë, ndërsa, për administrimin e tvrc, nga ky organ u caktua komisioni prej tre vetash. Por, ky nuk ishte centralizimi i tërësishëm. Jashtë Kryesisë kalonin me shumë se 70 % mjete. Ndërsa, përgjegjës financiar nuk kishte. Ai (Gafurr Eishani) ishte larguar nga pozita e anëtarit te Kryesisë mu për shkak te mos centralizimit te mjeteve financiare, te cilat u aplikuan ne punë pa kontroll.

Nuk mjaftonte vetëm shifra për te raportuar. Tash, pas dhjetorit, ne muajin shkurt e mars 1998, hynë me shumë mjete.

Raportet me shkresa me dy a tri te dhëna, që jepte sektori i rëndësisë se veçantë dhe fondi, pa vërtetim te palëve, nga nuk delte as vendi, dorëzuesi a marrësi, dedikimi i mjeteve etj., për shpenzimet që e kalonin shifrën e 300 a 500 mijë markave gjermane, ishin jo te mjaftueshme. Ishte koha kur duhej te intervenonim me force për te vënë ne binar fînancimin. Fjala ishte për mjetet e popullit. Ne nuk kishim te drejtë te lejonim këtë çrreguUim kaq te ashpër te sektorit te financave dhe tejkalimin e shumës prej 5 mijë markave gjermane, që kishte te drejtë për te dhënë përgjegjësi finannciare pa vendim te Kryesisë se KP te Degës (Vendim i Kryesisë, 1997). Po ja që fondet, pavarësisht se cili (ai i Zvicrës dhe i Gjermanise) nuk pyetnin me askënd. Kjo duhej ndalur. Ishte koha e fundit për te vepruar me vendosmëri.

Edhe një fakt e zgjoi interesin tonë: mjetet luftarake, ato te transporrit etj, harxhimet e ndryshme, ushqimi, fjetja ne Shqipëri dhe ne botën e jashtme dhe blerjet pa prova. Asnjë provë (dëftesë) nuk paraqiste sektori për mjetet që shfrytëzonte për blerjen e mjeteve dhe për harxhimet tjera. Ne anën tjetër, kurreshtja e njerëzve u zgjua ndaj mjeteve. Rrugët e Tiranës ishin mbushur me njerëz që financoheshin nga Fondi. Ata rrinin lokaleve duke harxhuar, ushqeheshin nëpër kafe etj, Te gjitha këto harxhime barteshin nga Fondi.

Dhe, meqënëse mjetet bliheshin nëpërmjet Xhavitit, Azemit, Raifit dhe Ilirit e Demes se bashku, midis tyre kishte filluar një luftë e ashpër. Azemi dhe Xhaviti thoshnin se vetëm ata (Xhavit-Azem) kishin kompetenca për te blerë mjete dhe financuar UÇK- në. Si te tille nuk raportonin fare, duke deklaruar se i përgjigjen vetëm Shtabit. Ne anën tjetër, Raifi deklaronte se pa te asnjë mjet nuk mund te blihet ne Tiranë dhe ne Shqipëri, pasi edhe mjetet e transportuara deri tash kishin kaluar nëpërmjet tij. Kurse grupi i tretë, i udhëhequr nga Dema-Mërgimi, financohej nga Fondi ne Gjermani, kuptohet jashtë kontrollit te Kryesisë, sepse as këndej nuk respektoheshin vendimet. Edhe këta, sikundër thoshnin, për shkak se nuk kishin mjete ne Tropojë, u detyruan vetë te merren me mjete, jashtë vulinetit te tyre, vetëm e vetëm që populli që vinte vulinetarisht ne Tropojë, te ketë mjete dhe te mos kthehej i paarmatosur dhe te rrezikohej.

Kjo gjendje u ashpërsua. Prandaj, centralizimi u bë për disa shkaqe:

1. Te mjeteve te mëdha te cilat filluan te fùten ne Uogarinë tonë.

2. Ndarjes proporcionale dhe sipas nevojës te mjeteve nëpër lëme dhe fusha që i kërkonte lufta jonë çlirimtare.

3. Mbajtjes nën kontroll te mjeteve financiare që u përdorën për blerjen e armëve ne Shqipëri.

4. Për te futur nën kontroll mjetet e popullit, ne mënyrë që te mos bëhej keqpërdorimi i tyre, si nga këshillat e fmancimit, ashtu edhe nga përgjegjësit financiare, ata te logjistikës etj.

Me këto ide u nxorr vendimi ne Kryesi dhe ne mars, (me 07) te atij muaji u bë centralizimi i mjeteve. Këtij vendimi iu përgjigjen nënfondet nëpër shtete, por jo ai me qendër ne Zvicër, as mjetet te cilat vinin nga SHBA nëpërmjet aktivistëve ne Shqipëri. Ndërsa, përgjegjës kryesorë nga Kryesia, te cilët edhe duhej te nënshkruanin për mjetet që hynin dhe dilnin nga Fondi që ishte nën kontrollin e Kryesisë se Degës u caktuan: Muhamet Kelmendi, Ali Ahmeti dhe Adem Granovci. Udhëheqës u zgjodh M. Kelmendi. Këta duhej te nënshkruanin dëftesën për fînancimin e çdo veprimtarie. Pa nënshkrimin e tyre nuk mund te financohej asnjë fushë.

Duhet thënë, ne mënyrë që te shihet se për çfarë shumash eshtë fjala, se cilat mjete financiare brenda periudhës prej 07.03. e deri me 15-20.04.1998 kanë hyrë tek Kryesia dhe te cilat i ka administruar ky organ. Fjala është këtu vetëm për këtë periudhë, sepse Kryesisë iu deshte te lëshojë Tiranën dhe te merrte pjesë ne mbledhjet e KP dhe te LPK-së, që u organizuan ne fund te marsit dhe ne prill e maj te vitit 1998. Pas kësaj date, sidomos pas mesit te priilit ne nuk kemi as edhe një te dhënë.

Ne Kryesi kanë ardhur:

[SabriA]

Postuar më parë nga Llapi

Haliti: Nuk e kemi bërë atë që kemi mundur ta bëjmë

[Ka bërë mjaft per të keq Xhaviti. Mjaftojnë akuzat e Demës për ta hedhur Xhavitin në burg. Paragrafi në vazhdim tregon gravitetin e kuzave!

[...]Dhe, pikërisht ne ditën e dytë, ne mbledhje u informuan se "Mërgimi" (Mërgimi është Ilir Konushefci v.j.), ishte vrarë ne rrugë e sipër, ne Qafë te Malit, nga grupet kriminale, duke transportuar mjete për ne Tropojë. Kjo e qiti jashtë kontrollit Demën, i cili ishte ftuar si dëshmitar i ngjarjeve në Shqipëri dhe përveçse akuzoi Zekën (Xhavit Halitin) dhe Dajen (Azem Sylen) për sabotim te luftës e shpërdorim te mjeteve materiale dhe bllokim te furnizimit me mjete luftarake për UÇK- në, ngarkoj personalisht këta dy persona si vrasës te Mërgimit (Ilir Konshecit). Madje ai përdon fjalët "...ja, gjarpërijt, mos te shkojnë me tutje ne kërkim te fajtorëve, sepse këta janë fajtorët". Këtu ky e humbi kontrollin dhe ofendoj edhe te tjerët. Atij iu dha vrejtje. Megjithatë, ai u bë dëshmitar dhe provoi tërësisht veprimtarinë e dëmshme te sektorit, kundër te cilit kishte qenë edhe "Mërgimi". Por, vrasja e "Mërgimit" ishte goditje për te gjithë, sidomos për focat e sistemit çlirimtar, për punën ne Shqipëri dhe për UÇK-n. Ai ishte luftëtar i kësaj ideje te madhe çlirimtare dhe kishte kontribuar jashtëzakonisht shumë. UÇK-ja humbi një luftëtar jashtëzakonisht te zellshëm...